Vragen staat vrij - Van Dievel Consulting

Louis van Dievel kijkt als marketeer, "verkoper van gebakken lucht", met een guitige blik naar de kleine en grote actualiteit van de week. Eén keer raden: wie had deze week advies - of lessen? - nodig over communicatie?

"Lowie, ik het zo het gevoel dat er een deontologisch probleem is." Ik schudde ongeduldig en enigszins geïrriteerd het hoofd. Bij de VRT was uit-de-doos-denken nooit populair geweest, en al zeker niet bij de oude garde van de Wetstraatjournalisten. "Tim," diende ik Tim Pauwels van antwoord, "sterft gij oude vormen en gedachten. Deontologie is zoooo 2015! Ge zoekt problemen waar er geen zijn. Wilt ge niet bijleren soms? Wie stilstaat gaat achteruit." Ik zocht koortsachtig naar nog een paar gemeenplaatsen om de kritiek van Tim Pauwels op mijn aanpak in de kiem te smoren. "En daarbij," besloot ik mijn repliek met de ultieme dooddoener, "het moet van Vrieleman!"

Voor de leken onder u: de Vrieleman naar wie ik verwees is de bazin van de VRT-nieuwsdienst. Opnieuw, zou ik eraan toe kunnen voegen, maar ik wil het niet nodeloos ingewikkeld maken.
"Dus wie graag een positieve beoordeling zou krijgen dit jaar, kan maar beter zijn best doen. En dat geldt voor iedereen hier aanwezig!"
Tim Pauwels, Ivan De Vadder, Annelies Beck, Kathleen Cools, Johny Vansevenant, Goedele Devroy, Rob Heirbaut, Marc Van de Looverbosch, Bart Verhulst, Bert Reymen en nog enkele mindere goden bogen deemoedig het hoofd.

Bracke & kompanen

Rewind naar eerder deze week. Groot nieuws in De Standaard en daarna ook in De Morgen (de logische volgorde), met een hoofdartikel toe: Siegfried Bracke die samen met enige kompanen bijscholing had gegeven aan de journalisten van VTM! Een schande was het, een ontoelaatbare deontologische misstap, van VTM uiteraard maar vooral van de Kamervoorzitter die schroom aan de dag zou moeten leggen.

Dat die cursus al meer dan een jaar geleden had plaatsgevonden en de kranten er nu pas achter waren gekomen, was natuurlijk pijnlijk. Slow journalism, heet dat. En dat het alweer een baanbrekende organisatie van Van Dievel Consulting bleef onvermeld. Broodnijd, mijn gedacht.

De krant lag nog maar pas in de winkel of ik kreeg al de wind van voren van Liesbet Vrieleman, die ik u intussen niet meer moet voorstellen.

"Het steekt, Lowie," verweet ze mij, "dat gij zoiets voor VTM bedenkt en organiseert en dat ge ons links laat liggen. Na al die gelukkige jaren die ge bij de openbare omroep hebt mogen doorbrengen!"
Ik had daar wat kleinigheden tegenin kunnen brengen, maar in wezen had de bazin van het VRT-nieuws gelijk. Over de gelukkige jaren, bedoel ik.

"Point taken," zei ik instede, "ik zal ook de Wetstraatjournalisten van de openbare omroep onder handen nemen. Hoeveel mag het kosten?"

Ai! Met het bedrag dat Vrieleman noemde viel niet veel eer te behalen.
"Dan zal het zonder Rik Torfs, Bruno Wyndaele en Paul Jambers zijn, Liesbet," waarschuwde ik, "want zij zijn de duurste vogels."
Op Paul Jambers wilde ik sowieso al geen beroep meer doen, daar zijn bijdrage aan de cursus zich had beperkt tot de eindeloze herhaling van de vragen waarmee hij groot en rijk is geworden: "Wie zijn ze? Wat drijft hen?".

"Het zal dus met Siegfried Bracke alleen zijn. Als hij nog binnen mag op de VRT natuurlijk, want een vriend des huizes is hij geloof ik niet meer."
Ik hoorde Liesbet Vrieleman slikken.
"Als het niet anders kan ..."
Ik belde meteen mijn vriend en voormalige hiërarchische meerdere op.
"Siegfried," zei ik, 'wilt ge u voor een onkostenvergoedingske in het hol van de leeuw wagen?
De Eerste Burger van het land grinnikte.
"Let's have some fun!"

Weet ge wat ik zou vragen Johnyboy?

"Bon," zei Siegfried Bracke tot het verzamelde gezelschap, "heel vief en heel snugger ziet ge er niet uit maar we we moeten roeien met de riemen die we hebben, nietwaar Johny?"
Johny Vansevenant had zich achter de brede schouders van Kathleen Cools verstopt maar werd door de cursusleider op de eerste rij gezet. Bracke grijnslachte.
"Gij moet Jambon interviewen. Want de politie mag blijkbaar niet zomaar namen van verkeerszondaars afleiden van hun nummerplaat. Afijn toch niet van Cassatie. Wat is uw eerste vraag?"
Er kwam een listige trek op Johny's gelaat.
"Mogen we nu alle verkeersregels aan onze laars lappen, meneer de minister?"
Hij keek triomfantelijk in het rond. Gescoord, op zijn minst.
Siegfried Bracke keek hem meewarig aan. Zuchtte eens.
"Ja? Is dat alles?"
Johny Vansevenant keek al wat minder zelfverzekerd.

"Weet ge wat ik zou vragen, Johnyboy?"
De aangesprokene keek nu eerder sip.
"Wereldvreemde rechters alweer, meneer de minister? Dàt zou ik vragen aan Jambon. En weet ge waarom, Vansevenant?"
De ooghoeken van Johny Vansevenant werden al wat vochtig. Haast onmerkbaar schudde hij het hoofd.
"Als hij nee zegt, moet ge vragen waarom de rechters de ene keer wel en de andere keer niet wereldvreemd zijn. En als hij ja zegt, moet ge hem eraan herinneren dat Theo Francken danig verlegen zit om een gunstige uitspraak van Cassatie en dat die rechters ook naar de radio luisteren. Ga maar wat in de hoek staan en denk na over wat ik gezegd heb."

Ik overdrijf toch niet hé kameraad Lowie?

Mijn vriend en voormalige hiërarchische meerdere nam mij even apart.
"Ik overdrijf toch niet hé kameraad Lowie?"
"Integendeel, Siegfried," moedigde ik hem aan, "de tijd is hier blijven stilstaan, hoogtijd om de ramen wat open te zetten en de verdufte kamers te verluchten."
"Gij daar, Verhulst,' sprak Siegfried nu Bart Verhulst aan, "de eindredacteur stuurt u naar Ben Weyts, de Vlaamse minister van Verkeer. Wat vraagt ge hem?"
De lippen van Bart Verhulst trilden. Hij keek wanhopig om zich heen, zoekend naar steun bij zijn collega's, die evenwel allemaal naar de punt van hun schoenen keken.
"Wat denkt u ervan, meneer Weyts?"
Verhulst verborg zijn gezicht achter zijn handen.
"Gij kieken! Ge wordt niet van ons belastinggeld betaald om voorzetten te geven. Ge vraagt hem: De nummerplaten zijn federaal en gij hebt er in Vlaanderen niets aan te zeggen. Daar staat ge nu schoon met uw communautaire stilstand! Tot in 2019 alstublieft is het hier het Wilde Westen! Ge zult zien dat de Waalse socialisten nu de Vlaamse wegen onveilig zullen komen maken! Zoiets!"
"Dat durf ik niet, meneer Bracke. Zal ik in de hoek gaan staan?"

"Cools!"

"Ik wilde juist naar de WC gaan, meneer Bracke,"' poogde de aangesprokene er onderuit te komen.
"Hou het nog maar vijf minuten op. Gij krijgt Philippe De Backer tegenover u, de liberale staatssecretaris voor Privacy en zo."
"Ik moet echt heel dringend naar het toilet ..."
"Wat is de voor de hand liggende vraag,' ging Siegfried Bracke onverstoorbaar verder.
Het onschuldige gelaat van Kathleen Cools had een hoogrode kleur aangenomen.
"Hoe gaat u dit probleem oplossen, meneer de staatssecretaris?" bracht la Cools met veel moeite uit.
"Maak dat ge naar de koer zijt!' vloog Bracke uit.
"En er wordt hier niet gelachen!" waarschuwde hij Van de Looverbosch die dacht dat hij wel zou gespaard blijven.
"Ge zegt tegen De Backer: hewel schone liberaal, hoe zit het nu met uw edele principes over privacy? Ge geeft godverdomme carte blanche aan doodrijders! Weg met de privacy, zou ik zeggen! Bon. Gij daar, De Vadder geloof ik, ..."

Vervangen door een natuurdocumentaire

De eerlijkheid gebiedt mij om toe te geven dat onze stoomcursus geen onverdeeld succes was. De schoktherapie die bij de redacteurs van VTM zo efficiënt was gebleken, en de kijkcijfers van Het Nieuws in de hoogte hadden gejaagd, bleek bij de openbare omroep eerder contraproductief.

Dezelfde avond moesten zowel Terzake als De Afspraak vervangen worden door een natuurdocumentaire omdat de presentatoren in de lappenmand lagen en bijna moest ook De Zevende Dag geschrapt worden door de zenuwinzinking van Tim Pauwels. Johny Vansevenant had zijn overplaatsing naar de postafdeling gevraagd en Marc Van de Looverbosch had om middernacht aan de deur van de Pensioentoren staan smeken om binnen gelaten te worden.

"Wat een watjes," had de Kamervoorzitter verzucht.
Wat niet belette dat hij en ik met knikkende knieën naar het vergaderlokaal waren gestapt waar de debriefing met Liesbet Vrieleman plaats zou vinden.
Merkwaardig genoeg was de bazin van het Vrt Nieuws wel content over het resultaat, meer dan content zelfs.
"Ik heb veel geleerd van mijn tijd bij de commerciële televisie," vatte zij aan, "en ik denk dat wij onszelf en de kijker dringend moeten verlossen van al die duidingsprogramma's."

Geen halve dag later had VDC alreeds een programmavoorstel op haar bureau gedeponeerd. Kostprijs: een onkostenvergoedingske.
"Bracke versus Bracke", luidde de catchy titel. Ofte: de journalist Bracke stelt de pertinente vragen, de politicus Bracke ontwijkt ze op humoristische en onderhoudende wijze. Een kijkcijferkanon!