Hoop op vrede in Colombia - Ernesto Rodriguez Amari

Ernesto Rodriguez - toen 14 jaar oud - zag op een bus vluchtende Colombianen. Ze vluchtten uit angst vermoord te worden. Nu ging hij terug om de vredesonderhandelingen te volgen. Zopas is een akkoord ondertekend.
opinie
Opinie
Aansturen van de 'opinie' teaser o.a. op de home pagina en 'opinie' weergave op een detail artikel. Deze tag zorgt er ook voor het automatisch aanvullen van de 'opinie' overzichtspagina

Ernesto Rodriguez Amari is Ecuadoriaan en heeft aan de VUB politieke wetenschappen gestudeerd. Onlangs trok hij naar Colombia om met FARC strijders op te trekken.

De eerste keer dat ik met de gevolgen van het conflict tussen de FARC en de Colombiaanse overheid in contact kwam, was toen ik 14 jaar was. Ik zat in een bus in Quito, hoofdstad van Ecuador en een politieke vluchteling uit Colombia stapte met twee kleine kindjes aan de arm op de bus en vroeg onze aandacht.

Hij vertelde ons dat hij ontsnapt was uit zijn regio Putumayo, waar het conflict tussen de FARC en de paramilitairen zeer hevig was. Hij vertelde dat hij zijn buren had zien neergeschoten worden door de FARC omdat ze aan de paramilitairen hadden verteld waar de FARC-strijders zaten. Hij zei ook dat paramilitairen informatie eisten en wie die niet gaf werd op wreedaardige wijze vermoord.

Leven zonder wapens

De enige optie volgens hem was alles achter laten en vluchten naar buurland Ecuador. Hij was helemaal niet alleen. Liefst 54.000 Colombiaanse vluchtelingen vroegen politiek asiel aan in Ecuador. Het verhaal van deze vluchteling raakte mij. Jaren later kreeg ik de mogelijkheid om in Colombia het verhaal van dit 52-jarig conflict van dichtbij te volgen.

Door met verschillende FARC-strijders te spreken, zowel mannen als vrouwen, ben ik ervan overtuigd dat er een reële kans bestaat dat deze rebellen erg snel hun wapens zullen inleveren. Het leven zonder wapen schrikt velen af, maar ze zijn gemotiveerd om zich terug in de maatschappij te integreren.

Eerste akkoord

Exact twee maanden geleden vertrok ik naar Colombia om de laatste stappen in het vredesproces tussen de Revolutionaire strijdkrachten van Colombia en de Colombiaanse overheid van dichtbij op te volgen. Het magisch realisme, gekend van Gabriel Garcia Marquez was nooit veraf.

Nadat de strijders op de tiende conferentie van de FARC in het savannegebied los Llanos del Yari hun strijdlied hadden gezongen, sprak hoofdcommandant van de FARC Timoleon Jimenez met een euforische speech zijn strijders toe en kondigde het neerleggen van de wapens aan. Ook de regering verklaarde het akkoord officieel op 26 september.

Referendum

President Santos gaf het laatste woord aan de Colombiaanse bevolking. Iedereen was ervan overtuigd dat ze voor het vredesakkoord zouden stemmen. De peilingen klokten af op een comfortabele meerderheid voor de JA-kiezers.

Tot op de laatste dag bleef de vorige president van Colombia, Alvaro Urribe zich hevig verzetten tegen het akkoord. Hij slaagde erin om het akkoord te laten verwerpen. Van de 49 miljoen Colombianen bleef de meerderheid thuis. Slechts 37 procent ging stemmen, waarbij het nee-kamp het nipt haalde met 50,21 procent. De kater volgde nog voor het feest kon starten.

Nobelprijs

Opvallend was wel dat zowel president Santos als de hoogste raad van de FARC zich niet gewonnen gaven en bleven ijveren voor een akkoord. Verschillende Colombianen trokken de straten op om voor de vrede te betogen.

Drie dagen later gaf de internationale gemeenschap een stevig duwtje in de rug door president Santos de Nobelprijs voor de vrede te schenken. President Santos droeg deze prijs onmiddellijk op aan het Colombiaanse volk.

Enkele weken later zijn de FARC en de overheid terug in Havana in Cuba samengekomen om verder te onderhandelen. Met succes. Vorige zaterdag kondigde president Santos het nieuwe vredesakkoord aan.

De onderhandelaars zijn er zeker van dat er toegevingen zijn gedaan aan alle Colombianen. Hopelijk vormen deze enorme inspanningen een aanzet om een definitieve vrede in het land te bereiken.

Nog valkuilen

Maar er zijn nog struikelblokken. Een andere rebellengroep, het Nationaal Bevrijdingsleger (ELN), is nog steeds actief. De voorbije maand waren er vredesonderhandelingen tussen de overheid en ELN aangekondigd, maar ze zijn niet doorgegaan omdat ELN een aantal gijzelaars blijft vasthouden.

Er zijn ook nog criminele bendes, de bacrim, die opereren op de grens tussen Colombia en Ecuador. Zij proberen de voormalige territoriums van de FARC in te palmen en rekruteren bij paramilitaire groeperingen.

Hoop

Maar het belangrijkste is de snelle uitvoering van het akkoord. De strijders moeten zo snel mogelijk weten hoe hun toekomstige situatie er zal uit zien.

Vorige maand waren er nog twijfels toen president Santos de Nobelprijs voor de vrede kreeg. Met zijn recente inspanningen, lijkt de prijs verdiend. Het Colombiaanse volk kan eindelijk uitkijken naar een leven in veiligheid en zekerheid.

Meest gelezen