Waar blijft het Belgische akkoord? - Ann De Bie

De langverwachte klimaatconferentie gaat morgen van start in Parijs. België gaat ook, met liefst 6 ministers, maar die hebben nog altijd geen politiek akkoord over hoe ons land de beloofde inspanningen zal bereiken. Hoe komt dat?
labels
Analyse
Aansturen van de 'analyse' teaser o.a. op de home pagina en 'analyse' weergave op een detail artikel. Deze tag zorgt er ook voor het automatisch aanvullen van de 'analyse' overzichtspagina

Ann De Bie is politiek redacteur bij VRT Nieuws.

Maandag start in Parijs, onder massale veiligheidsmaatregelen, de internationale klimaatconferentie. Onderhandelaars uit de hele wereld gaan daar proberen een akkoord te sluiten over een wereldwijd klimaatverdrag voor de periode 2020 – 2030. De opwarming van de aarde beperken tot maximaal twee graden, dat is wat er op het spel staat.

Intussen is ons land nog niet tot een akkoord gekomen over hoe het intern de klimaatinspanningen wil verdelen… voor de periode 2013 – 2020. De vier regeringen – de federale, de Vlaamse, de Waalse en de Brusselse – zijn daarover al 6 (zes) jaar aan het onderhandelen.

Waarover onderhandelen ze?

Over klimaatinspanningen, en over geld. Zo moet ons land tegen 2020 vijftien procent minder broeikasgassen uitstoten (tegenover 2005) en dertien procent van zijn energie uit hernieuwbare bronnen halen, zoals wind- of zonne-energie.

Ons land moet ook het geld dat in het klimaatfonds zit (zo’n 326 miljoen euro tot nu toe) investeren in milieuvriendelijke maatregelen. Het klimaatfonds wordt gefinancierd door de verkoop van emissierechten. Energie-intensieve bedrijven betalen die uitstootrechten.

En tenslotte moet ons land ook elk jaar zo’n vijftig miljoen euro storten in een internationaal klimaatfonds.

Wat loopt er mis?

De verdeling van de inspanningen tussen de vier regering, en de verdeling van het geld tussen de vier regeringen. Vorige maand kondigden de vier milieuministers aan dat ze een voorakkoord hadden: ze waren overeengekomen wie wat ging doen. Maar hun respectievelijke regéringen vonden het niet allemaal een goed akkoord: de Brusselse en de Waalse keurden het goed, de federale en de Vlaamse niet.

De federale regering vond dat haar minister te véél beloofd had (aan groene energie). De Vlaamse regering (vooral de N-VA, de grootste partij) vond dat het akkoord te veel zou kosten aan Vlaanderen, en dat de inspanningen niet eerlijk verdeeld waren.

En dus moesten de milieuministers opnieuw aan tafel.

Hoe komt het dat het zo moeilijk is?

Dat is een politieke kwestie. PS en CDH vormen samen de Waalse regering. Maar die partijen zitten federaal in de oppositie tegen de regering van premier Michel (MR). Die regeringen gaan elkaar geen cadeaus geven. Volgens N-VA was het voorakkoord nadelig voor Vlaanderen, en moest Wallonië solidair zijn. Maar de Waalse regering verweet Vlaanderen dan weer een communautaire reflex. Een Belgische situatie, dus.

De onderhandelingen zijn intussen wel opnieuw gestart. Vicepremier Peeters zei gisteren voor de start van het kernkabinet dat de onderhandelaars nog een heel weekend hadden, voor de klimaattop in Parijs begint. In de komende uren zullen we weten of België mét of zonder klimaatakkoord naar Parijs kan gaan.