Meest recent

    Kerstmis is de dag dat ze niet schieten - Van Dievel Consulting

    Louis van Dievel kijkt als marketeer, "verkoper van gebakken lucht", met een guitige blik naar de kleine en grote actualiteit van de week. Eén keer raden: wie had deze week advies nodig over communicatie?

    "Ik kom niet als er een katholieke kerststal staat, als ge dat maar weet!" had Gwendolientje Rutten van Open VLD gedreigd, "ook VDC moet neutraal zijn". "Ik kom alleen als er een schone Vlaamse kerststal staat!" had Bart De Wever van de N-VA als voorwaarde gesteld, "en dan nog tegen mijn goesting." "Waarom kunnen we niet lief zijn voor elkaar!" had Wouter Beke van CD&V verzucht, tegelijk de aanwezigheid van Theo Francken op het feest wrakend. En zo had iedereen van de genodigden wel wat om over te mopperen. Om maar te zeggen dat het jaarlijkse Kerstdiner ten huize van Van Dievel Consulting niet onder een goed gesternte geboren was, als u mij deze kleine verwijzing naar het kerstverhaal wil vergeven.

    Schoonheidsprijs

    "Vrienden en collega's, hoe lossen we dat op?" had ik tijdens het crisisoverleg van VDC in de groep geworpen. Brabançonne had zichzelf achter de oren gekrabd, een oude hondenreflex die enkel nog opduikt als hij stress heeft.

    Dinska Bronska was als immer strijdlustig maar ook een tikkeltje te rechtlijnig voor het compromissenland waarin we leven. Afijn, het kostte ons een hele dag breinstormen en finaal hoofdpijn, en het resultaat verdiende misschien geen schoonheidsprijs, maar we kwamen er op den duur wel uit met onze kerststal.

    Beikes!

    "Beikes!" kreet Dinska toen onze eerste gast zich meldde aan de poort. Ik was verrast over deze afkeurende kreet maar dacht er op dat moment niet verder over na. Ik haastte mij naar buiten om Bart De Wever te verwelkomen. Dewelke meteen rechtsomkeert wilde maken toen hij onze kerststal in het oog kreeg.

    De kleine, blonde en blanke Jezus in zijn zwartgeel geschilderd kribbeke kon hij allicht nog smaken, alsmede het N-VA-logo boven de stal, maar de kameel die naast de os en de ezel ongeïnteresseerd op hooi stond te kauwen en de imam die met een pintje in de hand met de drie koningen stond te kouten, deden de N-VA-voorzitter ter plekke de hik krijgen.

    "Wat is dat hier voor multicul!" riep hij boos uit. Waarna hij meteen een kwaaie tweet verstuurde met de hashtag #handenafvanonzekerststal, een tweet die ogenblikkelijk honderdvoudig werd geretweet via valse accounts waarmede de N-VA niets te maken heeft.

    Pas toen Maria en Jozef op mijn teken uit volle borst de Vlaamse Leeuw begonnen te zingen, liet De Wever zich paaien en stapte onwillig onze modeste villa binnen, alwaar hij verstrooid de hand uitstak naar Brabançonne - die ze hartelijk schudde - en naar Dinska Bronska - die de hand van de Vlaams-nationale voorman carrément negeerde en haar eigen handen ostentatief achter haar rug verborg.
    'Een geëmancipeerde moslima, ik zie het al!' sneerde De Wever.
    Brab en ik wisten waarlijk niet wat er gebeurde ...

    "What the fuck?!" fluisterde ik in Dinska's oor, maar zij gaf geen sjoege.

    Pampertjes

    Gwendolientje Rutten was dan weer wel te spreken over de donkerhuidige lekenconsulent die de kleine Jezus in de kerststal de waarden van de Verlichting uitlegde en over de herders die allen een T-shirt met de tekst "Verboden te verbieden" droegen.

    Wouter Beke keek vertederd naar de verpleegster van het Witgele Kruis die de pampertjes van de pasgeborene kwam verschonen en een thermometer in zijn poep stopte, wijl een propagandist van de christelijke zuil Jozef en Maria een lidkaart van Beweging.Net verpatste.

    Meryem Almaci was blij met de zonnepanelen op het dak van de stal en John Crombez was gewoon blij omdat hij er toch bij mocht zijn. Peter Mertens van de PVDA was dan weer minder blij daar wij rondom zijn persoon een weliswaar artistiek verantwoord en feestelijk verlicht cordon sanitaire hadden aangelegd.

    Doos van Pandora

    Ik kan niet zeggen dat ons Kerstdiner in een hartelijke sfeer verliep. Het kwam in tegenstelling tot sommige andere jaren niet tot een handgemeen, dat vonden wij van VDC al een hele prestatie. Al was de uitwisseling van kerstcadeau's traditiegetrouw een pijnlijk moment.

    "Hier zie," duwde Bart De Wever een grote doos in de handen van Wouter Beke, die het geschenk maar node accepteerde, omdat hij al wel kon raden wat de Doos van Pandora bevatte: duizenden alsnog waardeloze Arco-aandelen.

    "Hier zie," duwde De Wever een nog veel grotere doos in de handen van John Combez, "een politieke benoeming!" Waarna Marc Descheemaecker poedelnaakt uit een taart te voorschijn sprong, wat waarlijk een tijdlang de eetlust bedierf.

    "Hier zie!" duwde John Crombez gepeperde facturen voor elektriciteit en water in de handen van Gwendolientje Rutten, "de geneugten van de vrije markt!"

    "Hier zie," duwde Gwendolientje Rutten een namaak-atoomraket in de handen van Peter Mertens, "mede namens uw vrienden uit Noord-Korea!"

    "Hier zie," duwde Wouter Beke een Syrisch vluchtelingengezin van vier personen, hoog opgeleid en proper maar de verkeerde godsdienst belijdend, in de armen van Bart De Wever, die terugdeinsde en angstig om Theo Francken riep.

    "Her zie!" duwde Meryem Almaci een mystery call in de handen van Kris Peeters, die zich - om zijn punt en zichzelve interessant te maken - een tijdlang had opgesloten op het toilet van onze modeste villa.

    Er is niet gevochten

    "En, meneer Van Dievel? Hebt u op zijn minst toch mijn Vlaamse coalitiepartners met elkaar kunnen verzoenen?" vroeg premier Charel Michel later die avond, toen wij de laatste slechtgeluimde gast hadden uitgewuifd.
    "Er is niet gevochten en er is niet luidop gescholden," vatte ik samen.
    "Ho maar dat is fantastisch!" sprak de immer positief ingestelde eerste minister, "2017 wordt een prachtig jaar, ik voel het! Mijn allerwarmste wensen voor u en uw sympathieke medewerkers! En vooral aan mevrouw Dinska Bronska!"

    "Ge hebt de groeten van de premier, Dinska," sprak ik cynisch, "misschien kunt ge voor hem gaan werken want ik vrees dat onze wegen hier gaan scheiden."

    Dinska werd lijkbleek, haar lippen begonnen te beven en haar ooghoeken vulden zich met tranen.

    "Maar waarom, patron?"

    "Allez toe, Dinska, dat ge moslima zijt geworden kan mij eigenlijk niet schelen, maar dat ge Bart De Wever geen hand wilt geven is een stap te ver. Daar is de deur."

    "Maar patron," sprak Dinska verbijsterd, "ik ben helemaal geen moslima!"

    "En waarom hebt gij dan De Wever geen hand willen geven? Hebt ge smetvrees misschien?"

    "Omdat hij aan de poort zijn neus in zijn rechterhand had gesnut, patron, hebt gij dat dan niet gezien?"