De bijzondere vriendschap tussen een man en een pelikaan

Toen een jonge pelikaan na een zware storm in Tanzania door zijn soortgenoten werd achtergelaten, leek de vogel geen lang leven meer beschoren. Pelikanen jagen immers in groep op vis. Dankzij het engelengeduld van twee mensen heeft de watervogel weer alle kans op overleven.

Safariparkmanagers Jeffrey en Kerrie Condon waren nog maar pas werkzaam in het Greystroke Mahale-park, toen ze van de vorige managers een pelikaan in handen kregen. Bij wijze van verwelkoming mochten ze zich meteen over de vogel ontfermen.

Zijn soortgenoten waren gevlucht voor een hevige storm. De kleine pelikaan stond er dus helemaal alleen voor. Voor een pelikaan - die instinctief in groep jaagt op voedsel - betekent dat niet meer of niet minder dan een gewisse dood.

Vogel zoekt affectie

Vooreerst werd de pelikaan de naam Big Bird gegeven. "Hij verkeerde in goede gezondheid en hij hunkerde naar onze liefde en affectie", zegt Jeffrey Condon in The Daily Telegraph. "De pelikaan denkt immers dat wij zijn soortgenoten zijn."

Eens Big Bird zich helemaal op zijn gemak voelde bij Jeffrey en zijn collega's, begon de training om hem te leren overleven in de Afrikaanse natuur. Een training die normaal gezien door andere pelikanen wordt gegeven, maar nu dus door Jeffrey zelf.

De training

"In het begin gingen wij voor hem op zoek naar vis, terwijl hij zijn dagen voornamelijk doorbracht met wandelingen op het strand", zegt Jeffrey. ""Komaan, je moet toch meer kunnen dan dat", dacht ik toen."

"En dus gingen wij op datzelfde strand wandelen, terwijl we met onze armen zwaaiden. Langzaam maar zeker imiteerde hij ons. Meteen een belangrijke eerste stap", aldus Jeffrey.

De volgende stap was Big Bird leren vliegen. En dat liep niet van een leien dakje. "Eerlijk? Het was rampzalig. Dan ging hij de lucht in en verloor hij plots de controle. En dan heb ik het nog niet gehad over zijn vreselijke landingen."

Maar na een tijdje begon dat te veranderen. Elke namiddag, als de wind goed zat, werd de pelikaan aangemoedigd om te vliegen. "Toen het vliegen goed ging, ging ik vissen met Big Bird naast me. Hij was nieuwsgierig naar wat ik aan het doen was. Als ik ging kajakken was hij erbij om op zoek te gaan naar vis. 

Het onvermijdelijke afscheid

"Big Bird vertrouwde mij blindelings en hij was ook erg tolerant - wat ik ook deed. Hij wist dat ik hem nooit pijn zou doen", weet Jeffrey. Daarom ook dat de pelikaan er geen probleem van maakte dat hij een camera kreeg opgespeld om zijn vluchten te filmen. "Na tien minuten deed hij gewoon alsof er niets aan de hand was", aldus Jeffrey.

De foto's en video's bewijzen de vriendschap tussen de man en de pelikaan. Een vriendschap die eindigt wanneer Jeffrey en zijn vrouw definitief terugkeren naar Perth in Australië. "Mijn vrouw en ik verlieten Tanzania met een kajak. Big Bird wilde met ons mee, maar ze hebben hem moeten tegenhouden. Het was best wel emotioneel voor ons", besluit de Australiër.

lees ook