Pensioenkas Bracke - Van Dievel Consulting

Louis Van Dievel kijkt als marketeer, "verkoper van gebakken lucht", met een guitige blik naar de kleine en grote actualiteit van de week. Deze week kreeg hij kennelijk Kamervoorzitter Siegfried Bracke over de vloer.

Het zijn drukke tijden voor Van Dievel Consulting. Ik had nog maar net afscheid genomen van Rik Torfs of de volgende klant hing al aan de bel. Rik en ik hadden gebreinstormd over de te volgen strategie voor zijn herverkiezing als rector van de Moslim Universiteit Leuven, gaande van het fysiek elimineren van de tegenkandidaten over het kwistig uitdelen van leerstoelen en vrijstellingen tot het ter beschikking stellen van gebedsruimten voor katholieken .'Maak u vooral geen zorgen over die verlenging, Rik,' sprak ik aan het achterpoortje, 'maar vergeet deze keer mijn eredoctoraat niet.' 'Mail mij uw verdiensten voor de samenleving nog een keer, vriend Louis,' luidde het antwoord van de rector magnificus, iets te vaag naar mijn zin.

'Ik ben gestuurd van Gwendolyn Rutten,' stotterde Bart Tommelein inmiddels tot onze trainee Dinska Bronska, die lui als een kattin en in een weinig verhullend badpak haar ligstoel in de tuin had verlaten om de nieuwe Vlaamse minister van Energie en Begroting aan de fraaie smeedijzeren poort van onze modeste villa te verwelkomen. De voorzitster van Open VLD had mij de vorige dag gebeld: 'Lowie, wilt ge ervoor zorgen dat onze Kennedy van Oostende geen al te grote stommiteiten doet in de Vlaamse regering, de eerste weken toch niet.' 'Gwendolientje, maak u geen zorgen,' had ik haar gerustgesteld, 'Bart is bij mij in goede handen.'

Slap handje

Wij waren nog maar net gezeten toen - geheel onaangekondigd - een nieuwe bezoeker zijn komst aangekondigde middels zes herauten die zich aan de poort het lazarus toeterden en een aankondiger die met luider stemme verkondigde dat het de hoogedele Kamervoorzitter had behaagd de burelen van Van Dievel Consulting met een werkbezoek te vereren, waarna inderdaad een gouden karos getrokken door twaalf gederadicaliseerde Syriëstrijders en gemend door Lisbeth Imbo het erf opdraaide, met een enigszins bleke want wagenzieke en met een slap handje zwaaiende Siegfried Bracke aan boord. Eindelijk een Kamervoorzitter die zijn functie met glans vervult, dacht ik.
'Mijn junior partner Brabançonne zal de zaak van mij overnemen,' deelde ik Tommelein mede, 'de eerste burger van het land gaat voor, nietwaar, ook zonder afspraak.'
'Ja maar,...' pruttelde Tommelein tegen.
'Brab,' richtte ik mij tot mijn trouwe dobermann, en zonder op het protest acht te slaan, 'de eerste maatregel van onze cliënt moet meteen de krantenkoppen halen, het publiek met verstomming slaan en de N-VA en CD&V groen van nijd doen uitslaan. Ik dacht aan het op pad sturen van 100 inspecteurs om de sociale fraude in de groene energie op te sporen, aan de kaak te stellen en te bestraffen. En gij, Dinska, geeft onze cliënt een doorgedreven mediatraining, want er is een groot verschil tussen de vragen die een staatssecretariske krijgt en de vragen die een echte minister krijgt voorgeschoteld.'
'Ik zal hem kneden tot hij als was is in mijn handen,' sprak Dinska op een toon die enkel als wellustig kan worden omschreven.
Prompt verstomde het Tommeleinse gemopper.

Onze jongenstijd

'Heer Kamervoorzitter,' begroette ik mijn vriend en voormalige hiërarchische meerdere, ' wat een genoegen u in mijn barak te mogen ontvangen!'
'Zeg maar Sieg, kameraad Lowie' antwoordde de geadopteerde N-VA'er gemoedelijk, 'hoe lang kennen wij elkaar al, meer dan dertig jaar, toch?'
Waarna wij een kwartier lang herinneringen ophaalden aan onze jongenstijd op de radioredactie. Weet ge nog dit? Weet ge nog toen? U kent dat. Of niet, het is mij al gelijk.
'Waarvoor ik kom,' zei Siegfried Bracke, wiens hangwangetjes bij ieder woord zachtjes trilden, als ware hij een flink uit de kluiten gewassen hamster, 'ge hebt in de gazetten en op de VRT zeker van mijn voorstel gehoord over het pensioen van de parlementsleden.'
'Ja,' zei ik, en meer niet.
De Kamervoorzitter fronste de nobele wenkbrauwen.
'Hoor ik daar enig voorbehoud?' polste hij ongerust.
'Mag ik eerlijk zijn, Siegfried?'
'Ge moet, kameraad Lowie!' sprak de Kamervoorzitter ferm.
'In principe is het een goed voorstel, maar iedereen die ervan hoorde is beginnen uitrekenen wat dat voor u persoonlijk oplevert. Hoe ge het ook draait of keert, gij kunt morgen al gaan rentenieren, Siegfried. "Hij heeft dat weeral goed geregeld voor zijn eigen," hoor ik de mensen zeggen.'

Wat de mensen zeggen

Daar had ik een gevoelige snaar geraakt. Bij de N-VA hechten ze veel belang aan wat de mensen zeggen.
'Ik heb geen goesting om tot mijn 67ste te blijven travakken,' mompelde mijn vriend en voormalige hiërarchische meerdere.
'Ge moet dat ook niet hé,' repliceerde ik, 'ge kunt vroeger gaan maar dan met minder pensioen. Gelijk veel mensen.'
'Ik zal er eens over nadenken,' zei Siegfried, die aan zijn koetseuse teken om de bekeerde Syriëstrijders wederom in te spannen.
Als het plan Bracke een stille dood sterft in een schuif van zijn bureau weet u hoe dat komt.
'Zeg Siegfried,' zei ik ten afscheid, 'wat is dat met die Theo Francken en de opwarming van de aarde? Hij is niet de slimste van de klas, dat wisten we al. Maar straks gaat hij nog verkondigen dat de klimaatcrisis de schuld is van de Waalse socialisten!'
Siegfried Bracke werd bleek om de neus.
'Dat is het officiële partijstandpunt, kameraad Lowie.'

lees ook