Reizen De Crem - Van Dievel Consulting

Louis van Dievel kijkt als marketeer, "verkoper van gebakken lucht", met een guitige blik naar de kleine en grote actualiteit van de week. Twee keer raden: Wie had deze week grote nood aan advies over communicatie?

Ik zal er maar eerlijk voor uit komen. Ik en niemand anders heb Pieter De Crem verlinkt. Zodat hij nu met hangende pootjes moet terugkeren uit Harvard, waar hij - zogezegd - een dure cursus aan het volgen was om - zogezegd bis - zijn beroep van rondreizende staatssecretaris beter te kunnen uitoefenen. Alsof ge daar iets voor moet kunnen. Uit jaloezie en nijd, zult u zeggen, na lezing dezes. Wel ik heb daar een andere uitleg voor: ik heb De Crem verraden om het voortbestaan van Van Dievel Consulting te vrijwaren en om de parlementaire democratie te verdedigen. Het zit zo.

"Patron," had Dinska Bronska gezegd, "de jaren bij VDC beginnen erop in te hakken, ik heb een break nodig."
Ze stond in een sexy tailleurke met haar valies in het deurgat van de bibliotheek van onze modeste villa.
"Ik heb een retraite geboekt bij de Arme Klaren in Brugge."
"'Jaja, doe maar," antwoordde ik verstrooid, "tot volgende maandag."
Het was vrijdag.
"Ik kom pas over vier weken terug, patron."
"HUH?"
Maar ze was al vertrokken, in haar modieuze habijt.

Harvard & Harvard

Een dag later stond ook mijn junior partner Brabançonne in hetzelfde deurgat te draaien en te drentelen.
"Ja, wat is 't?"
"Patron, ik heb een break nodig, de jaren beginnen erop in te hakken."
"Gij ook al Brabançonne?"
Ik wist dat hij stiekem had gesolliciteerd om bisschop van Brugge of gitarist bij dEUS te worden en ik had die plannen even stiekem gesaboteerd via mijn lange arm in de kerkelijke en de muziekwereld.
"Ik kan u momenteel niet missen," luidde mijn korte en wat korzelige antwoord. "Ge zult moeten wachten tot Dinska terug is van haar retraite bij de nonnen."
"Bij de nonnen ..." schimpte Brabançonne.
Maar toen viel mijn frank nog niet.

Een week later lag er een al geopende brief van American Expres op mijn bureau, iets wat alleen het werk van Brabançonne kon zijn, want hij houdt zich met de onkostennota's bezig. Ik viel bijna van mijn stoel toen ik het schrijven tot mij nam. Het was een gepeperde afrekening voor de roomservice van "Mr. and Mrs Pieter & Dinska Bronska" in het Harvard Holiday Resort van Massachusetts, USA.

Harvard? Er ging mij een licht op. Had staatssecretaris De Crem niet - een beetje in den duik - laten weten dat hij aan de universiteit daar ging studeren om de Oost-Vlaamse gemeente Aalter beter te kunnen besturen, als zijn job in de huidige regering er op zit. Want als er een tweede regering De Wever komt, zal Pieter De Crem daar zeker geen deel meer van uit maken, mijn gedacht.

Het groene monster

De sater! De wellusteling! De bedrieger! De ... ! De ...!
Onder het mom van een ernstige zij het overbodige studie, lag hij daar dus in Harvard onder haar naam met Dinska te rollebollen. Ik bekeek de rekening van American Expres van wat naderbij. Zo te zien hadden Mr and Mrs Bronska hun hotelsuite nog niet vaak verlaten in die eerste week.

Prompt stak het groene monster der jaloezie de kop op. Dinska met Pieter De Crem! Wat kon ze in hemelsnaam in die hypocriete christenfundamentalist zien! Zelf had ik de hoop op een affaire met Dinska al jaren geleden opgegeven, toen ik een paar keer na elkaar eerst een ferme draai rond mijn oren en daarna een knietje had gekregen, na wat in mijn ogen niet meer dan een vriendschappelijke aanraking was geweest. De verraadster!

Ik zon op wraak.

Verlinkt

Ik deed iets wat ik anders zelfs onder dreiging van tortuur nooit van mij leven zou doen: ik belde met Kristof Calvo van Groen en legde hem uit dat Pieter De Crem de opening van het parlementaire jaar niet zou kunnen bijwonen omdat hij weerhouden was in Harvard. Studeren tijdens de werkuren! Daar moest een gewone mens niet aan denken! Ik kon uiteraard niet in detail treden om VDC niet te verraden.
"Als minachting voor het parlement kan dat tellen, nietwaar meneer Calvo?"
Calvo was niet geïnteresseerd.
"Laat die mens toch doen, Van Dievel."
Ik belde met Wouter Beke en gaf al iets meer van de ware toedracht prijs.
"Och Lowie," sprak de voorzitter van de voorheen christelijke volkspartij, "wij zijn slechts mensen en wie zonder zonde is werpe de eerste steen."
Ik belde met Elio Di Rupo, maar ook bij hem ving ik bot.
"Pieter ne m'interesse plus, mon cher camarade Louis."

Ikzelf werd altijd maar jaloerser en kwader en dan verliest een mens soms alle rede. Daardoor en daardoor alleen kwam het dat ik naar de rode telefoon op het Antwerpse Schoonverdiep belde.
"Op welke rekening moet ik dertig zilverlingen overschrijven, Judas?" sprak de Antwerpse burgemeester toen ik mijn verhaal had gedaan.
"Dus u gaat de informatie gebruiken?"
"We zijn niet heiliger dan de paus, Van Dievel, ik bel subiet met Charel Michel. Maar ge verbaast mij wel."
Vroeger zou ik mij dood hebben geschaamd maar nu legde ik met een tevreden grijns de telefoon neer. Gerechtigheid was geschied.

Ibiza

"Patron, hebt ge een momentje?"
Opnieuw stond Brabançonne in het deurgat van de bibliotheek van onze modeste villa.
"Ja?"
"Nu Dinska wat vroeger van haar ... euh ... retraite terugkomt, had ik gedacht dat ik ..."
"Ge zult uw break krijgen, Brab, ge hebt die dubbel en dik verdiend."
"Merci patron! Ik had gedacht aan een paar weken Ibiza."
"Ik heb al voor u geboekt, Brab: twee weken in de hondenkennel van Wuustwezel."

lees ook