Alice on the Roof: "In Vlaanderen ben ik altijd een beetje nerveuzer"

Van “The voice Belgique” naar de grootste festivalpodia in ons land. Dat is het opmerkelijke parcours van Alice on the Roof. Deredactie.be sprak met de 21-jarige popprinses uit Bergen op de Lokerse Feesten, waar ze gisteravond samen met de jongens van Bazart het publiek mocht opwarmen voor Christine and the Queens.
YMDI

Wij hadden verwacht ons beste Frans boven te mogen halen, maar Alice Dutoit, die haar familienaam vertaalde voor haar artiestennaam, begroet ons in verrassend goed Nederlands met een charmant accent. “Ik heb het geleerd als tiener op school. Ik was heel goed in Nederlands toen. Ik had een goede leerkracht”, lacht ze. “Maar sinds mijn tijd in de VS (waar ze een jaar verbleef in Oregon, red.) ben ik veel vergeten. Ik moet veel oefenen.”

Tijdens het gesprek wisselt Alice tussen Nederlands en Engels, als ze even haar woorden niet vindt. “In Vlaanderen ben ik altijd een beetje nerveuzer”, vertrouwt ze ons toe. Omdat ze na het Waalse publiek ook de Vlaamse harten wil veroveren, maar ook door de taal. “Ik probeer in het Nederlands te babbelen op het podium, maar ik ben niet echt tweetalig, dus ja, het is proberen.”

Alice on the Roof is een opvallende verschijning op het podium, met haar roze haar en make-up en haar feeërieke outfit met witte hoepelrok. Ze hanteert af en toe ook een soort toverstokje. “Op het podium ben ik in de eerste plaats mezelf, maar ik wou ook een beetje magie, met veel glitter”, vertelt ze over de act. “Eerst was het omdat ik nogal verlegen ben. Het dwong mij ertoe om toch te bewegen op het podium. En intussen is het een gewoonte geworden.”

In tegenstelling tot donderdag staat de Grote Kaai in Lokeren vanavond wel afgeladen vol. Het mooie weer is daar wellicht niet vreemd aan. Een eerste hoogtepunt in de set is debuutsingle “Easy come easy go”, die met de lang uitgesponnen “oehoe’s” uitermate geschikt is voor festivals. Alice on the Roof staat voor melodieuze elektropop, soms fragiel en breekbaar, soms groovy en dansbaar. Je zou haar het Waalse zusje van Oscar and the Wolf kunnen noemen. Dat ze wel eens met hem vergeleken wordt, vindt ze een groot compliment.

"Ik zocht avontuur en wou plezier maken"

Ze brengt in Lokeren ook haar eigenzinnige cover van “Princes”, die overigens de goedkeuring van Max Colombie heeft gekregen. “We hebben elkaar al enkele keren ontmoet”, vertelt ze. “Onder meer in Austin, in de VS, toen we daar allebei waren voor het South by Southwest-festival. Hij is daar naar mijn show gekomen en hij was heel vrolijk.”

Alice brak door dankzij “The voice Belgique”, waar ze strandde in de halve finale. “Ik heb mij ingeschreven toen ik terugkwam van mijn jaar in Oregon. Ik zocht avontuur, ik wou nieuwe mensen ontmoeten en plezier maken”, zegt ze. “Het was heel leuk, heel intens. Het heeft mij geholpen om minder cameraschuw te worden en met de media om te gaan. Bovendien heb ik er belangrijke mensen ontmoet, zoals Marc Pinilla (een van de coaches en de zanger van de band Suarez, red.). Zonder “The voice” was dat niet gebeurd.”

Haar tijd in de VS ziet Alice als een keerpunt. “Ik ben teruggekomen als een ander persoon. Iedereen was er zo vriendelijk, gelukkig en zelfverzekerd. Ik zong er in een koor. De mensen pushten me echt en gaven mij dat zelfvertrouwen door.”

YMDI

"Dancing queen"

De sprong maken van “The voice” naar de grote festivalpodia is verre van evident. Dat het haar wel gelukt is, dankt ze onder meer aan het feit dat ze niet gewonnen heeft. “Als je wint, is er veel druk en moet het snel gaan. Ik kon mijn tijd nemen en met de juiste mensen werken.” Het resultaat was het album “Higher”, dat begin dit jaar uitkwam en goud haalde. Na een passage op Pukkelpop vorig jaar stond ze deze zomer al op Rock Werchter en Suikerrock.

Niet slecht voor een meisje dat nog maar enkele jaren haar eigen muziek maakt. “Ik schrijf liever over de breekbaarheid van mensen, dan over hoe mooi het leven is”, zegt ze. “Het is eerder melancholisch, maar ik heb in het album ook wat licht willen stoppen, wat groovy nummers.” Zorgen voor dat laatste doet ze in Lokeren met een verrassende cover van de ABBA-klassieker “Dancing queen”, die het publiek duidelijk weet te appreciëren.

Naar het einde toe krijgen we nog de hits “Mystery lights”, waarin Alice mee gaat drummen, en het zwoele “Lucky you”. In België is Alice on the Roof intussen bijna aan het einde van de tournee. Binnenkort volgen optredens in Nederland, Zwitserland en Frankrijk. Doorbreken in het buitenland, is dat nu de droom, vraag ik. Ze blijft voorzichtig, maar ziet het uiteraard wel zitten. “Mijn doel is plezier maken en ik reis graag. Dus als ik de wereld zou kunnen rondreizen met mijn muziek, zou dat fantastisch zijn.”

Spetterende finale bij Bazart

Na Alice on the Roof is het de beurt aan een andere beloftevolle band uit eigen land, de jongens van Bazart. Dat ze met hun eigentijdse Nederlandstalige poprock al heel wat harten veroverd hebben, blijkt uit de enthousiaste reactie van het publiek. Een handvol knappe songs: check. Een frontman met lef en charisma te over: check.

Na onder meer "Zienderogen", "Chaos" en "Tunnels" volgt een charmante cover van "Sterrenstof" (van De jeugd van Tegenwoordig). In "Echo", het titelnummer van het debuutalbum dat verschijnt op 23 september, zien we eveneens een potentiële hit. "Goud", dat luidkeels meegezongen wordt, sparen ze op voor een spetterende finale, met duizenden neerdwarrelende gouden papiertjes.

Christine and the Queens haalt dansschoenen boven

Het warmste onthaal is er uiteraard voor topact Christine and the Queens, het project van de Franse Héloïse Létissier. Vorig jaar werd ze met de monsterhit "Christine" en het album "Chaleur humaine" in Frankrijk en bij ons een superster. Nu probeert ze met een Engelstalige versie van haar album -waarbij "Christine" vertaald is als "Tilted"- de oversteek te maken naar Groot-Brittannië en de VS.

Haar optreden in Lokeren is dan ook het enige in ons land. De set is nog steeds opgebouwd rond de bekende nummers van "Chaleur humaine", maar we krijgen ook enkele nieuwe songs die op de Engelstalige editie van de plaat verschenen zijn. Letissier maakt er live een echte show van, dankzij onder meer haar troep uitstekende dansers en haar kenmerkende Michael Jackson-moves.

Ook de boodschap van verdraagzaamheid is dezelfde gebleven. "Iedereen mag zijn wie hij wil. There is no judgement, only love", zegt ze in haar charmante "franglais". Voor de indrukwekkende afsluiter "Nuit 17 à 52" wandelt ze het publiek in en vraagt ze om de smartphones boven te halen. "Breng je dansschoenen mee voor het volgende album", zijn haar laatste woorden voor ze het podium verlaat. We kijken er al naar uit.

YMDI