Dansende moslims - Van Dievel Consulting

Louis Van Dievel kijkt als marketeer, "verkoper van gebakken lucht", met een guitige blik naar de kleine en grote actualiteit van de week. Nu: De uitspraak van minister Jan Jambon dat er een significant draagvlak is bij moslims voor de aanslagen.

Groot was mijn verbazing toen ik mijn mailbox opende en er bijna gelijktijdig een bericht van eerste minister Michel binnen tuimelde. "Dank voor de aanbeveling die u mij liet geworden," mailde de premier mij, "maar uiteindelijk heb ik met meneer Bellot iemand uit eigen rangen gekozen om de nieuwe minister van Mobiliteit te worden. Zeer zeker zal ik de kandidatuur van uw medewerker Brabançonne in het achterhoofd houden bij een volgende opportuniteit, want zijn ministeriabele kwaliteiten staan buiten kijf."

De kleine smeerlap, dacht ik bij mijzelf, doelend op mijn junior partner Brabançonne, niet op Charel Michel: aanbevelingsbrieven voor zichzelf schrijven en mijn naam én mailaccount misbruiken voor de eigen verborgen agenda.

Alreeds wilde ik op toornige toon zijn naam roepen en vervolgens hemzelve ter verantwoording, toen Vlaams minister-president Geert Bourgeois met trompetgeschal en in een gouden koets, getrokken door zes asielzoekers, zijn opwachting maakte aan de fraaie smeedijzeren poort van onze modeste villa. Eindelijk een Vlaamse voorman die wat glans geeft aan zijn hoge functie.

Dichter bij elkaar

"Ik weet dat uw doos geen aanprijzingsbureel is*," vatte hij aan, "maar ik wil u toch vragen om na te denken over de vraag hoe we de Vlamingen kunnen aansporen om dichter bij elkaar te gaan wonen."
Ik bracht een neutraal gebrom uit.
"De Vlaamse regering heeft namelijk een eigen klimaattop gehouden," sprak Bourgeois zo fier als een gieter, "en wij hebben een eigen middel bedacht om de opwarming van de aarde terug te dringen,..."
"... door dichter bij elkaar te gaan wonen," onderbrak ik en vulde ik tegelijk de Vlaamse minister-president aan, op een toon die aan duidelijkheid niets te wensen overliet.
Het glunderende gezicht van Geert Bourgeois betrok even snel als de Vlaamse hemel in maart.
"Gelooft ge er niet in, Van Dievel? Ontkent ge de opwarming van de aarde door mensenhand? Zijt gij een klimaatnegationist?"
Ik maakte met een handgebaar duidelijk dat niets van dat alles op mij van toepassing was.
"De remedie is erger dan de kwaal, heer Bourgeois," sprak ik zorgvuldig articulerend.

De Vlaamse volksaard

De Vlaamse voorman begreep niets van mijn terughoudendheid
"Maar het is wetenschappelijk en onomstotelijk bewezen dat wij overdadig broeikasgassen uitstoten doordat wij voor het minste wissewasje de auto van stal moeten halen. Als wij dicht bij elkaar zouden wonen in plaats van in verre verkavelingen of in een lintbebouwing, zouden we de auto minder nodig hebben."
Zijn stem sloeg zowaar een weinig over van emotie.
Ik keek de Vlaamse Nummer Eén langdurig meewarig maar niet neerbuigend aan, wat Geert Bourgeois zichtbaar aan het twijfelen bracht.
"U vergeet de Vlaamse volksaard, heer Bourgeois," sprak ik wijl ik hem recht in de schone blauwe ogen keek.
"De volksaard," herhaalde Geert Bourgeois.
"De Vlaming wil helemaal niet uit zijn verkaveling weg, of uit zijn lintbebouwing langsheen de Vlaamse steenweg. De Vlaming wil een territorium dat hij kan afbakenen met kwaliteitsijzerdraad en snelgroeiende coniferen. Hij wil een spotlight aan zijn gevel dat aanfloept als iemand zijn territorium nadert. Hij wil een alarmsysteem aan zijn gevel en een bordje met de tekst "Hier waak ik!". Hij wil een spionnetje in zijn voordeur zodat hij bij ongewenst bezoek uithuizigheid kan veinzen. Hij wil niet verbroederen met zijn geburen, hij wil hen hooguit en haastig groeten. Zijn buurmanschap zal zich beperken tot de jaarlijkse straatbarbecue , waar hij te veel drinkt en ruzie maakt over kleinigheden die hem al maanden dwarszitten en die hij met behulp van alcoholica eens ongenuanceerd in de groep kan werpen. De Vlaming wil zijn auto gebruiken om naar de bakker te rijden, hij wil een dubbele garage, hij wil geen fietspad voor zijn deur en geen verkeersremmende bloembakken. De Vlaming wil nog veel minder zijn tuin delen met zijn geburen. Het idee alleen al! Hij wil zijn eigen serretje met marihuana, zijn eigen springkasteel en zijn eigen schuifaf en bovendien zijn de kinderen van de geburen slecht opgevoed en maken ze te veel kabaal. Hij wil geen moestuin en geen wilde bloemen en geen petanquebaan. Hij wil grind in zijn tuin, rood of grijs en netjes aangeharkt."

Gij doet de Vlaming onrecht aan

"We zullen de Vlaming moeten opvoeden," verweerde Geert Bourgeois zich zwakjes, "daarom ben ik juist naar u gekomen."
"Ik neem geen opdrachten aan die tegen de Vlaamse aard ingaan, heer Bourgeois," zei ik ferm.
"Gij doet de Vlaming onrecht aan," preutelde de Vlaamse minister-president nog tegen.
Hoog tijd om mijn ultieme tegenargument boven te halen.
"Als de Vlaming dichter bij zijn medemensen moet gaan wonen, zal hij noodgedwongen en statistisch gezien onvermijdbaar naast mensen uit den vreemde terecht komen, bij allochtoniërs. Hebt u daar aan gedacht? Zoudt hu zelf naast een Syriër, een Afghanistanees, een Irakees of een Marokkaan willen wonen?"
Het werd stil.
"Naast MOSLIMS!" voegde ik er op dreigende toon aan toe, "met hun rare gewoonten en hun rare geloof en hun rare kleren en hun rare accent, en bleef het daar maar bij..."
"De Vlaming is geen racist," mompelde Bourgeois.

"En ge zult zien,' zei ik bij wijze van genadeslag," dat er altijd een linkse multiculti zal zijn die een straatfeest organiseert en die mensen uit den vreemde uit hun huizen sleurt om mee te doen, aan volksdansen onder meer, wat ze eigenlijk helemaal niet willen en niet kunnen, maar niet durven te weigeren, uit angst voor Liesbeth Homans."
"Ge overdrijft," bracht Bourgeois met moeite uit.
"En is het dat wat u wilt: dansende moslims?!"

* Ik weet dat uw boîte geen reclamebureau is.

lees ook