Meest recent

    Psychiatrische patiënten nog te vaak in isoleercel

    "Er gaat heel wat mis in de psychiatrie". Dat stelt Veerle Beel, journaliste van De Standaard in de weekendbijlage. "In veel ziekenhuizen of instellingen worden patiënten nog te vaak afgezonderd." Psychiater Chris Bervoets beaamt dat er inderdaad nog heel wat misloopt, maar dat er de laatste jaren heel wat initiatieven op touw gezet worden "om afzondering en fixatie tot een absoluut minimum te beperken".

    Veerle Beel werkte voor De Standaard mee aan "De stoornissen van de psychiatrie", over wat er allemaal misloopt in de psychiatrische ziekenhuizen. "Niet in alle psychiatrische ziekenhuizen, maar toch in een kleine helft worden patiënten nog te vaak afgezonderd. Van zodra ze binnenkomen, gaan ze in isolatie en de helft van de patiënten wordt ook vastgebonden."

    Beel spreekt over bepaalde regels in de instellingen alsof je "een andere wereld, een ander tijdperk binnenstapt". "Je moet je gsm afgeven, je mag alleen tv kijken tussen bepaalde uren, je wordt gefouilleerd", het zijn maar enkele voorbeelden die de journalist aanhaalt.

    Het kan ook anders

    Toch zijn er volgens Beel ook heel wat instellingen waar het wél goed loopt. "Soms is het nodig om patiënten in een rustige omgeving te brengen. In Zoersel heeft men bijvoorbeeld een aparte ruimte ingericht waar de patiënten kunnen rondlopen. Er is een tuintje, een begeleider is aanwezig, er wordt muziek gedraaid. Dat is toch een andere aanpak dan vastgebonden in een kale kamer te liggen." In Melle is het aantal afzonderingen bij opname van 100 procent gereduceerd tot 7 procent. "Dat bewijst dat het anders kan."

    Dat het vaak misloopt, beaamt psychiater Chris Bervoets in "Bonus" op Radio 1. Toch wil hij ook benadrukken dat er heel wat initiatieven genomen worden om "afzondering en fixatie tot een absoluut minimum te beperken".

    Geen gebrek aan respect

    Maar waarom worden patiënten zo vaak geïsoleerd en vastgebonden? Volgens Bervoets heeft het vaak te maken met omgevingsfactoren. Dat wil hij zo veel mogelijk vermijden. "Wat wel zou moeten kunnen overblijven, is een dwangmaatregel gebaseerd op de klinische toestand van een patiënt, in een medische context."

    Maar aan die medische context is nog heel wat werk op verschillende niveaus. "Isolatie is een behandeling die uiteraard in de eerste plaats te maken heeft met de rechtstreekse relatie tussen de hulpverlener en de patiënt die in nood is. Maar de as tussen die beiden zit ingebed in een structuur." Een structuur die ook te maken heeft met de architectuur van het ziekenhuis, met visies op behandelingen, met de hoeveelheid patiënten, met het beleid in een afdeling." 

    Toch denkt Bervoets niet dat een gebrek aan respect de oorzaak is van het feit dat er nog veel patiënten geïsoleerd worden. "Ik denk dat het soms moeilijk is om vaste programma's en visies op de opvang van patiënten, zeker in crisissituaties, los te laten en rechtstreeks naar het individuele contact te gaan. Het respect is er wel, maar we moeten dat wat meer in de verf zetten tegenover de structuur waarin hulpverlening wordt opgezet."