Hoe ik mijn plaats op de wereld verover - Aya Sabi

Aya Sabi worstelt met haar plaats in de wereld: "Ik ben een gekleurde moslimvrouw in een blanke mannenwereld. Een wereld die steeds wreder lijkt te worden tegen verscheidenheid." Ze heeft een begin van oplossing gevonden.
opinie
Opinie
Aansturen van de 'opinie' teaser o.a. op de home pagina en 'opinie' weergave op een detail artikel. Deze tag zorgt er ook voor het automatisch aanvullen van de 'opinie' overzichtspagina

Aya Sabi studeert aan de Universiteit Hasselt en kijkt voor deredactie.be tweewekelijks met verwondering naar de wereld rondom haar.

De afgelopen dagen heb ik een deel van mijn droom waargemaakt. Halve dagen bracht ik door in de trein om aan te komen op plaatsen waar ik nooit zou komen als ik er niet mijn droom van had gemaakt om met woorden een plaats op de wereld te veroveren. Het waren verschrikkelijk drukke dagen, maar hoeveel ze ook mentaal en lichamelijk van me hebben gevraagd, ik ben meer dan ooit verrijkt met leven, liefde, moed en oeverloos veel energie.

Ik pas mijn woorden nooit aan aan het publiek dat voor me zit. Van blanke middenklassers in een mooi kunstatelier tot een publiek van vele Vlaamse jongeren van wie de roots over heel de wereld verspreid zijn. Het maakt niet uit. Wat eerlijk en oprecht is geschreven, raakt bijna iedereen.

De verhalen die ik op het podium breng, komen van een plek diep in mij. Ik spreek in de taal van het hart. Op een manier dat het bijna fout van me is om ze voor te dragen. Zo stond ik een keer te wenen voor tweehonderd man.

Het is een vloek en een zegen. Maar vooral een zegen. Die intieme wisselwerking tussen spreken en luisteren tilt het leven naar een heel ander niveau. Mensen verbazen zich over de verbondenheid die ze voelen met een jonge moslima, van wie ze hadden verwacht dat haar leefwereld mijlenver stond van die van hun.

Maar het is heerlijk om, terwijl je leeft, schrijft, droomt, ademt, bestaat, tegelijk onbewust vaak vooroordelen met de grond gelijk maakt. En niets is mooier dan kleuren buiten de lijnen van ons denken, de grenzen van ons bestaan.

Daarom is literatuur een van de krachtigste wapens. Het is binnendringen in de psyche van de mens en het is het leven proberen te vatten en te begrijpen. Het leert je wat gevoel is en sterker nog: hoe je erover kan praten.

Hoe we als mens met elkaar omgaan, wie we zijn en waarom we zijn zoals we zijn. Juist daarom is de pen veel sterker dan we allemaal denken en ik denk zelfs dat romans, fictieve verhalen kunnen bewerkstelligen wat andere vormen van literatuur niet kunnen.

Waarom ik dat zo vol vertrouwen kan zeggen? Omdat ik ervan overtuigd ben dat onze meningen, hoe we denken over bepaalde zaken, meer beïnvloed zijn door gevoel dan door rationele argumenten. We vallen – vaak onbewust – terug op ervaringen, op mensen die we kennen, op gevoel, op het vermogen om empathisch te zijn. Of niet.

Romans leren u meer dan iedere andere vorm van literatuur hoe een ander denkt, waarom de ander zo denkt. Het brengt ons dichter bij elkaar. Je kan een personage liefhebben, je kan het haten, maar vaak begrijp je het personage, hoe absurd het zich ook gedraagt.

Daarom leren verhalen ons empathisch zijn. Mijn vader was ooit een beroemde rockstar, ik heb de Middellandse Zee overgestoken in een gammel bootje met dertig personen en ik heb de overkant niet gehaald, ik was oorlogsmisdadiger, ik had een baby-aap als zusje binnen een Amerikaans experiment en ik mis haar elke dag meer en meer, ik was een bejaarde vrouw die haar zoon opdroeg pilletjes voor haar te halen zodat ze nooit meer hoefde te ontwaken.

Ik ben al die mensen geweest en heb gevoeld wat zij voelden, ik begrijp die mensen en tussen begrip en vergeving zit er een flinterdunne lijn.

De literatuur opende werelden voor mij en tegelijk mocht ik binnen door een van de kiertjes om ook mijn plek te vinden tussen letters en verhalen. Er ging een nieuwe wereld voor me open. De eerste keer toen ik las. De tweede keer toen ik erachter kwam dat ik in de wereld van de literatuur paste. Meer dan ergens anders. De literatuur is er voor alle mensen, een taal die iedereen spreekt, wij leven en van verhalen.

Romans zijn goede manieren om gehoord te worden, maar vooral zijn het de perfecte middelen om elkaar te begrijpen en je plaats op de wereld op te eisen. Ik spreek voor mezelf. Ik ben een vrouw in een mannenwereld. Ik ben een gekleurde vrouw in een blanke mannenwereld. Sterker nog, ik ben een gekleurde moslimvrouw in een blanke mannenwereld. Een wereld die steeds wreder lijkt te worden tegen verscheidenheid.

Maar met letters en verhalen verover ik mijn plekje op de wereld. Want liever dan het leven heb ik letters lief. Niets is mij gegeven. Alle dagen heb ik meer dan niets, maar vandaag wil ik vieren dat het leven en de letters en de liefde eigenlijk hetzelfde zijn.

VRT NWS wil op vrtnws.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst. Wilt u graag zelf een opiniestuk publiceren, contacteer dan VRT NWS via moderator@vrt.be.