Meest recent

    Vermiste man duikt op na 5 jaar: "Ik heb mij nooit alleen gevoeld"

    Vijf jaar na zijn verdwijning is de 39-jarige Canadees Anton Pilipa weer terecht. Meer dan 10.000 kilometer verwijderd van de plaats waar hij voor het laatst gezien werd. Zijn familie had jarenlang koortsachtig naar hem gezocht en had de hoop opgegeven. Tot dat ene telefoontje, eind vorig jaar. Anton bleek op een bizarre missie te zijn geweest. "Maar ik heb me nooit alleen gevoeld."

    Anton (links) en Stefan (rechts) bij hun hereniging in Brazilië

    Anton Pilipa, een voormalige hulpverlener, woonde in de stad Vancouver toen hij in 2012 verdween. Kort voordien was hij gestart met een behandeling tegen schizofrenie. Hij vertrok met de noorderzon, zonder documenten, zonder kleren, zonder iets. Zijn familie startte een zoektocht, maar die leverde niets op.

    Eind november vorig jaar kreeg zijn broer Stefan in Toronto dan dat ene telefoontje waar hij niet meer op durfde te hopen: zijn broer was terecht. In de Braziliaanse staat Rondonia, op meer dan 10.000 kilometer van huis.

    Helenice Campos, een Braziliaanse agente met Canadese roots, had de verwilderd uitziende Anton opgemerkt langs de kant van de weg. Een gesprek maakte haar niet veel wijzer, ze wist alleen dat hij uit Canada kwam. "Als hij Canadees is, kan ik zijn familie vinden", dacht Campos, en vastberaden begon ze haar zoektocht. Via ambassades, via internet. Dankzij Twitter vond ze uiteindelijk een aanknopingspunt en kon ze contact leggen met zijn broer Stefan.

    (lees verder onder de foto)

    Gevonden... maar dan weer verloren

    "Ik was echt in shock", reageert Stefan in de Canadese media. "Ik hield mezelf al jaren voor dat hij dood was, dat was het enige wat ik nog kon verzinnen om zijn afwezigheid te verklaren. Al geloofde ik diep in mijn hart niet dat hij écht dood was. Maar ik wilde ook nog niet te veel hoop koesteren."

    Stefan maakte meteen plannen om zijn broer op te halen in Brazilië en startte een campagne om via crowdfunding geld in te zamelen. Maar daarmee was de kous nog niet af...

    Anton was na zijn identificatie overgebracht naar een ziekenhuis in Porto Velho. Daar wist hij echter te ontsnappen en trok hij naar de jungle in de noordelijke staat Amazonas. Voor zijn familie en voor de politie een nieuwe bron van ongerustheid. "Dit is een gebied waar heel wat gevaarlijke roofdieren huizen: krokodillen, kaaimannen, jaguars, giftige spinnen... We vreesden echt dat hij ten prooi zou vallen aan een van die dieren", zegt politie-agente Campos.

    Uiteindelijk werd Anton veilig en wel teruggevonden en naar een psychiatrisch ziekenhuis in de stad Manaus gebracht. Eind januari kon Stefan dan naar Manaus afreizen om zijn broer op te halen. Sinds maandag zijn de twee terug in Toronto.

    Eten en kleren in vuilnisbakken

    Een trip van meer dan 10.000 kilometer, door de VS, Mexico, Guatemala, Costa Rica, Panama, Colombia, Venezuela, Argentinië en Brazilië. Allemaal zonder paspoort, zonder kleren, zonder eten. Hoe heeft Anton het al die tijd gered? De gaten in dat verhaal zijn nog niet allemaal ingevuld.

    Volgens Stefan had zijn broer de ietwat bizarre missie opgevat om een bezoek te brengen aan de nationale bibliotheek van Buenos Aires in Argentinië. Toen hij daar aankwam, mocht hij niet binnen omdat hij geen identiteitspapieren had. Dus keerde Anton maar op zijn stappen terug en zette voet naar Brazilië.

    Zijn broer omschrijft hoe Anton onder meer fruit en bessen plukte om te eten, vuilnisbakken doorzocht naar eten en kleren, en vertrouwde op de generositeit van vreemden. Het grootste deel van zijn tocht legde hij te voet af, soms kon hij rekenen op een lift of verstopte hij zich in een vrachtwagen. Hij bleef echter meestal op zichzelf, sprak in die vijf jaar bijna geen levende ziel.

    Toen Stefan zijn broer terugzag, schrok hij danig. "Anton zag er vreselijk uit", vertelt hij. "Die jarenlange tocht heeft zijn sporen nagelaten op zijn lichaam en in zijn gezicht. Zijn gezondheid ging er ook fel op achteruit in het ziekenhuis waar hij opgenomen was. We waren maar net op tijd."

    "Ik heb mij nooit alleen gevoeld"

    In zijn eerste dagen terug in Toronto wilde Stefan zijn broer nog niet blootstellen aan de pers. Anton zelf sprak vorige week wel met BBC Brasil. "Ik weet dat ik heel veel geluk heb dat ik nog leef. Ik ben heel blij dat ik naar mijn familie kan terugkeren."

    En hoewel hij op zijn reis enkele "slechte mensen" tegenkwam, vindt Anton dat hij veel meer generositeit gezien heeft. "Ik heb mij nooit alleen gevoeld. Ik heb jarenlang heel veel kunnen nadenken, slapen in de openlucht. Het is heel simpel om te leven. We hebben niet veel nodig."