"Er is geen enkele reden om me te verontschuldigen"

"Het interview dat je zonder twijfel boos maakt." Of, "Het interview waarvoor je je schaamt als je het bekijkt". Nieuwsmedia lieten duidelijk hun afgrijzen blijken toen begin dit jaar een oud interview van de gastheer van het Britse praatprogramma "Parkinson", Sir Michael Parkinson, met een nog jonge Helen Mirren opnieuw vanonder het stof gehaald werd. Parkinson maakte in dit interview uit 1975 de ene seksistische opmerking na de andere, tot duidelijk ongenoegen van Mirren. Parkinson, intussen 81, ziet geen erg in het interview, zoals hij het afgenomen heeft. Want , "andere tijden, andere zeden".

Toen Mirren, 30 jaar in 1975, bij Parkinson werd uitgenodigd als theateractrice van de Royal Shakespeare Company, werd ze door hem aangekondigd als de "seks-queen van het theatergezelschap". Mirren werd onmiddellijk op de rooster gelegd over haar uiterlijk, met Parkinson die het feit dat ze een serieuze actrice is, tussen aanhalingstekens plaatste (Mirren: "How dare you?"). Vervolgens wilde hij weten of haar "attributen" haar niet hinderden om als een serieuze actrice beschouwd te worden. Daarbij gluurde hij ostentatief naar haar borsten. "Mogen serieuze actrices dan geen grote borsten hebben?", reageerde een duidelijk geïrriteerde Mirren. "Misschien leiden ze de aandacht af van het optreden", vroeg Parkinson zich af. Mirren maakte de gastheer dan maar duidelijk dat hij "boring questions" stelde.

Afgelopen weekend kwam het filmpje ter sprake in een interview met Event Magazine. Parkinson: "Misschien reageerde ik me wat fel af op Mirren. Maar ik vond haar niet tof. We hebben daarna niet veel gedaan om de schade die toen aangericht is, te herstellen. Zulke dingen gebeuren nu eenmaal in een leven."

"Er is geen enkele reden om me te verontschuldigen. Zeker en vast niet. Ik wil het ook niet. Wat daar te zien was, was niet meer en niet minder dan goede televisie."

"Je moet zoiets ook beoordelen in de tijdgeest van toen. Wie in die periode niet geleefd heeft, moet zich daarover geen opinie vormen. Ik heb niets gedaan waarover ik me zou moeten schamen. Alles wat ik gedaan heb kaderde in die tijdgeest. Natuurlijk kan ik denken: "Zoiets zou ik nu niet meer doen." Maar dat betekent niet dat het toen fout was."

"Ben ik een seksist? Nee, helemaal niet, ik ben van Yorkshire. En ik ben intussen 57 jaar getrouwd. Ik zou mezelf dus geen seksist noemen."

Hier beneden kunt u "het tenenkrullende interview" van toen nogmaals bekijken: