Een derde van de Engelsen stamt af van Angelsaksen

Tussen de 25% en de 40% van de inwoners van Engeland zou afstammen van de Germanen die in de 5e eeuw het land zijn binnengevallen na het vertrek van de Romeinen. Wel blijkt dat die Angelen, Juten en Saksen zich vrij snel vermengden met de Keltisch-Britse bevolking.

Als u de geschiedenisles en de film "King Arthur" met Keira Knightley vergeten moest zijn, volgt hier een opfrissing. Nadat de Romeinse legioenen zich in 410 hadden teruggetrokken uit Brittanica, moesten de geromaniseerde Britten van Keltische afstand daar hun eigen boontjes doppen. Enkele decennia later vielen Germaanse volkeren zoals de Angelen, Saksen en Juten vanuit Denemarken en Noord-Duitsland Brittannia binnen.

Geleidelijk namen de Angelsaksen vanuit het oosten steeds meer gebied in en legden ze de fundamenten voor wat nu Engeland (land van de Angelen) heet. Ze brachten er een nieuwe cultuur, een nieuwe taal (voorloper van het Engels) en hun sociale structuur. Die geschiedenis is bekend uit geschriften uit die tijd, maar ook uit archeologische vondsten.

Eén en ander wordt nu bevestigd door onderzoek van erfelijk materiaal uit grafsites uit die tijd in de buurt van Cambridge in Oost-Engeland door experten van het Duitse Max Planck Institute.

Meer verwant met Continent dan Britten

Uit het onderzoek blijkt dat 25% tot 40% van de huidige inwoners van Engeland afstamt van de Angelsaksische invallers uit de 5e eeuw. Zoals al vermoed werd, is dat meer het geval in het oosten van Engeland dan in het westen, waar de Angelsaksen pas veel later zijn doorgedrongen.

Meer nog: er zijn gelijkenissen in DNA-materiaal van mensen in Oost-Engeland met die in Nederland en Noord-Duitsland, meer dan met mensen elders in Groot-Brittannië.

Toch komen die Angelsaksische elementen ook voor bij Keltische volkeren zoals de Welshmen en Schotten, maar veel minder dan in Engeland. Het DNA van opgegraven Britten bleek dan weer wel meer te lijken op dat van de hedendaagse Welshmen en Schotten die van Keltische afkomst zijn. Toch blijkt ook uit DNA-onderzoek van skeletten dat de nieuwkomers en de oorspronkelijke Britten zich vrij snel na de invallen vermengden.

Een aantal graven uit de IJzertijd hadden dan weer banden met het Midden-Oosten of met Noord-Afrika. Dat zou wijzen op een vrij grote migratie tijdens het Romeinse rijk toen al die gebieden en Engeland deel uitmaakten van dat imperium. Verwondingen van de betrokken skeletten zouden er kunnen op wijzen dat het gaat om ingevoerde gladiatoren of legioensoldaten die in Brittannia gelegerd werden.