"Republikeinen hebben na circusfiguren van 2012 niemand klaargestoomd"

In de rubriek "Vlamingen in de VS" laten we Vlamingen aan het woord die in één van de staten van Amerika wonen. Zij beschrijven hoe ze de aanloop naar de presidentsverkiezingen van 8 november ervaren. Vandaag: Massachusetts.

Als genaturaliseerde Amerikanen zijn mijn familie en ik nauw betrokken bij de verkiezingen. We hebben destijds bewust voor de dubbele nationaliteit gekozen, omdat we het zagen als het laatste en belangrijke deel van onze integratie in de VS.

Ikzelf heb me nooit willen aansluiten bij een politieke partij, maar bij mijn vooronderzoeken stel ik elke keer opnieuw vast dat ik meer aanleun bij het Democratische gedachtegoed.

"We zijn helaas bij een kolderfiguur als Trump terechtgekomen"

Verwonderd stel ik vast dat de GOP (Republikeinen) de voorbije jaren geen poging heeft ondernomen om een kandidaat klaar te stomen om het op te nemen tegen de Democratische partij. 2012 was voor de GOP een opeenvolging van circusfiguren geweest en toonde een versnippering van de partij.

Wat onder de paraplu van één partij wordt gehouden, is eigenlijk een wijdverbreid ideeëngoed dat in België in meerdere partijen resulteert, de ene al rechtser dan de andere.

In het begin had ik geen aandacht voor de primaries. De meeste staten laten alleen voorverkiezingen toe voor mensen met partijkaart, en bij de Republikeinen is dit een oude, blanke, kwade -vrij racistische- groep.

Ik dacht dat dit wel zou overwaaien als het breder publiek (de silent majority) zich iets van de verkiezingen zou beginnen aan te trekken. Door de extreme radicalisering van de vocal minority in de primaries zijn we helaas bij een kolderfiguur als Trump terechtgekomen die waarschijnlijk de eindmeet niet eens zal halen.

"Bernie Sanders heeft de Democratische partij wakker geschud"

Aan Democratische kant is ook niet alles koek en ei. Clinton is duidelijk niet onbesproken, al wordt de hele e-mail-heisa uit proportie getrokken door de vocal majority aan de rechterkant.

Bernie's rol als revolutionair hervormer heeft de Democratische partij wakker geschud, maar ik zie hem meer als een idealist dan als een praktische leider. Zijn Europese voorbeelden zijn eerder uit de context getrokken en niet altijd economisch haalbaar, vooral met beduidend lagere belastingen dan in België.

Ik denk dat deze laatste maanden voorspelbaar zullen worden, maar ik heb betere dingen te doen dan naar een "trainwreck" te kijken. Clinton krijgt mijn stem, grotendeels omdat ik geen andere opties heb.

Wat men vergeet, is dat de president beperkt is in zijn macht, en dat de echte macht bij het Huis van Volksvertegenwoordigers en de Senaat ligt. Als deze niet synchroon opereren met de president belanden we weer in 4 jaar van inertie, waarbij het status quo verder kan worden uitgemolken.