"Weg is de gezelligheid in de kantoorkeuken"

In de rubriek "Vlamingen in de VS" laten we Vlamingen aan het woord die in één van de staten van Amerika wonen. Zij beschrijven hoe ze de aanloop naar de presidentsverkiezingen van 8 november ervaren. Vandaag: Maryland.

"Mijn man en ik stemmen zeker voor hem. Hij zegt tenminste waar het op staat!" Met die uitspraak zette Julie de kantoorkeuken op stelten. Op discrete stelten weliswaar, want deze scène speelde zich af in een Amerikaans bedrijf.

Ik schets ze even voor u, die kantoorkeuken. Een lange, smalle ruimte, met aan de linkerzijde een rij witte kasten met spoelbak, een vaatwasser en een ijsblokjesmaker. Op het witte aanrecht staat een koffiemachine en een toaster mét bagelfunctie (bijzonder belangrijk voor de gemiddelde Amerikaanse bediende. Bagels rooster je nu eenmaal niet zoals een gewone boterham!).

Aan de rechterzijde bevindt zich een grote koelkast. Amerikaans noemen wij dat model in België. Hier is het gewoon een "fridge", net zoals een Frans brood in Frankrijk gewoon "du pain" is. De diepvrieslade is volgestouwd met kant-en-klaargerechten die mijn collega’s ‘s middags opwarmen in de microgolfoven. Naast de koelkast bevindt zich nog een witte toog, waarop geregeld koekjes of cupcakes uitgestald staan.

"Eindelijk alle pokerfaces doorprikt"

Amerikanen vinden stiltes ongemakkelijk, maar weten niet altijd waarover te praten terwijl hun kop koffie of thee door een plastic pakje in een papieren beker geperst wordt. Daarom werd een televisie aangebracht op de achtermuur van de kleine ruimte.

Die stond, tot zo’n half jaar geleden, steevast afgestemd op NBC, de ietwat democratisch getinte nieuwszender. Wanneer "The Donald" getoond werd, reageerde niemand. We dachten allen uiteraard aan ons arbeidscontract dat duidelijk stipuleert dat er niet mag worden gespot met geaardheid, huidskleur, herkomst, accent, godsdienst, geslacht, gezinssituatie of politieke voorkeur op straffe van een rechtszaak.

Op een dag in februari echter, vroeg ik voorzichtig of Trumps haar vandaag niet intenser geel was dan gisteren. Wat volgde was ongezien. Prompt lieten alle keukenaanwezigen hun mening de vrije loop. "He’s so ridiculous!", zei Scott. "A shame for America", antwoordde Shannon. "He’ll never make it!", lachte Jim. Ik glimlachte, tevreden dat ik eindelijk al die pokerfaces doorprikt had.

"En toen zei Julie het"

Dag na dag durfden we onze mening wat scherper te uiten. Snel bleek dat ook Kelly, Bob, Sarah, Anne, Greg en tal van anderen het niet zo hoog op hadden met Mr. Trump. We lachten al eens openlijk over zijn oranje aangezicht. "Oh no, there’s the Donald!", riepen we uit wanneer een wapperende, gele kuif ons in de keuken begroette. De kille kantoorkeuken werd zowaar een plaats waar het aangenaam toeven was.

Tot die dag in maart. Julie, die altijd zo stil naar de cijfers op haar computerscherm staarde, betrad samen met mij de keuken op zoek naar een kop koffie. Op tv juichte een hysterische massa alweer de beruchte Republikeinse kandidaat toe. "There he is again …", zei ik. Greg en Shannon draaiden zich om, klaar om een sneer te geven.

En toen zei Julie het. Even dachten we dat ze grapte, maar Julie is nu eenmaal niet zo’n grappend persoon. Haar blik stond doodernstig. Zij en haar man zouden voor Trump stemmen, verkondigde ze.

Een geladen stilte vulde de kleine keuken. Blank en zwart, homo en hetero, katholiek en hindu slopen de smalle ruimte uit. Door de sluitende deur bereikten The Donalds laatste woorden ons nog. "Let’s make America great again!". Niemand van ons deelde in het gejuich van de menigte op tv. Zelfs Julie niet. Julie is nu eenmaal niet zo’n juichend persoon.

Vanaf de volgende week werd de tv plots afwisselend afgestemd op het kooknet, de sportzender en de huizenjacht-en-renovatiezender. Over Trump werd met geen woord meer gerept. Voorbij waren de gezellige onderonsjes aan de koffiemachine.

"Niemand van ons wil in een rechtszaak belanden"

Voortaan staren wij allen vol bewondering naar de kortgerokte blondines die de prestaties van basketbalspelers bespreken, terwijl een camera inzoomt op hun lange benen. We kijken likkebaardend naar de rondborstige en -buikige dames die de nog wat extra room en suiker door het cakebeslag draaien.

Of we aanschouwen de knappe, gespierde klussers die in sneltempo een krot omvormen tot een prachtig huis en onder luid "Oh my God!"-geroep het resultaat aan de bewoners tonen. Wij, de keukenbezoekers, roepen niet mee. Je weet maar nooit of Julie de keuken stilletjes binnengeslopen is en verkondigt dat ze het eerder voor de duivel heeft dan voor god… Niemand van ons wil in een rechtszaak belanden.