Zo speelde Goose de Lotto Arena plat

Een clubfeest bouwen in een concertarena: dat was de missie van Goose bij hun eerste grote concert in eigen land. De Kortrijkzanen deden daarvoor een beroep op het beste uit hun vier albums én een bijzonder dynamische lichtshow. Concertgangers met zitplaatsen hadden ongelijk: de grootste dansvloer van het land was te vinden in Antwerpen.
Goose in de kleedkamer: naar eigen zeggen "niet zenuwachtig, wel hypergefocust"

We spreken de mannen van Goose vlak na de soundcheck, in hun kleedkamer. Aan hun eerste stappen op het podium van de Lotto Arena hebben ze naar eigen zeggen "een warm gevoel" overgehouden. En een "superfocus, niet te verwarren met negatieve zenuwen", legt zanger Mickael Karkousse uit. "Want als de AB een A4-blad is, dan is de Lotto Arena het A3-formaat waarop je groter kan tekenen. Maar een Gooseshow is en blijft een Gooseshow."

Ze zijn duidelijk klaar voor hun debuut in een Belgische concertarena, de mannen van Goose. Een moment waar ze een hele tijd naar hebben toegeleefd en gewerkt. "Want de weg naar een concert is vooral stressy, maar de show zelf is pure ontspanning voor ons," aldus Dave Martijn.

Hoe zit dat nu met podiumritueel "The Walk"?

In tegenstelling tot hun concert op het hoofdpodium van Rock Werchter "zonder franjes, en enkel met de zon als lichteffect" kiest Goose vanavond voor the full option: enkel beats en een prominente lichtshow. "We gaan het publiek helemaal onderdompelen in onze wereld. Tonen waar wij als groep voor staan, zowel visueel als muzikaal. Mogelijk wordt het daardoor nog een groter feest dan op Werchter", zegt zanger Mickael zelfzeker.

Hoewel Goose de afgelopen weken af en toe een akoestisch geluid liet horen, blijven de unplugged versies vanavond in de kast. Wat niét kan ontbreken, is het vaste podiumritueel van de groep: "The Walk". Een traditie die een woordje uitleg verdient.

Oogverblindend

De show start bijzonder buitenaards: met licht dat van overal lijkt te komen, en snijdende keyboardritmes die bijzonder spacy aandoen. Welkom op ruimteschip Goose.

De felgekleurde verlichting speelt een bijzonder grote rol. Op dat vlak is het geen show voor gevoelige kijkers. De drie grote verlichtingspanelen aan het plafond, met zowel spots als lange ledstaven hangen tijdens elk nummer op een andere plaats. Als ze kunstmatig laag boven de bandleden balanceren, maken ze van het grote podium haast een gezellige club, met verlaagd plafond. Verder zijn ook alle instrumenten van lichtstroken voorzien. Mooi contrast met de band zelf, die traditiegetrouw volledig in het zwart gekleed gaat.

De set neemt met oudere nummers uit debuutplaat "Bring it on", niet meteen een vliegende start. De keyboards en de gitaren spreken een tijdlang voor zich en tonen de beide sterktes van Goose. Karkousse ontpopt zich niet meteen tot volksmenner. Hij is op dat vlak eerder een diesel en geen grote prater.

Via de nieuwe nummers "Trip", maar vooral "So long" en "What you need", gaat het naar een eerste hoogtepunt in "Control", met een prominente rol voor Dave Martijn. De tekst "I can't control my body, I can't control my head" wordt in sommige zones van de zaal intussen effectief in de praktijk omgezet.

Het middenplein komt op temperatuur. "It's Friday night, so let's dance", zweept Karkousse hen verder op. De lichtbakken zweven intussen alle kanten op.

In het tweede deel van de set treden de gitaren meer op de voorgrond. Onder meer in "Call me", een nummer dat Goose de voorbije weken verschillende keren akoestisch speelde, maar nu in zijn originele versie wordt gebracht, breed uitgesponnen weliswaar. Karkousse steekt zijn microfoonstandaard de lucht in, als zegegebaar. Goose zit op ramkoers.

Save the best for last

"Can't stop me now", klinkt het daarna profetisch, waarna ook nog "British mode" en "Words" aan het einde van de reguliere set zitten. De groep zit nu in zesde versnelling en drijft "Words" aan het einde zelfs een beetje op de spits, met een bijzonder lange improvisatie-intro.

Maar het publiek weet maar al te goed dat de show nog niet gedaan is. Voorspelbare afsluiters zijn vaak vervelend, maar niet als de ultieme bis "Synrise" heet, en het publiek het deuntje spontaan inzet nog voor de bisronde van start gaat. Dan kan er al eens een discobal én een streepje regenbooglicht af.

En dan te bedenken dat "Synrise" helemaal geen instanthit was, zo vertelde Karkousse ons vooraf. "Het is een typisch Goosenummer, waarbij het publiek even de tijd nodig heeft om de melodie te aanvaarden. Dat nummer heeft een enorme weg afgelegd: vlak na de release openden we er onze concerten mee. Mensen stonden erbij en keken ernaar. En nu barst het publiek telkens nog een allerlaatste keer los. Ze zitten zelfs écht op dat moment te wachten."

Ook na de laatste noot wordt het kenmerkend deuntje massaal verder geneuried op het middenplein, tijdens de applausronde. Alsook daarna nog in de gangen van de Lotto Arena én op weg naar de parkings. Antwerpen gaat synrisend de nacht in. Waarvoor dank Goose.