Angst, twijfel, hoop: portretten uit Calais

Sinds gisteren is de ontruiming van de "jungle" in Calais volop aan de gang. Veel vluchtelingen zijn opgelucht dat ze eindelijk weg kunnen uit wat het grootste vluchtelingenkamp van West-Europa wordt genoemd. Bij anderen overheerst angst en vertwijfeling over wat komen gaat. Intussen blijven vrijwilligers zich inzetten om het leed enigszins te verzachten.

Weg van hier, maakt niet uit waarheen

Wahid en Safi komen uit Afghanistan. Ze willen de bus op. Waarheen maakt hen niet uit: als ze maar eindelijk weg kunnen uit het kamp. Ze hopen ook dat ze samen kunnen blijven. Ze kennen elkaar nu zes maanden. Ze zijn van plan asiel aan te vragen in Frankrijk. Ze hopen een winkeltje te kunnen openen of ergens werk te vinden.

Wikken en wegen

Abdulaziz komt uit Soedan. 19 jaar oud is hij. De hele dag rijdt hij heen en weer tussen het kamp en de vertrekhal. Hij wikt en weegt, kijkt toe hoe het eraan toegaat en herhaalt telkens weer dat hij morgen op een bus zal stappen.

Morgen, misschien

Meyrem uit Ethiopië twijfelt aan de vertrekhal, maar keert dan toch met haar twee jongens terug naar de "jungle". Een vrijwilliger spreekt haar aan en probeert haar te overtuigen te vertrekken. "Morgen misschien", zegt ze.

Naam in het zand

Omar woont nu in het afgesloten containerpark. Met een vinger schrijft hij zijn leeftijd in het zand: "15 jaar". Hij is een van die niet-begeleide minderjarigen. Meer dan zijn naam, zijn leeftijd en dat hij uit Pakistan komt, komen we niet te weten. Hij begrijpt geen Engels of Frans.

Onzekerheid knaagt

Een 17-jarige jongen uit Afghanistan heeft zich laten registreren in het afgeschermde containerkamp in de "jungle". Hij heeft zijn enkel verzwikt tijdens het voetballen. Zijn neef kreeg vorige donderdag te horen dat hij vrijdag de oversteek naar het Verenigd Koninkrijk mocht maken, naar zijn zus. Hij is daar intussen gearriveerd. Over de telefoon spreekt hij de jongen moed in, maar de onzekerheid over diens lot blijft knagen.

"Zeg dat je minderjarig bent"

Abdul Wahli is de "leider" of vertegenwoordiger van de Afghaanse gemeenschap in de "jungle". Hij overlegde de voorbije tijd met de prefect over de ontruiming van het kamp en loopt de hele dag met groepjes niet-begeleide minderjarige jongens naar de vertrekhal. Hij legt hen uit waar ze moeten zijn en wat hen te wachten staat en benadrukt dat ze niet mogen vergeten te zeggen dat ze "underaged" zijn. De meeste van de jongens in zijn kielzog zien er ook niet ouder dan 14 uit.

Mengeling van opluchting en bang afwachten

Pater Johannes woont al een jaar in Calais. Hij vroeg toestemming aan zijn congregatie om hier de kwetsbaren bij te staan. Hij zag veel leed en is opgelucht dat de Franse en Britse overheid eindelijk hun verantwoordelijkheid opnemen. Maar hij wacht ook bang af wat er met de niet-begeleide minderjarigen zal gebeuren: "Zullen ze echt allemaal eindelijk de bescherming krijgen waar ze recht op hebben?"

Handen uit de mouwen

Myriam kwam zondag met haar Tesla helemaal vanuit Den Haag met hulpgoederen aangereden. Ze komt al voor de derde keer helpen in het logistieke centrum waar vrijwilligers alle geschonken voedsel, kledij en rugzakken sorteren, checken of ze bruikbaar zijn en dan van daaruit gaan uitdelen in de verschillende vluchtelingenkampen aan de Noord-Franse kust.

Myriam was geraakt door een artikel in de krant over de levensomstandigheden in de jungle. Ze vond dat ze iets moest doen: ter plaatse de handen uit de mouwen steken.

Wassen en poetsen

Mabel is een Britse en is "twenty something". Ze helpt al een maand lang als vrijwilliger in de kampen en ze is van plan om nog een maand te blijven. Ze wast en poetst geschonken schoenen. "We kunnen ze toch niet vuil uitdelen", lacht ze.