Wint een Franstalig liedje nog eens het Songfestival?

Vanavond vindt in Stockholm de finale plaats van het 61e Eurovisiesongfestival. Gisteravond traden alle kandidaten al aan tijdens de belangrijke juryshow, waarbij de nationale jury’s hun punten al gaven. Onze redacteur Gianni Paelinck was erbij en selecteerde vijf liedjes die kans maken op de eindoverwinning.
De Oostenrijkse kandidate Zoë

Frankrijk: Amir – “J’ai cherché”

Frankrijk wordt dit jaar vertegenwoordigd door de 31-jarige Frans-Israëlische Amir. Hij zingt een eigentijds popnummer, met de strofe in het Frans en het refrein in het Engels. Een talencombinatie die in Frankrijk enige ophef heeft veroorzaakt, maar die wel degelijk lijkt aan te slaan in Stockholm.

Amir slaagt erin om in zijn eentje met zijn dynamische lied het hele podium in te palmen, en dat is ook wel nodig: de Fransen hebben al hun energie gestopt in het lied en kennelijk niets in de act. De zangkwaliteiten van Amir zijn ook niet optimaal, bij de moeilijkere passages in het lied krijgt hij veel ondersteuning van zijn achtergrondzangers.

In elk geval wordt het lied enthousiast onthaald. Voor het eerst in jaren worden onze zuiderburen genoemd als favorieten.

Rusland: Sergey Lazarev – “You are the only one”

Daar waar Frankrijk een vrij modern nummer stuurt, krijgen we vanuit Rusland een samenraapsel van formules die eerder al erg succesvol waren. De act lijkt afgekeken van Måns Zelmerlöw die vorig jaar voor Zweden won: ook Sergey probeert met geavanceerde visuele technieken het Europese publiek te overtuigen. En het lied zelf krijg je niet uit je hoofd.

De sterkte van de Russische inzending is dat alles net gemaakt is om op een groot Songfestivalpodium te brengen. Bovendien brengt de zanger alles op een feilloze en zelfverzekerde manier. Kennelijk is het Europese publiek ook wat meevoelender met hem dan met Polina Gagarina, die vorig jaar een uitstekende tweede plaats behaalde, maar af te rekenen kreeg met een vijandig publiek dat de Russische politiek hekelde. Bij Sergey weinig tot geen boegeroep, integendeel: de zaal gaat helemaal los op zijn lied.

In Eurovisiemiddens wordt al rekening gehouden met Moskou 2017. Afwachten valt hoe het Europese publiek en de jury’s het kopieergedrag van Rusland voldoende zullen kunnen smaken.

Australië: Dami Im – “The sound of silence”

De Aussies doen dit jaar voor de tweede keer mee aan het Songfestival en dat exotische “andere-eind-van-de-wereld”-karakter is sowieso erg populair. Zangeres Dami Im doet daar nog een serieuze schep bovenop. Een erg internationaal aandoend nummer gecombineerd met een klok van een stem. Eens Dami Im haar keel openzet en haar lied begint, is de hele arena meteen onder de indruk.

De act van Australië baadt in ware divastijl, zonder al te veel franjes ligt de focus vooral op de zangeres die op het einde van het lied nog eens de laatste zuurstof uit haar longen perst. Benieuwd of het hele Songfestivalcircus volgend jaar down under trekt.

Nederland: Douwe Bob – “Slow down”

Nederland heeft zich de voorbije jaren geprofileerd als gidsland op het Songfestival en dat resulteerde in 2014 in een tweede plaats voor The Common Linnets. Ook dit jaar is de kans groot dat onze noorderburen hoog gaan eindigen.

Douwe Bob brengt met zijn gitaar en Johnny Cash-allures op een eerlijke manier zijn aanklacht tegen onze jachtige maatschappij op het podium. Zijn act straalt veel muzikaliteit uit, want de jonge Nederlandse zanger betrekt er alle muzikanten in.

Bovendien bespeelt Douwe het publiek in de zaal en thuis op een erg efficiënte manier, met als hoogtepunt een stiltepauze van maar liefst tien seconden. Een trucje dat hem wellicht punten zal opleveren.

Oostenrijk: Zoë – “Loin d’ici”

Met de Weense zangeres Zoë staat voor Oostenrijk een vrolijk jong meisje op het podium. In die zin een te duchten concurrente voor onze Laura Tesoro. Nog voor de eerste noten van haar lied zijn ingezet, doet de glimlach van Zoë al het publiek uit het dak gaan.

Het lied “loin d’ici” is een erg intelligent opgebouwd nummer, dat zonder te vervelen eigenlijk veel langer dan drie minuten kan duren. De sfeerschepping doet aanstekelijk fantasierijk aan: Zoë zingt dan ook over een verafgelegen paradijselijk land waar we met zijn allen zingen. En iedereen zingt effectief mee.

Bovenop dat alles is het ook erg opvallend dat Oostenrijk een volledig Franstalig liedje instuurt. Een knipoog naar de tijd waarin alle landen in hun eigen taal moesten zingen? In elk geval is het een interessante gimmick die aanslaat. Krijgen we – 28 jaar na Céline Dion voor Zwitserland – nog eens een Franstalig winnend liedje op het Eurovisiesongfestival?

En België?

Laura Tesoro treedt vanavond als eerste op, om iets na 21 uur dus. Niet echt een dankbare plaats in het schema. Toch lijken haar vrolijke liedje en uitstekende dansperformance vrij goed stand te houden ten opzichte van de 25 nummers die na haar komen.

Bovendien verkeert onze Belgische kandidate momenteel in een “momentum”. Al na haar eerste repetities begon ze meer en meer mensen te overtuigen en sinds haar kwalificatie is dat enkel maar gestegen. Meer en meer hoor je haar nummer “What’s the pressure” weerklinken door de straten van Stockholm. En druk voelt Laura kennelijk niet, of ze kan het goed verstoppen. Haar enthousiasme werkt aanstekelijk.

De eerste ambitie van Laura was de finale te halen. Die drempel is ze voorbij. Haar tweede ambitie was de vierde plaats van Loïc Nottet van vorig jaar te evenaren. Misschien is dat iets te hoog gegrepen. Maar het is alvast bijzonder mooi dat we voor het eerst sinds Tom Dice in 2010 nog eens een Vlaamse kandidaat in de Songfestivalfinale hebben. En ook uniek: België stoot voor de tweede keer op rij door naar de zaterdagshow. De boodschap zal dus vooral genieten zijn, niet het minst voor Laura zelf.

Jasper Jacobs