"Kom in Londen werken, als je je cynisme wil verrijken"

De lonen van de Britse CEO's blijven stijgen. Uit een rapport blijkt dat de Britse topbedrijven hun CEO's nu jaarlijks 6,5 miljoen euro geven en dat terwijl er voor de armsten nauwelijks nog vangnetten zijn. Onze correspondente Lia van Bekhoven over ongelijkheid in Groot-Brittannië.

Ik had gister een (vrij) lang gesprek met mijn zoon over het begrip "doorgang". Mijn jongste zoon werkt in een doorgangshuis voor dakloze jongeren, maar volgens mij dekt die term de lading niet meer.

"Doorgang" suggereert een weg naar een bestemming, was mijn argument. En een kaartje voor de nachtbus kun je volgens mij geen bestemming noemen.

Als je mensen verwijst naar een onderkomen met stapelbedden en een lauwe douche, kijk, dan heb je het over een bestemming. Geen permanente, maar wel iets definitiefs voor die nacht. Maar werk je nog voor een doorgangshuis als het jouw taak wordt om tickets voor een enkele reis uit te delen aan mensen onder de 21 jaar om in een nachtelijke dubbeldekker dezelfde route langs Charing Cross te rijden totdat de zon opkomt, omdat het in ’s werelds vijfde grootste economie aan opvangcentra met bedden ontbreekt? U ziet mijn punt. Jongste zoon, op den duur, ook.

Britse topondernemers zijn grootste verdieners ter wereld

Kom in Londen werken, als je zoekt naar een dosis surrealisme om er je cynisme mee te verrijken. Vooral als je werk, dat doorgangshuis dus, op loopafstand ligt van de City, waar de bazen van ’s lands grootste bedrijven jaarlijks gemiddeld 6,5 miljoen euro verdienen. Een stijging in vergelijking met 2015 met 10 procent. Aldus een onderzoek eerder deze week van de High Pay Centre, die de evolutie van toplonen opvolgt.

In 1998, las ik laatst, nam een bedrijfsdirecteur, want zo heetten CEO’s toen nog, 47 maal het loon van zijn gemiddelde werknemer mee naar huis. Nu is dat 130 keer.

Waarmee Britse topondernemers, gerekend naar bedrijfsomzet, proportioneel de grootste verdieners ter wereld zijn. En waarom? De Britse economie heeft mazzel een recessie te ontwijken, zegt de Engelse Bank. De veel bejubelde groei van de laatste tijd was gebaseerd, blijkt, op hete lucht. Ook wel consumentenschuld geheten. Het hield jarenlang het deksel op de ketel van gebrekkige productiviteit, uitgeholde industrieën, tekort aan investering en een chronisch onvermogen te concurreren. Maar brexit heeft het deksel weggeblazen.

Britten kunnen niet breken met oude gewoontes

Als de signalen uit de City een groep deskundigen bekend voorkomt, dan moeten het ontwikkelingseconomen zijn, denk ik wel eens. Ga maar na. Een kleine sector die pakken geld genereert, waar een kleine groep mee vandoor gaat, tussendoor de economie van een hele natie uit balans trekkend.

De financiële en sociale scheefgroei in Groot Brittannië is van adembenemende proportie. Zeker, het stikt in het VK van de iPads, maar ook van de voedselbanken die de vraag niet aan kunnen. En van werknemers die pissen in een lege colafles, omdat ze van de baas niet naar de wc mogen. En van vrouwen die hun nul-urencontract alleen kunnen omzetten in een vast contract als ze hun werkgever seksuele diensten verlenen.

En dat alles doet mij meer denken aan India, dan aan, pakweg, Duitsland. Iedereen weet inmiddels dat maatschappelijke ongelijkheid slecht is voor de economie, maar de Britten kunnen maar niet breken met oude gewoontes, vastgeroest in de vrijste der vrije markten. Ik zie tenminste geen andere reden waarom het VK zich zo makkelijk laat vergelijken met een bananenrepubliek.