Magnette verrast het Europees parlement - Lukas De Vos

De hardnekkigheid van de Waalse minister-president Magnette over het CETA-verdrag valt ook op in het Europees parlement. Lukas De Vos is in Straatsburg en sprokkelde enkele reacties.
opinie
Opinie
Aansturen van de 'opinie' teaser o.a. op de home pagina en 'opinie' weergave op een detail artikel. Deze tag zorgt er ook voor het automatisch aanvullen van de 'opinie' overzichtspagina

Lukas De Vos was journalist buitenland bij VRT Nieuws. Hij blijft met grote interesse de Europese en internationale politiek volgen.

De groene fractie in het Europees Parlement klaagt de voortvarendheid aan waarmee de Commissie CETA wil doordrukken. "Het intern recht wordt geweld aangedaan", zegt fractieleider Philippe Lamberts. "Het kan niet dat bedrijven staten kunnen vervolgen, maar niet omgekeerd. Winst gaat dan boven de rechtsstaat".

"Het zijn bovendien privé-organen waarin zakenadvocaten, geen beroepsrechters, een uitspraak zullen doen. Iets anders staat er niet in de tekst", voegt Bart Staes eraan toe.

Groen rekent op Luxemburg om het Europees Hof te laten oordelen over de CETA-tekst van 1598 bladzijden. En op het Grondwettelijk Hof in Karlsruhe. Dat moet nog een definitieve uitspraak doen over de rechtsgeldigheid in Duitsland. 

Precedent

Ook het Europees parlement heeft nog mogelijkheden. Er is trouwens een precedent. De Franse activist en Europees parlementslid José Bové bracht het handelsverdrag met Marokko voor het tribunaal, ondanks negatief advies van de juridische diensten bij de Raad en het Parlement.

Toch verbrak het Hof van Cassatie de overeenkomst omdat Marokko ook namens de sinds 1977 bezette Westelijke Sahara handelde. Dat druist in tegen het internationaal recht.

Ook nu volstaat een aanvullende verklaring dat er "op termijn gewerkt zal worden aan de aanstelling van beroepsrechters en de creatie van een Internationaal Arbitragehof" niet.

Niet alleen socialisten of groenen

Net om die reden zijn ook de christendemocraten over de taalgrens verdeeld. Het enige Duitstalige parlementslid, Pascal Arimont, eist juridische klaarheid. "Ik ben niet gekozen om minder rechten te krijgen. CETA doet dat. Als CETA amper 0,08 % groei per jaar oplevert, dan profiteert alleen een heel kleine minderheid daarvan. Het EP heeft zelf in 2011 een resolutie aanvaard zonder het mandaat van de Commissie te kennen. Dat is pas in december 2015 openbaar gemaakt. We hebben een kat in een zak gekocht."

En nog: "Het is trouwens bizar, én ondemocratisch, het gebruik van ultimatums tegen Wallonië en België. Het versterkt alleen het wantrouwen van de man in de straat. En noteer: ik ben erg pro-Europees. Maar beter voorkomen dan genezen. Ik vertrek ook niet met een auto zonder remmen omdat de garagist mij een verklaring geeft dat er geen gevaar is. Ik laat die wagen eerst herstellen".

Staes onderschrijft dat. "Er staan heel goeie dingen in de tekst: uitvoerheffingen weg, minder belemmeringen, lagere invoerheffingen. Maar hoe we onze samenleving organiseren is onze zaak, niet die van multinationals en bedrijfsadviseurs".

Bové zegt het krasser. "Wie volhoudt dat dit een puur handelsakkoord is, liegt dat hij zwart ziet. Dit is een maatschappelijke pasvorm opgelegd door een totalitaire bureaucratie. De alleenzaligmakende vrijhandel".

Ook cdH-verkozene Claude Rolin, die nauw aanleunt bij de vakbond, is tegen CETA.

Nostalgie

Magnette zal toegeven? "Ik denk het niet", zegt Lamberts. "Natuurlijk is er de druk van de publieke opinie. Maar hij ziet ook de neergang van vrijwel alle socialistische partijen in Europa". De Top EU-Canada van donderdag wordt dus een maat voor niets? "Ze doen maar. Er staan andere punten op de agenda. Maar zonder ondertekening van CETA is het onzin om een Top te houden".

De christendemocraten wachten nu op de uitslag van het intra-Belgisch overleg in Brussel om hun houding aan te scherpen. In diplomatieke kringen staat het zweet in de handen. "Niet de mislukking van CETA, maar de weerslag op onze economie valt te vrezen. Wij zijn het haasje. Italië heeft het gevoeld na de betwisting over de melkquota. Dat staat ons allicht ook te wachten".

De Belgische diplomatie is natuurlijk nooit opgetogen geweest over de uitkomst van de Sint-Michielsakkoorden van 1993. Dat er geen hiërarchie bestaat tussen federale wetten, Vlaamse decreten, Brusselse ordonnanties, zien zij als een groot gemis. Enige nostalgie is daar niet vreemd aan.