Meest recent

    - Joris Custers

    December en zeker het kerstweekend en -vakantie zijn hoogdagen voor de veldcross. Ex-wielrenner Joris Custers kijkt met spanning en vooral veel bewondering naar het karakter, het verstand en de wilskracht van Wout Van Aert, de eeuwige tweede maar toch wereldkampioen Wout Van Aert.
    opinie
    Opinie

    Joris Custers was een meer dan verdienstelijk wielrenner en is nog steeds bezeten van de wielersport.

    Ontiegelijke keren werd hij in een rechtstreeks duel tweede, Wout Van Aert. Telkenmale achter Matthieu Van der Poel, zelf familie van eeuwige tweede Franse legende Raymond Poulidor.

    Ironisch, toch.

    Nochtans lijkt de klasbak, karakterman, proloogwonder, wereldkampioen uit Herentals verre van fysiek de mindere van de kleinzoon van de Fransman.

    Van Aert heeft door het halen van de ‘Grand Slam’ vorig seizoen, de verwachtingen voor zichzelf en de rest van het crosswereldje heel hoog gelegd.

    Maar als je in de proloog van de Ronde Van België Tony Martin vloert, als je vorig jaar op spectaculaire, krachtige, beklijvende manier wereldkampioen wordt in eigen land, dan heb je lak aan al dat lof.

    Dan wil en moet je winnen, en dan doet een zoveelste tweede plaats in die mooie regenboogtrui gewoon heel veel zeer.

    Als je dan met je crossfiets wil gooien na de koers, dan kan ik dat perfect begrijpen. Als er dan echter in de huiskamer ook dingen rondvliegen, dan begrijpt mijn vriendin dat weer niet.

    Jachtbijlen

    Terwijl hij dit seizoen vooral mentaal de mindere lijkt, ben ik ervan overtuigd dat er op het mentale front progressie mogelijk is. Het lijkt bij Van Aert altijd wachten op een hapering, een valpartij, een mechanisch defect, om dan pas aan de buitenwereld te tonen wat er ook nog extra inzit, buiten al dat fysiek superieure: een killer.

    Desalniettemin heb ik die killer uit Zolder dit seizoen nog niet te vaak gezien, maar hij is er wel. In Francorchamps kwam hij even piepen. Ergens in de fossiele onderlagen van zijn crossersziel zitten ze: de jachtbijlen, de messen, de goedendags.

    Wout lijkt vaak te braaf in de cross, maar dat siert hem ook. Hij creëert zijn eigen stijl, zijn eigen karakter, zijn eigen manier van koersen. En die stijl is er eentje van rechtdoor, rechtaan, met veel respect voor de tegenstanders. Mooi.

    En het is ook binnen deze stijl dat hij kan proberen om net iets meer tactische afwisseling en scherpte te steken. Het is aan hem om met de mooie kaarten die hem zijn toebedeeld, het volgende crossdecennium mee naar zijn hand te zetten.

    Hij mag niet vervallen in het cross-strategisch, nihilistisch kantje van zijn mentor. Hij kan en moet van zijn eigen kracht uitgaan, daar is hij atletisch begaafd genoeg voor.

    De schuine kant van Namen

    Vaak wordt er gesproken over technische verschillen tussen Van Aert en Van der Poel. Het is duidelijk dat ze allebei technisch superbegaafd zijn.

    Waar Van der Poel echter net meer in uitblinkt, is durf en balans,  vorig weekend perfect geïllustreerd op de schuine kant van Namen. Als je in de laatste ronde op de moeilijkste strook kiest voor het mindere pad in het midden om je rechtstreekse tegenstander voorbij te rijden, dan heb je de absolute symbiose tussen durf en balans bereikt.

    Het is met spanning uitkijken hoe de regerende wereldkampioen Van der Poel kan counteren met zijn fysieke kracht en incasseringsvermogen.