Burgemeester Pol - Van Dievel Consulting

Louis van Dievel kijkt als marketeer, "verkoper van gebakken lucht", met een guitige blik naar de kleine en grote actualiteit van de week. Eén keer raden: wie had deze week advies nodig over communicatie?

"Van Dievel," sprak N-VA-voorzitter Bart De Wever op zijn bekende hartelijke toon, "wij willen in 2018 ook de stad Brugge bevrijden van socialistisch wanbestuur. Denkt gij dat wij Pol Van den Driessche in de vuurlinie kunnen jagen?" Ik glimlachte naar mijzelf in de spiegel omdat mijn cliënt tegen zijn gewoonte in geen klare taal sprak. "U bedoelt: welk risico loopt de N-VA met Pol als lijsttrekker bij de gemeenteraadsverkiezingen? Is dat uw vraag?" Het bleef even stil aan de andere kant van de lijn. "Ik wil geen farce meemaken gelijk in 2012," volstond Bart De Wever te zeggen.

 

Nieuwe apparatuur

"Stuur Pol Van den Driessche naar onze modeste villa in Kalmthout, heer De Wever," stelde ik voor, "wij hebben juist nieuwe apparatuur in huis gehaald om de geschiktheid van kandidaat-lijsttrekkers te meten."
"Wat verstaat ge onder geschiktheid, Van Dievel?" wilde de voorzitter van de N-VA weten, "om burgemeester te worden moet ge echt niet veel kunnen, en ik spreek niet uit eigen ervaring, voor alle duidelijkheid."
"We kunnen met onze apparatuur meten hoe het gesteld is met zijn ... euh ... zelfbeheersing in ... euh ...bepaald gezelschap."
"Dat is precies wat ik wil weten," maakte De Wever een eind aan ons gesprek, "ge moogt onze Verloren Zoon spoedig bij u verwachten."

Een nieuwe mens

"Mohvintoch! Lewie! Dat is lang geleden!"
Een en al smile en met de aanblik van een onschuldige koorknaap uit het pre-Vangheluwe-tijdperk kwam Pol Van den Driessche met open armen op ons toegelopen, gekleed in een smaakvol boetekleed in crèpe de chine, ontworpen door Edouard Vermeulen, de favoriete modeontwerper van onze koningin, en met zijn Vlaamse vuist mea culpa slaand op zijn met rode haren bezaaide Vlaamse torso. Mij gaf hij een mannelijke hug, Brabançonne kreeg een stevige krauw achter zijn dobermanoren. Dinska Bronska moest het met een neutraal knikje stellen. Zo neutraal dat het in de ogen van Dinska bijna als een belediging overkwam.
"Voor al wie zich aangesproken voelt," sprak Pol vervolgens met een emotionele vors in de keel, "bied ik nogmaals mijn verontschuldigingen aan. Ik ben een nieuwe mens nu."

Wij hadden Pol 's morgens op de radio hetzelfde horen zeggen en wij hadden eens goed gelachen met zijn wedergeboorte. Zo snel waren wij niet overtuigd van le nouveau Van den Driessche! Met een koele analytische blik bestudeerden wij vanop de dorpel van onze modeste villa zijn mimiek en lichaamstaal.
"Gelooft ge mij niet, misschien?"
Alreeds blonk een traan in zijn oog. Dat was rap.
"Kom mee naar binnen, vriend Pol," nodigde ik hem uit, "onze machine verwacht u."

Lustgevoelens

Even later zat Pol Van den Driessche met een hoofd vol bedrading, met sensoren aan zijn vingertoppen en meer dan zenuwachtig met stevige lederen riemen vastgebonden voor een tv-scherm.
"Waar is dat allemaal goed voor, Lewie? Straks word ik nog geëlektrocuteerd!"
"Kijk Pol," legde ik uit, wijzend op de lampjes en meters van het controlebord, "hiermede meten wij de lustgevoelens der proefpersoon en daarmee samengaand de drang om daar al dan niet aan toe te geven."
Alreeds parelde er zweet op het markante voorhoofd van de lijsttrekker in spe.
Ik nam de zapper ter hand en op het scherm verscheen Hillary Clinton die zich op een kiesmeeting gewillig leende tot selfies met diverse volgelingen.
Het lustmetertje bewoog niet eens. Pol gaapte eens.
Vervolgens verscheen Mia Doornaert op tv, in een uitzending van Terzake, haar onderstel amper bedekt door een gewaagde hotpants.
Het lustmetertje trilde een weinig, het lampje dat een zekere drang verried, lichtte heel even op. Niets aan de hand.
Wat wel veranderde toen ik Karen de Rosse van K3 in een voluptueuze pose op het scherm toverde.
Het metertje zwiepte gevaarlijk naar rechts, het alarmlampje werd eerst oranje en vervolgens donkerrood. De tanden van Pol Van den Driessche klapperden, er kwam stoom uit zijn oren. Met een geweldige geestesinspanning herwon hij alsnog zijn zelfbeheersing. De machine bedaarde. Ik knikte hem bemoedigend toe.
"Goed bezig, Pol."
En duwde opnieuw op de zapper.

Op het scherm werd Elke Pattyn van VTM zichtbaar, ze wenste de kijkers met glanzende ogen een prettige avond én nacht toe.
Knal! deed ons gloednieuwe apparaat. Knap! zegden de stevige lederen riemen. Groaaar! brulde Pol. Pief poef paf! zei Dinska Bronska terwijl ze onze proefpersoon met haar taser gun onschadelijk maakte.

Een chip in het oor

"Voilà, ge zijt klaar voor de burgemeestersjerp," sprak ik welgemutst tot Pol Van den Driessche toen die opnieuw bij zijn positieven kwam. "Ik heb uw voorzitter al laten weten dat ge goedgekeurd zijt voor de dienst."
Pol Van den Driessche tastte verdwaasd naar zijn rechteroor waarin wij, profiterend van zijn bezwijming, een chip hadden geplant.
"Om zeker te zijn dat ge uzelf in alle omstandigheden meester zijt, Pol, hebben wij via deze chip in uw oor een verbinding gemaakt met de dendrieten in uw hersenen. Mocht gij bepaalde gedachten krijgen bij het aanschouwen van bepaalde personen en als gevolg van die gedachten bepaalde daden zoudt willen stellen, dan steekt onze chip daar een stokje voor."
Onze gast keek mij verbijsterd aan.
'Wat moet ik mij daarbij voorstellen?"
"Wat kunt ge u daarbij voorstellen, Pol?"
Alreeds probeerde Pol de chip uit zijn oor te trekken, wat van onze kant gul gelach uitlokte.
'Hooliganproof, Pol!'

We hadden Pol Van den Driessche niet alleen in de badkamer mogen laten. Maar ja, hij wou per se zijn chip in de spiegel bekijken. Of de kleur wel paste bij zijn haar.
En zo kwam het dat ik pas 's avonds mijn scheermes miste.