"Ik werd gerespecteerd en heb dus geluk gehad"

Annie Golden mag tegenwoordig dan schitteren als een van de belangrijke bijrollen in "Orange is the new black", als de erg zwijgzame Norma Romano, eind jaren 70 gaf ze er graag een lap op in de Amerikaanse punkrock-scene. Toen ze die muziek ietwat toegankelijker maakte met een poppy deuntje, vielen Nederland en België als een blok voor haar. Als de zangeres die tijdens het zingen gretig op haar kauwgom knabbelde, scoorde ze met haar groep The Shirts 2 hits. Annie Golden wordt woensdag 65.

Eind jaren 70 liet de punkmuziek ook buiten Groot-Brittannië zijn sporen na en dat vertaalde zich in New York in de muziekclub CBGB, waar groepen als Ramones, Blondie, Patti Smith Group en Talking Heads zich maar al te graag toonden tijdens optredens. Ook Golden werd daar ontdekt ("Onze muziek was minimalistisch, onopgesmukt, terug naar de basis. We voelden onmiddellijk dat er in de CBGB een plaats voor ons was."), en dat door filmregisseur Milos Forman.

"Ik vroeg me af of hij daar op bezoek kwam om zich tussen de armen te mengen of om naar talent te zoeken. Het bleek het laatste te zijn. Want hij zocht acteurs voor zijn bioscoopfilm "Hair". Hij was het dus die me uit de armoede haalde en me een carrière gaf", aldus Golden in april 2010 op Florida Weekly.

Intussen scoorde The Shirts in Nederland en België 2 hits: in 1978 met "Tell me your plans" en in 1979 met "Laugh and walk away". Daar heeft Golden heel leuke herinneringen aan, zo vertelde ze in 2010 op de Nederlandse televisie:

"In Nederland en België trokken we volle zalen en stonden we op alle covers van de muziekbladen. We traden overal op en gaven interviews in muziekprogramma’s. In de VS heeft het nummer nauwelijks iets gedaan. Maar bij jullie stond men open voor ons, wilden men naar ons luisteren. Ze hebben er dus een goeie smaak."

"De pers wilde altijd dat we dan lachten. We zeiden dan: "Maar in New York lachen we niet zoveel. En ze vragen het ook nooit." Zo kreeg je dan die “funny faces” op foto’s. Ja, dat maakte ons gelukkig."

Opvallend was ook dat Golden tijdens het zingen steeds zat te kauwen op kauwgom: "Dat kauwen op kauwgom? Ik denk dat het de zenuwen waren. Als je nerveus bent, dan krijg je een droge mond. Op die manier gaf ik de band een opvallende stempel en kon ik onze liedjes goed zingen. Uiteindelijk werd het een gimmick."

Golden bouwde daarna een vrij gevulde carrière uit, zowel als zangeres, in tv-series als in theater: "Ik was de zangeres in een punkrockbandje. Van daaruit groeide een carrière waarbij mensen zich vervolmaken voor hun werk en voor de kunst. Terwijl ik nooit stemoefeningen gedaan heb. Terwijl ik nooit acteerlessen gevolgd heb. Ik dacht dat ze me als een charlatan zouden beschouwen. Maar integendeel, ik werd gerespecteerd. Ik heb dus geluk gehad." (Florida Weekly)

Vanaf 2013 speelt ze met veel verve en nauwelijks woorden de rol van Norma Romano in "Orange is the new black". Toch wel een uitdaging voor iemand die vooral voor haar stem gekend is: “Die rol is zo’n geschenk, vooral omdat ik gekend ben voor mijn stem, zowel zingend als pratend. Maar als ik een keelontsteking heb, of als ik mijn stem verlies, dan zou ik wanhopig zijn en depressief worden. Ik zou naar Pavarotti kijken en zou voortdurend denken dat ik mijn stem terug wil. Omdat ik besef dat als ik niet kan zingen of praten, ik niets voorstel. Althans, dat dacht ik tot nu. Maar nu zie ik de uitdaging om zonder stem toch iets te moeten duidelijk maken. En al die bijnamen die me dat al opgeleverd heeft: "Quiet Fire", of "Sister Sad Eyes". Heerlijk toch." (EOnline, juni 2015)

Maar het publiek heeft haar even graag als ze zingt, zoals eind jaren 70 in het Nederlandse muziekprogramma Toppop, waar ze haar beide hits bracht: