Frankrijk is "no good", maar hoe moet het nu verder?

De gedeeltelijke ontruiming van het vluchtelingenkamp in Calais gaat onverminderd door. Wat doet dat met de bewoners? Volharden zij in hun droom om het Britse walhalla te bereiken of proberen ze van de nood een deugd te maken en kiezen ze dan toch voor asiel in Frankrijk? We gingen op zoek naar antwoorden: veel mensen, veel verschillende antwoorden.

In Calais wordt elke dag een vlieger opgelaten met als staart de Syrische vlag, vertelt radiojournaliste Marjan Temmerman. "Ze drukt de hoop op een vrij en veilig leven uit, liefst in Engeland." Hoe realistisch is die hoop vandaag nog? Enkele vluchtelingen spreken. Hun namen zijn fictief.

Dan maar Italië?

Ashraf komt uit Afghanistan. Hij heeft een winkeltje waar je van alles kan kopen, van scheerschuim over eten en drinken tot gasflessen. Hij woont al 8 maanden in het kamp in Calais. Het lukte niet in Engeland te raken. Nu wil hij naar Italië. Frankrijk is "no good", vindt hij.

Dan toch asiel in Frankrijk?

Darius en zijn dochter Diana komen uit Iran. Ze wonen hier vier maanden, in een deel van het kamp waar gezinnen in caravans leven. Hij hoopt dat de politie hen niet zal wegjagen. De vrijwillige hulpverleners proberen hem te overtuigen asiel aan te vragen en om niet op goed geluk weg te trekken, niet precies wetend waar naartoe.

Naar een ander opvangkamp?

Niyat zit te bidden in de Eritrese kerk. De jonge vrouw is hier nog maar twee weken, helemaal alleen. Gelukkig zijn hier veel vluchtelingen uit Eritrea. Naar de containers wil ze niet, want daar is niks, zegt ze. Ze overweegt op een bus van de Franse migratiedienst te stappen, naar een opvangkamp ergens anders in Frankrijk. Maar ze vindt het een moeilijke keuze, want dan moet ze haar hoop opgeven om ooit in Engeland te raken.

De bosjes in?

Nouri komt uit Irak. In zijn "Three Star Hotel" kan je niet slapen, maar wel warm eten en iets te drinken krijgen. Hij kijkt afwachtend toe. "Go to England" blijft zijn droom, maar dat is na zes maanden nog altijd niet gelukt. Hij weet nog niet wat hij gaat doen als ze ook zijn restaurant afbreken: waarschijnlijk een tent ergens in de bosjes opzetten. Hij is bang dat hij vingerafdrukken zal moeten geven en dat zijn kans op asiel in Engeland dan helemaal verkeken is. Strikt genomen valt hij dan onder de Dublin-regel: waar je als asielzoeker Europa binnenkomt en geregistreerd wordt, daar moet je asiel aanvragen.

Everything OK?

Ferhad is 14 en woont hier nu vier maanden. Hij wil alleen maar naar Engeland, zegt hij vastberaden. Hij heeft er familie. Hij begrijpt niet helemaal wat er gebeurt en lacht voortdurend. "Everything OK", wuift hij de bezorgdheid van vrijwillige hulpverleners weg. Asiel in Frankrijk wil hij niet. Waar hij dan naartoe gaat als hij gedwongen wordt om te vertrekken? Engeland!

Afwachten

Het is koud. Drie Syriërs warmen zich op aan een vuurtje. Veel Engels of Frans spreken ze niet. Veel stiltes. Wat verderop gaat een krot tegen de vlakte. Een groep politiemannen staan achter een tent opgesteld met wapenschild en traangasgranaat in de aanslag. Geen emotie in het gezicht van de drie mannen, tot Samir zijn ogen neerslaat en tegen de grond prevelt "why?". Ze wachten af. Ze lijken nog geen beslissing genomen te hebben over wat ze nu gaan doen.

Nergens heen

"Ik blijf", zegt Hamid. Zijn restaurant heet Karzai. "Een grapje", schatert hij. Nee, hij gaat nergens naartoe. "Hier komen ze niet ontruimen", denkt hij. "Mijn restaurant laten ze overeind." Als ze het wel afbreken? Hij wuift de gedachte weg en haalt zijn schouders op. Hij is hier al negen maanden. En ja, ook hij probeert geregeld nog de oversteek naar Engeland te maken, al zegt hij het met weinig overtuiging.

Nog drie dagen

Benjamin komt uit Soedan en fietst zo nu en dan vanuit het kamp naar Calais, even weg uit deze jungle. Hij is moe. Hij is hier al een jaar en overweegt asiel aan te vragen in Frankrijk. Nog drie dagen blijft hij proberen naar Engeland te raken. Als het dan nog niet lukt, blijft hij in Frankrijk.

Geen antwoord

Kamal komt uit Afghanistan. 13 jaar is hij, én alleen. "Father finished." Zijn oom woont in Engeland. Hij is al vier maanden in de "jungle". Hij hoopt te voet door de Kanaaltunnel de oversteek te maken. Honger heeft hij en ook "money finished". Wat als ze hem dwingen zijn krot te verlaten? Hij tuurt zwijgend in de verte. Hij heeft geen antwoord.