Meest recent

    "Kippen vertonen machiavellistische trekjes"

    Kippen en hanen hebben geen typisch vogelbrein. Integendeel, ze zijn in staat tot beter logisch redeneren dan kinderen, houden er aparte persoonlijkheden op na, en vertonen zelfs machiavellistische trekjes. Dat blijkt uit Amerikaans onderzoek.

    Onderschat nooit kippen. Als er één conclusie volgt uit het onderzoek, dan is het wel deze. In haar rapport schrijft onderzoekster Lori Marino dat kippen intelligenter zijn en meer sociale, cognitieve en persoonlijkheidsvaardigheden hebben dan hen vaak wordt toegeschreven. Dit terwijl "kippen en psychologie twee begrippen zijn die voor veel mensen gewoon niet samengaan", schrijft ze.

    De uitdrukking "dom kieken" in het Nederlands zegt genoeg. Toch is die perceptie van kippen volledig verkeerd, schrijft Marino. Kippen en hanen hebben "complexe negatieve en positieve emoties", maar zitten psychologisch en verstandelijk slimmer in elkaar dan vaak wordt gedacht. Ze moeten daarbij niet onderdoen voor andere vogels of zoogdieren, of zelfs sommige primaten, luidt het in het rapport.

    "Kippen kunnen redeneren en logische verbanden leggen die mensen ontwikkelen op de leeftijd van 7 jaar. Ze kunnen tijdsintervallen inschatten en op die manier anticiperen op dingen."

    Mannetjes manipuleren, maar houden vrouwtjes niet lang voor de gek

    Zo proberen mannetjes soms bewust gewetenloos te manipuleren. Ze roepen dan dat er eten is gevonden, terwijl dat helemaal niet het geval is, om vrouwtjes aan te trekken. Eens de hennen zijn gekomen, kunnen ze die inpalmen en bescherming bieden. Maar de vrouwtjes leren ook snel bij, en ontwikkelen tegenstrategieën waarbij ze de mannetjes die roepen dat er eten is, gewoon negeren.

    Een haan kan ook stiller kakelen wanneer hij een vrouwtje probeert te versieren in de nabijheid van mannelijke rivalen, om alvast hún aandacht niet te veel te trekken.

    Beeld zonder klank - of met klank

    Hanen onderling vechten vaak, waarbij er een het onderspit moet delven en de tweede viool moet spelen. De "onderworpen" haan weet dat, en past zich aan. Hij roept minder luid of helemaal niet als hij eten vindt, en geeft dat enkel aan door het typische pikgebaar te maken - als hij te veel geluid maakt, krijgt hij immers op zijn donder.

    Maar eens de dominante haan even uit beeld is verdwenen, schakelt hij meteen weer over naar beeld mét klank om vrouwtjes aan te trekken, waarbij hij dus in de huid kruipt van dominante rivaal.

    "Dit type van sociale strategieën - misleiding en tegenzetten, of het zich inleven in een andere persoon voor zijn eigen voordeel - lijken veel op het zelfde soort van complex gedrag bij zoogdieren, ook primaten", concludeert Marino, die het heeft over "machiavellistische intelligentie".