“Een vrouw zonder kinderen wordt bekeken als een alien”

Isabelle (28) heeft een fijne job, een vaste partner en leuke vrienden. Kinderen hoeven voor haar niet, en dat weet ze al heel lang. Toch is die keuze niet sociaal aanvaard. “Het beeld van de vrouw als zorgzame moeder is in 2015 nog erg hardnekkig.”
Stockfoto: Isabelle komt liever niet herkenbaar in beeld

“Ik was ongeveer 16 toen ik voor mezelf al duidelijk wist dat ik geen kinderen wil”, steekt Isabelle van wal. “Kinderen staan voor mij gelijk aan opofferingen. Daar is an sich niets mis mee, maar je moet daartoe bereid zijn. Als ik eerlijk ben met mezelf, dan weet ik dat ik dat niet zie zitten. Ik wil op reis kunnen gaan wanneer ik daar zin in heb. En net zo goed wil ik kunnen overwerken zonder dat ik daar zevenhonderd oplossingen voor moet zoeken.”

“Anders voor mannen dan voor vrouwen”

Als twintiger zit Isabelle in een levensfase waarin het stichten van een gezin een vaak voorkomend gespreksonderwerp is. “Als je als vrouw zegt dat je geen kinderen wil, dan word je nét niet aangekeken als een alien. Ik moet me steevast verantwoorden. De absolute dooddoener? Je wil geen kinderen omdat je de juiste man nog niet bent tegengekomen. Excuseer? Ik ben perfect gelukkig in mijn relatie, dank je wel.”

Alle pleidooien voor keuzevrijheid en gendergelijkheid ten spijt: als het gaat over kinderen zijn mannen en vrouwen naar Isabelle’s gevoel verre van elkaars gelijken. “Een leven zonder kinderen wordt van een man makkelijker aanvaard. Als vrouw is mijn keuze in 2015 nog niet evident. Het traditionele beeld van de zorgzame mama is zéér hardnekkig. Ik nader nu de kaap van de 30. Volgens de klassieke opvattingen moet ik stilaan een man, een huis en minstens één kind hebben. Maar ik wil een ander leven. Ik heb een tof lief, een gezellig huurappartement, een uitdagende job en veel vrienden. Die dingen maken me stuk voor stuk gelukkig. Een kind zou daar niets toe bijdragen.”

“Gelijkgezinde partner”

Isabelle’s partner deelt haar mening volledig. “Ik heb het geluk dat mijn vriend honderd procent hetzelfde denkt over kinderen. Oef (lacht). In mijn vorige relatie was het wel een struikelblok. Ik heb er tegenover hem nooit een geheim van gemaakt dat ik geen kinderen wilde, net omdat ik dat voor mezelf al lang had uitgemaakt. Hij vond dat in eerste instantie ok, maar jaren later bleek dat toch een probleem.”

Ook voor haar familie is die keuze nooit een issue geweest. Subtiele hints naar het “grootouderschap” blijven (gelukkig) uit. “Ik heb nooit het gevoel gehad dat mijn familie per se wou dat ik kinderen kreeg. Integendeel (lacht). Ik besef dat ik misschien overkom als de meest egoïstische persoon op aarde, maar ik ben gewoon eerlijk met mezelf. Er zijn veel mensen die kinderen willen en krijgen, om achteraf te beseffen dat zo'n leven toch niets voor hen is. Kiezen voor een gezin om bijvoorbeeld een eenzame oude dag te vermijden: ik vind dat een daad van puur egoïsme”

“Ik ben de verwentante”

Dat vrouwen zonder kinderen per definitie kinderhaters zijn, countert Isabelle tenslotte ook. “Verschillende vrienden hebben al kinderen. Ik heb absoluut geen hekel aan hen, integendeel."

"Kinderen zijn heerlijk eerlijk. Ik geef enorm veel om de kroost van mijn vrienden. Zalig om hen te verwennen, als een soort suikertante. Ze mogen altijd langskomen en blijven slapen. Maar ze moeten ooit wel weer naar huis (lacht).”

Gezien haar leeftijd zou Isabelle zich nog kunnen bedenken, hoort ze vaak. Wat als die biologische klok alsnog begint te tikken? “Ik denk zelf niet dat zoiets zal gebeuren, maar in dat geval zou ik adoptie overwegen. Ik weet dat dit geen makkelijke keuze is, maar je helpt er wel een kind mee. Waarom zou ik zelf iemand op de wereld zetten als er zoveel kinderen zijn die geen eerlijke kans op een goed leven krijgen?”