Didier Bellens, de hervormer van Belgacom

Didier Bellens kreeg veel lof voor de manier waarop hij het telecombedrijf Belgacom uitbouwde tot een succesvol en vooral winstgevend bedrijf. Het maakte hem een tijdje onaantastbaar, maar zijn zure relatie met de grootste aandeelhouder -de Belgische overheid- leidde tot zijn ontslag.

Na het behalen van een diploma management engineering aan de Solvay Business School (ULB), begint Bellens zijn professionele loopbaan in 1978 bij consultancybedrijf Deloitte. Vier jaar later wordt de Franstalige Brusselaar financieel directeur van de Groep Brussel Lambert (GBL), waar in datzelfde jaar de Waalse topindustrieel Albert Frère (foto) zijn intrede doet.
 

Het markeert het begin van een langdurige, innige samenwerking tussen de industrieel en zijn poulain. In 1985 stapt Bellens over naar Frères Zwitserse Pargesa Holding waar hij verantwoordelijk wordt voor het beheer van holdings, fusies en overnames.

Bellens keert in 1992 terug naar GBL, ditmaal als algemeen directeur, een functie die hij tot 2000 uitoefent. In die hoedanigheid is hij sterk betrokken bij de dossiers rond BBL, Bank Brussel Lambert die opgegaan is in ING, en verzekeraar Royale Belge, gefusioneerd met AXA tot AXA Belgium.

Na een passage van drie jaar bij RTL Groep, waar hij als CEO focust op internationale expansie en de groep naar de beurs brengt, komt hij in 2003 aan het hoofd van Belgacom. Bellens volgt er de overleden John Goossens op als gedelegeerd bestuurder.
 

De "numero uno" van Belgacom

Bellens, die nu pas definitief uit de schaduw treedt van Frère, toont zich bij de Belgische telecomreus een bekwame doch afstandelijke bestuurder, die vaak gebrekkig communiceert en moeite heeft met het menselijke aspect.
 

Onder de tien jaar dat hij de scepter zwaaide over Belgacom, zette hij de modernisering van het bedrijf door die eerder was ingezet door de vorige CEO's Bessel Kok en John Goossens. De gewezen telecommonopolist houdt niet alleen stand tegen privé-concurrenten, maar bouwt met succes een stevige positie op in nieuwe terreinen zoals internet en televisie.

De grootste aandeelhouder -de Belgische overheid- profiteert mee van het doorgaans stevige dividend, dat een  vast onderdeel wordt van de overheidsinkomsten. Zolang dat manna uit de hemel blijft vallen, moeit de overheid zich weinig met het beleid en dat geeft Bellens vrijwel onbeperkte macht bij het bedrijf. Toch krijgt hij ook kritiek wegens de manier waarop hij zijn macht etaleert en wegens zijn hoge onkostenvergoedingen.

De topman oogst eveneens felle kritiek voor de vijandige overname in 2005 van Telindus, waarvan hij in vroegere jaren persoonlijk aandelen had gekocht. Beurswaakhond CBFA pleit hem echter vrij.

Bellens, getrouwd en vader van twee kinderen, blijft doorheen de jaren in opspraak komen. In juni 2011 wordt hij beschuldigd van passieve corruptie, het gerecht van Bergen verdenkt hem ervan "persoonlijke voordelen" te hebben overgehouden aan de verkoop van een oud RTT-gebouw aan Edmée De Groeve, die te boek staat als een vertrouwelinge van Bellens en nadien nog veroordeeld werd voor fraude.
 

Duel met premier Di Rupo

De verkoop van een ander Belgacomgebouw doet in 2013 opnieuw veel stof opwaaien. Bellens is namelijk bestuurder bij de koper van het gebouw, vastgoedgroep Immobel. Bellens moet daarop tekst en uitleg geven in de Kamer. Gedurende de zitting maakt hij geen geweldige indruk en wekt vooral irritatie op. Een interne audit bij Belgacom besluit echter dat er geen sprake is van belangenvermenging.
 

De opeenvolging van compromitterende dossiers mag dan wel de positie van de Belgacom-topman aantasten, Bellens zelf laat alle kritiek van zich afglijden.

Zijn relatie met de regering verzuurt alleen maar verder door veelvuldige controversiële uitspraken van de gecontesteerde CEO. De laatste in een lange reeks volgt op 7 november 2013 tijdens een ontbijtbijeenkomst in de Brusselse Business Club B19.

Bellens verklaarde daar dat premier Di Rupo hem alleen belt op het einde van het jaar, wanneer Belgacom de dividenden uitkeert, "een beetje als een kind dat om zijn Sinterklaas komt". Het bleek de laatste druppel.

Vrijdag 8 november wordt Bellens door minister van Overheidsbedrijven Labille op het matje geroepen. Bellens laat bij aankomst alvast weten hoegenaamd niet de intentie te hebben zelf ontslag te nemen. Vandaag volgt dan zijn ontslag, na een bijeenkomst van het kernkabinet. De regering verwijt hem zware fouten. Hij krijgt geen ontslagvergoeding.