"Mij viel vooral het verschil tussen filmbloed en echt bloed op"

Intussen sijpelen almaar getuigenissen van een horrornacht in Parijs naar buiten. "Over drie weken ging ik me verloven met mijn vriendin. Ik weet niet of ik haar ooit nog terugzie."

"Iedereen sprak over een oorlogstoestand"

"Ik zat op minder dan vijftig meter van de Bataclan, en ben bij de eerste salvo's in de straat een huis binnengevlucht. Ik heb dan vier uur vastgezeten met veel andere mensen in de trappenhal. Vlakbij hoorden we vuurgevechten en explosies. De special forces hebben ook vanuit onze kelder gewerkt. We hebben enkele mensen die waren kunnen ontsnappen, opgevangen. Ze deden hun verhaal maar waren vooral heel hard in shock. Allemaal spraken ze van een oorlogstoestand, waarbij ze over tientallen lijken hadden moeten stappen."

(Niels Baeten, een Vlaamse ooggetuige in Parijs)

"En toen werd alles stil"

"We stonden op twintig meter van het café toen we een voetzoeker dachten te horen. Ik keek rond en zag een man, om en bij de 1m85 groot. Uit zijn lichaamshouding kon ik afleiden dat hij aan het schieten was."

"Zijn rechterbeen stond vooruit, zijn linker achteruit. Tegen zijn linkerschouder drukte hij een lang machinegeweer. Zijn kleren zaten heel erg strak. Zowel zijn schoenen als zijn broek. Er waren geen ritsen of kragen. Hij was helemaal in het zwart gekleed."

"Als je je inbeeldt hoe een gevechtssoldaat eruit ziet, is dit wat je je voorstelt. Het was een man in een militair uniform: zwarte trui, zwarte broek en zwarte schoenen. Misschien ook nog een hoed. Hij was linkshandig en schoot salvo's van drie of vier kogels af."

"Hij vermoordde drie of vier mensen op het terras van het café. Ze vielen van hun stoel op de grond. Toen draaide hij zich om, en schoot op een auto. Daarna zagen we hem het café binnenstappen. Hij schoot links en rechts om zich heen. Toen zijn wij weggedoken."

"We hoorden misschien vijftien of twintig schoten, en toen werd alles stil."

...

"Achteraf ondervroeg de politie ons in het café. De scene was verschrikkelijk. We zagen de doden en gewonden. Een man was in zijn maag geschoten. Er was overal bloed. En wat me hard opviel, is het verschil tussen echt bloed en filmbloed. In het echt is het dik."

(Psychotherapeut en ooggetuige Mark Colcough in The Guardian)

"Ik zag lichamen"

"Het schieten duurde anderhalve minuut. Ik bevond me in het Griekse restaurant tegenover het café toen een gewapende man aankwam en begon te schieten op de mensen op het terras. Dat duurde een minuut. Toen is hij de bar ernaast binnengestapt en toen hij weer buitenkwam, zag ik lichamen op de grond liggen. Ik kan niet precies zeggen hoeveel. Twee inzittenden van een auto zijn ook geraakt."

 (Een getuige van de schietpartij nabij de place de la République)

"De schutters waren zo kalm"

"Surrealistisch"

 "Het was surrealistisch. Iedereen lag op de grond in de Carillon. Niemand bewoog. Iedereen bleef kalm, want niemand begreep wat er aan de hand was. Een jongeman droeg een meisje in zijn armen. Ze zag er dood uit."

(Julien nabij de Carillon)

"Ze riepen niets, ze zeiden niets"

"Ik zag twee terroristen met AK47's de zaal binnenkomen en lukraak in de menigte schieten. Mensen gilden en schreeuwden. Dat duurde zo'n tien minuten, tien verschrikkelijke minuten. Iedereen lag op de vloer, bedekte zijn hoofd. En we hoorden zo veel geweerschoten."

"De terroristen waren heel kalm, heel vastberaden. Ze herlaadden hun wapens twee tot drie keer. Ze riepen niets, ze zeiden niets. Ze droegen geen maskers. Ze droegen zwarte kleren en ze schoten op mensen die op de grond lagen, executeerden hen."

"Met 25 anderen twee uur verstopt"

"Ze bleven schieten"

"Ze bleven maar schieten. Ik stond op het balkon, keek om en zag gewapende kerels. De eerste vijf seconden konden we het niet geloven. Wat gebeurt er toch, dit kan niet mogelijk zijn - dachten we. Toen riep een man dat we op de grond moesten gaan liggen."

(Marielle, getuige in de concertzaal Bataclan)

"We gingen ons verloven"

"Mijn partner Claire vierde de verjaardag van haar beste vriendin. We hebben nog niets vernomen over haar, we kregen enkel haar antwoordapparaat te horen. Over drie weken gingen we ons verloven. Ik weet niet of ik haar nog ooit terugzie."

(Yvan, vlak bij de Bataclan)