Race is een vendetta tussen Trump en Clinton

In de rubriek "Vlamingen in de VS" laten we Vlamingen aan het woord die in één van de staten van Amerika wonen. Zij beschrijven hoe ze de aanloop naar de presidentsverkiezingen van 8 november ervaren. Vandaag: Georgia.

De presidentsverkiezingen van 2016 zijn de vierde die ik meemaak in de Verenigde Staten en zonder twijfel is het de race met het meest verrassingen en tegenstellingen.

Aan de conservatieve kant staat Donald Trump, populair bij een groot deel van de bevolking, maar gehaat door vele Republikeinen binnen de partij. Aan de kant van de Democraten hebben we Clinton, de eerste vrouwelijke kandidaat ooit, gehaat door een groot deel van de bevolking, maar onvoorwaardelijk gesteund door haar partij.

Een opvallend aspect van deze verkiezingen is dat veel mensen eerder tégen een kandidaat stemmen dan vóór. Ze vinden Hillary misschien niet de beste keuze, maar ze zouden alles doen om Donald tegen te houden. Hetzelfde liedje speelt in het andere kamp: Trump wordt door vele Republikeinen afgeschilderd als een charlatan, een ware ramp voor de Republikeinse partij, maar Hillary, en nog een termijn van vier jaar onder Democratisch beleid, is een nog slechtere optie.

Beide campagnes spelen hierop in en de race heeft allures van een vendetta tussen Trump en Clinton. Soms raken de politieke platforms zoek in de persoonlijke oorlog tussen de twee rivalen en weten de mensen niet eens meer wat de eigenlijke politieke standpunten van de kandidaten zijn.

Hillary wordt constant op de rooster gelegd

Dat de Republikeinse partij al jarenlang een heksenjacht voert tegen Hillary Clinton is een feit. Ze wordt constant op de rooster gelegd. Je kan de beschuldigingen niet gekker bedenken. De aantijgingen zijn bijna altijd ongegrond, of vergezocht en bespottelijk. Maar die haatcampagne loont wel, want de anti-Hillary lui slorpen het allemaal op. Hoe meer laster ze kunnen verkopen via de media, hoe beter, en hoe sterker ze staan.

In het Hillary-kamp ligt de zaak een beetje anders. Daar moeten ze niets uitvinden, want Trump doet het allemaal zelf. De Democraten herhalen gewoon wat hij zegt tijdens zijn rally's of op tv, en dat lijkt voldoende om het anti-Trump vuur aan te wakkeren.

Nooit is het land zo verdeeld geweest. De strijd tussen de twee overschaduwt trouwens alles. Zo horen we bijvoorbeeld weinig van de vicekandidaten. Bij Hillary valt dit nog mee, Tim McCain speelt aardig zijn rol en hij komt geregeld in het nieuws, maar in de Trump-groep blijkt Mike Pence niets meer te zijn dan een jammerlijke noodzaak.

Weinig openlijke steun te zien

Maar wie stemt nu eigenlijk voor wie? Dit is een moeilijke vraag. De staat Georgia, waar ik woon, stemt over het algemeen "rood", dat wil zeggen: Republikeins. De hoofdstad, Atlanta, is echter een "blauwe zone", eerder progressief gezind en dus: Democratisch.

Bij vorige verkiezingen waren de mensen hier heel open over hun keuze: je zag overal bumperstickers van de ene of andere partij, bordjes in de voortuin, buttons op kledij, etc. Deze keer komen die veel minder voor. In Atlanta zelf zie je af en toe een Hillary-sticker, maar Trump-stickers kan ik tot nu toe op één hand tellen.

Buiten de stad krijgt hij wat meer steun, maar de zichtbaarheid is zonder twijfel ingetogen. Ik weet niet goed welke conclusie daaruit te trekken valt? Zijn de mensen beschaamd om uit te komen voor hun keuze? Is er minder politieke passie dan vorige jaren? Weten ze het gewoon niet goed? Hebben ze schrik? Wie zal het zeggen...

Wat wel erg opviel, was dat er tijdens de voorverkiezingen -althans hier in de stad- geen gebrek was aan reclame voor de Democratische kandidaat Bernie Sanders. Je zag zijn naam en logo letterlijk overal. Ik veronderstel dat de meesten van zijn supporters nu voor Clinton zullen stemmen, maar het enthousiasme is zeker getemperd.

Niet meteen pro-Trump, maar vooral tegen Hillary

De meesten van mijn vrienden en collega’s zijn pro-Hillary. Velen waren eerst Sanders-volgelingen die zich nu achter haar scharen. Ik ken slechts een handvol mensen die zich met Trump inlaten. De enige persoon die ik heb gesproken die voor Trump zal stemmen, was niet meteen pro-Trump, maar vooral tegen Hillary, die er volgens haar met kwaad opzet op uit is om de VS te vernietigen.

De vrouw voerde een pak argumenten aan die al jaren fabels blijken te zijn, met daarbovenop de leugens en propaganda die dagelijks door de Trump-campagne rondgestrooid worden. Gek genoeg is zij een ouder persoon, en zij en haar man zijn beide immigranten. Ze wonen buiten Atlanta in een kleinere stad die traditioneel Republikeins en conservatief is.

Zo zie je dat brainwashing geen grenzen kent en dat veel afhangt, denk ik, van de omgeving waarin je leeft en de mensen met wie je dagelijks omgaat.

Sociale media zijn klankborden voor al wat waarheid of leugen is

De luidste stemmen ter verdediging van Trump vind je op de sociale media. Facebook and Twitter zijn klankborden voor al wat waarheid of leugen is, en de algemene media -van de meest obscure bloggers tot CNN- spelen hierop in. De commentaren op hun artikels zijn niet te stoppen. Online houdt niemand zich in, want daar kan je immers anoniem blijven.

Of die ontevreden stemmen ook effectief naar de stembus gaan stappen, valt nog te bezien. Veel mensen zien in geen van beide kandidaten een betrouwbare optie. Er wordt gevreesd dat sommigen hierdoor, uit protest, geen stem zullen uitbrengen. Een lage opkomst zou, historisch gezien, nefast zijn voor de Democraten.

Onophoudelijke leugens van Trump zijn waanzinnig

Mijn vrienden en familie zijn over het algemeen mensen met een hogere opleiding, met een progressieve visie, een globaal denkvermogen en een zekere kennis van de wereld en de actualiteit. Je kan aannemen dat mensen met dit profiel niet voor Trump gaan stemmen, een man die wij in onze vriendenkring als een regelrechte clown beschouwen.

Zijn bekwaamheid voor de job als president is beneden alle niveau, zijn gebrek aan politieke ervaring is schrikwekkend, alsook zijn compleet onvermogen om met de Republikeinse partij samen te werken (laat staan met de Democraten!).

Zijn theatrale improvisaties en zijn onophoudelijke leugens en propaganda zijn waanzinnig en gevaarlijk. Toch weten we allemaal dat een groot deel van de bevolking hem steunt en die groep omvat zeker niet alleen ongeschoolden.

Er is veel speculatie over wat er zou gebeuren als Trump verkozen mocht worden. Wat zelden ter sprake komt, is het scenario dat hij niet verkozen wordt. Ik vrees dat dit potentieel heel veel politieke en sociale problemen zou kunnen meebrengen en het land nog dieper zou splitsen.

Verkiezing die echt van belang is: Senaat en Huis van Vertegenwoordigers

De mediaherrie over wie president zal worden, overstemt jammer genoeg de verkiezing die in mijn opinie écht van belang is: in november 2016 moet zo’n 88% van de Senaat en het Huis van Afgevaardigden (her)verkozen worden. Dit zijn de overheidsinstellingen die de wetten opstellen en die veranderingen aan de wetten doorvoeren of tegenwerken.

De directe toekomst van de VS zal afhangen van wie daar de meerderheid haalt. Spijtig genoeg krijgt deze verkiezing bitter weinig aandacht in de media. Veel mensen zijn zich amper bewust dat dit de plaats is waar de uitvoerende macht ligt, niet bij de president.

Grootste verandering is de populariteit van Bernie Sanders

Op lange termijn geloof ik echter dat het voorbije jaar van immens belang is geweest. Ten eerste, de algemene ontevredenheid van de Amerikanen heeft ervoor gezorgd dat een derde partij eindelijk echte wortels heeft geschoten: de Libertairen, met Gary Johnson als kandidaat, doen het vrij goed in de peilingen, vergeleken met vorige jaren. Echte competitie is het niet, maar deze expansie in het politieke landschap van de VS was broodnodig.

De grootste verandering, denk ik, was echter de opkomst en immense populariteit van Bernie Sanders tijdens de voorverkiezingen. Amerikanen hebben lang een ingebouwde afkeer gehad voor een sociaal getinte ideologie. Dit sloeg compleet om met Bernie Sanders.

Vooral jonge mensen en de middenstand waren aangetrokken door zijn ideeën, onder andere door meer budget voor scholen, goedkopere universitaire opleiding (al dan niet gratis), uitbreiding van de sociale zekerheid, meer belastingen voor de ultra-rijken (die betalen nu slechts zo’n 13%!), meer regularisatie in de pharma-industrie en in de sector van de ziekteverzekering.

Veel van Sanders’ voorstellen zijn alledaagse gemakken voor sociaal-democratisch Europa, maar voor Amerika is dit vrij revolutionair. Ik noem mezelf geen socialist, maar het voorstel om deze fundamentele sociale veranderingen in het systeem door te voeren, steun ik hartstochtelijk. Ze zouden een grote vooruitgang zijn voor de VS.

Het gunstig onthaal van Bernie’s opvattingen betekent volgens mij dat het denkbeeld hier aan het verschuiven is. Ik hoop ten stelligste dat deze beweging zal worden uitgebouwd in de komende jaren.

Zijn supporters zijn mensen die dromen van een maatschappij waar de kloof tussen arm en rijk wat minder diep is en waar het algemeen denken progressief en tolerant is, een samenleving waar het "ieder voor zich"-principe wat minder extreem is. Ik hoop dat de toekomst van de Verenigde Staten uiteindelijk bij hen ligt, onafgezien van wie in november 2016 de scepter zal zwaaien.