Redelijke en bedachtzame mensen houden zich angstwekkend stil

In de rubriek "Vlamingen in de VS" laten we Vlamingen aan het woord die in één van de staten van Amerika wonen. Zij beschrijven hoe ze de aanloop naar de presidentsverkiezingen van 8 november ervaren. Vandaag: Californië.

Wij wonen in San Clemente. Dat is een mooi en rustig badplaatsje tussen Los Angeles en San Diego, een regio die naar Amerikaanse normen voornamelijk blank, rijk, en conservatief is. Het is ook hier dat je het "Western White House" van de controversiële 37e president Richard Nixon vindt.

San Clemente is wat men hier noemt "eclectic". Met de wereldberoemde Trestles Beach wonen hier veel surfers (surfen is een vak op de middle & high school), shapers en surf-media-bedrijven. Hier heerst nog een echte "easy-going California lifestyle", waar je als 50-plusser (ik ben nu 52) nog rustig in shorts op een skateboard of scooter kan rondtoeren. Nobody cares.

Een beetje paradoxaal aan die relaxte atmosfeer is de enorme militaire invloed van het gigantische Camp Pendleton Marine Base (USMC) dat ons ten zuiden begrenst. "The Marines" staan voor een cultuur van moed, eerbaarheid en wilskracht, en waar er ook ter wereld militair wordt ingegrepen, worden altijd de Marines eerst ingezet.

Je schrijft je niet zomaar in... De fysieke en psychologische vereisten zijn enorm en een Marine krijgt daardoor veel respect bij de bevolking en ook in het bedrijfsleven, waar veel Marines na hun dienst terechtkomen in leidinggevende rollen. Ik ben de fiere vader van een Marine.

In San Clemente is die invloed enorm voelbaar, vooral in de politieke dialoog. De mozaïek van de bevolking is ook grotendeels oud en nieuw. Wat de meeste mensen niet weten, is dat San Clemente een van de oudste nederzettingen (1602) is aan de Westkust.

Het centrum van de "Spanish Village by the Sea" ziet zichzelf daardoor ook als het authentieke dorp en de gigantische omliggende nieuwe verkavelingen als een invasie. Wij wonen in Talega en worden dus "Talegans" genoemd, alsof we buitenaardse vreemdelingen zijn. Die dialectiek heeft natuurlijk ook een invloed op het politieke denken.

Niemand weet meer waar welke ideologie thuishoort

Dit brengt ons dan bij de presidentsverkiezingen van dit jaar. Samenvattend, het is wat je niet hoort waarover je je zorgen maakt. De extremen zijn niet meer links en rechts, want niemand weet meer waar welke ideologie nog thuishoort. De extremen liggen tussen kwaadheid en stilte.

Er heerst een psychose waar de domsten en luidsten over het hele politieke spectrum de aandacht vragen en krijgen, en waar redelijke en bedachtzame mensen zich angstwekkend stilhouden.

Waar iedereen het over eens is, is dat het overkoepelende federaal beleid gebroken en corrupt is. Het tweepartijensysteem heeft een symbiose gecreëerd waar je niet echt meer een Republikeins of Democratisch platform verdedigt, maar eerst zorgt voor de belangen van het grootkapitaal, de industriëlen, en de lobbyisten die buitenlandse belangen beschermen.

De krankzinnige lange aanloop naar de verkiezingen -nu bijna 2,5 jaar- is dan ook niets meer dan nutteloze debatten met gelijkaardige beloften, niets substantieel. Alhoewel er vier partijen en kandidaten zijn, krijgen enkel Donald Trump en Hillary Clinton de aandacht. Het wantrouwen ten opzichte van beiden is enorm.

"Mensen denken niet verder dan de verkiezingen in november"

Meer dan de helft van de bevolking -mezelf incluis- vindt dat Clinton moet worden vervolgd voor het e-mailschandaal en de Pay-to-Play corruptieverdenkingen rond de Clinton Foundation. Wat Trump betreft, moet je enkel het boek "Hitler, God & the Bible" van Ray Comfort lezen om slapeloze nachten te krijgen.

Jammer genoeg denken de meeste mensen hier niet verder dan de verkiezingen in november. De "hot buttons", zoals illegale immigratie, wapenwetgeving, racisme, abortus, drugsbeleid, en LGBT slepen al meerdere verkiezingen aan.

Niet alleen heeft geen van beide partijen een éénduidige positie die zou verzekeren dat er hieraan echt iets concreet wordt gedaan, maar zijn het afleidingen van de grotere problemen waar industriële belangen liever hebben dat de regering gewoon niet tussenbeide komt.

Dat geldt bijvoorbeeld voor de economische groei, infrastructuur, onderwijs, milieubeleid, wereldwijde geopolitiek en de toekomstige rol van Amerika, belastinghervorming, algemene zorg, geneesmiddelenmisbruik, en de impact van globale handelsovereenkomsten (TPP & TAFTA). Beide kandidaten gooien hier en daar wat woorden in de wind, maar concrete voorstellen zijn helemaal afwezig.

"Misschien dat veel mensen niet zullen stemmen uit protest"

Hoe zal de meerderheid in San Clemente stemmen? Ik kan het echt niet voorspellen. Ik vermoed dat veel mensen zullen afhaken en gewoon niet zullen stemmen uit protest. Aan de andere kant hoop ik dat deze verkiezing een opening wordt voor de andere partijen (Libertarian Party en Green Party) en hun kandidaten, maar de manier waarop het Electoral College hier werkt en hoe het beslist wie aan de grote publieke debatten mag deelnemen, doen me daaraan twijfelen.

Amerika is altijd een voorbeeld geweest voor democratie in de wereld, maar deze verkiezingen tonen echt aan hoe kwetsbaar het ook is en hoe hoog de nood is aan fundamentele veranderingen in haar nog relatief jonge regeringsstructuur. Ik hou mijn adem in.