Meest recent

    "Als je je mond open doet, is het game over"

    Binnen de politiedienst die instaat voor de repatriëringen van mensen zonder papieren heerst een echte zwijgcultuur over de wantoestanden die enkele agenten uithalen. Dat blijkt uit een audit, maar ook uit getuigenissen van ex-werknemers met wie de redactie van ons reportagemagazine "Pano" heeft gesproken.

    Al tien jaar geleden voerde de Algemene Inspectie van de Federale Politie een audit uit naar geweld, onzedelijk gedrag en drankmisbruik bij politieagenten die mensen zonder papieren escorteren bij hun repatriëring. Maar dat onderzoek verliep moeizaam. "Bepaalde feiten werden enkel verbaal gemeld, daar de aangevers de feiten niet officieel wilden bevestigen uit vrees voor hun carrière en zelfs voor hun integriteit", klinkt het in het rapport uit 2006.

    Sindsdien lijkt de situatie niet veel verbeterd. Dat getuigen verschillende ex-leden van de betrokken politiedienst die ook na de publicatie van de audit van 2006 nog actief waren binnen de dienst. "Je kan het gedrag melden aan oversten, maar dan ben je aan het babbelen. En dan word je sowieso buiten gekegeld of buiten gekeken door de collega's die je moet vertrouwen als je in het buitenland bent. Als je je mond open doet, dan is het game over."

    Een andere getuige vertelt: "Iedereen zwijgt. Want ze weten dingen van jou. Jij zwijgt, ik zwijg, wij zwijgen. En als je spreekt, kan je het vergeten. Dan wordt het je onmogelijk gemaakt op de dienst en kan je beter vertrekken. Er zijn zo collega's geweest die inderdaad hun mond hebben opengedaan. Goede collega's, maar ze konden hun werk niet meer doen, omdat ze gepest werden."

    "What happens at the airport, stays at the airport"

    Dat risico lopen kennelijk ook de hogere officieren die iets aan de problematiek willen doen, blijkt uit de audit van 2006.

    "Sinds 2002 werden reeds 3 officieren - onder wie 1 hogere officier - verplaatst of hebben ze de dienst verlaten. Bepaalde gesprekspartners zijn de mening toegedaan dat deze officieren uit het systeem geweerd werden omdat zij enigszins orde op zaken wilden stellen."

    En dus heerst er een omerta binnen de dienst, waardoor verhalen over wantoestanden niet aan het licht komen. "Je hebt een stilzwijgende afspraak tussen collega's. What happens at the airport, stays at the airport", verwoordt een getuige het.

    "Val waar nieuwelingen in trappen"

    De Dienst Verwijderingen blijkt een erg gesloten groep te zijn, waar nieuwelingen mee in het bad worden getrokken. "Er is een kleine minderheid van bepaalde personeelsleden, die een zeer hechte groep vormden, waarnaar de andere mensen zich dienden te schikken", zegt het auditrapport uit 2006. Ex-werknemers bevestigen dat. "Je loopt mee met de anciens. Als je in het buitenland bent, en er is drank en vertier, dan is het aanlokkelijk om daar mee te volgen. Dat is een val waar je in trapt."

    Als agenten niet deelnemen aan de braspartijen in het buitenland, dan worden ze volgens ex-leden uitgesloten uit die hechte groep. "Sommigen kijken u dan heel raar aan. [...] Er wordt vermoedelijk geroddeld over u. Dan wordt het moeilijk om in de groep aanvaard te worden. Als ze niets hebben om tegen je te gebruiken, dan sluiten ze je uit."

    Een andere getuige schetst: "Je kan inderdaad binnenkomen met heel goede bedoelingen. Maar vanaf je eerste, tweede of derde escorte mag je zeker zijn dat ze je zodanig beetnemen, dat ze inderdaad iets hebben waarmee ze je kunnen chanteren. En dat gaan ze zeker doen. Zwijgen is het beste wat je kan doen. Anders word je een zwart schaap."