Meest recent

    Reddy De Mey 30 jaar later: “Als ik mijn ogen sluit, zie ik nog de Seakings boven de Herald”

    Voormalig BRT-journalist Reddy De Mey was de eerste verslaggever die met zijn ploeg op het wrak van de gekapseisde Herald of Free Enterprise geraakte. De beelden die hij toen zag, staan 30 jaar later nog steeds op zijn netvlies gebrand. "Het was als Apocalypse Now".

    Die vrijdagavond 6 maart 1987 keert Reddy De Mey van de BRT Nieuwsredactie terug naar huis in Oostende na een gewone werkdag. "Het toeval wil dat ik net de hele dag in Zeebrugge gedraaid had voor de eerste windmolens die er in gebruik zouden worden genomen. Ik kwam thuis en mijn vrouw zei: "Je moet je mantel niet uitdoen. Er is iets met een bootje in Zeebrugge"."

    Dat "iets met een bootje" zou uiteindelijk de grootste scheepsramp ooit in Belgische wateren blijken te zijn. "De omvang van de ramp kon ik op dat moment uiteraard nog niet weten", vertelt De Mey. "Maar toen ik per direct belde naar de maritieme diensten, werd ik overal afgesnauwd. Dan voel je dat er iets niet in orde is."

    Uiteindelijk vertrekt De Mey met een ploeg die de BRT al had gestuurd naar zijn huis om hem op te halen. "Maar vanaf De Haan had de militaire politie alles al afgesloten. Er was geen doorkomen aan. We hebben dan een trucje toegepast: door bumper aan bumper te rijden, raakten we in de stoet van de reddingswagens op weg naar Zeebrugge."

    "Tussen de halfwarme en halfnaakte lijken"

    Aangekomen in Zeebrugge kon de ploeg van De Mey aanvankelijk weinig doen. "We zagen de Herald niet liggen en ze lieten niemand door, je mocht nog 20 perskaarten hebben. Er was een verschrikkelijk gedrum van alle journalisten en correspondenten." Maar dan ziet De Mey de kapitein van een reddingsschip op wiens boot hij twee weken eerder nog was geweest voor een verslag over een brandend vrachtschip. ""Nou dikkerd, elke keer als ik je zie, is er een ramp", riep die kapitein me toe", herinnert de BRT-verslaggever zich nog.

    Het is die kapitein die De Mey en zijn ploeg tot aan het wrak van de Herald brengt. "Het beeld dat ik toen zag, is altijd blijven hangen en doet me denken aan de film "Apocalypse Now". De sleepboot komt naast die gekapseisde ferry te liggen en meteen zie je de enorme grootte van dat schip. En daarboven de Seaking-helikopters, en enkel het licht van die helikopters. Voor de rest is alles donker. Dat beeld zie ik nog voor me als ik mijn ogen sluit."

    Maar op het moment zelf laat De Mey geen ruimte voor emotie. Via een touw kruipen hij en zijn technici de romp van de Herald op. "Er waren al Engelstalige reddingswerkers, zij riepen constant "Fuck". En daar deed ik dan verslag tussen de halfwarme en halfnaakte lijken. De lichamen van de slachtoffers werden een voor een naar beneden gehaald. Maar op dat moment raakte me dat niet. Ik ben daar tamelijk hard in, dat heb ik ook gemerkt bij andere bloederige verslaggeving."

    (lees voort onder video)

    Monteren in het cachot

    Terug aan land wordt Reddy De Mey geconfronteerd met de technische beperkingen van de openbare omroep van toen. Zijn ploeg moet improviseren. "Er was geen montagewagen beschikbaar. ’s Nachts heeft men toen op de BRT een montagecel uitgebroken en een jonge monteur heeft die met zijn eigen auto tot in Zeebrugge gebracht. De eerste dagen hebben we met dat materiaal in het cachot van Zeebrugge gemonteerd. De BRT heeft toen moeten ondervinden dat we járen achterstonden. ITV kon met een grote schotel doorstralen vanop de muur in Zeebrugge tot in Engeland. Wij moesten met onze cassette tot in Kortrijk rijden. De Herald heeft toen de ogen van de BRT geopend."

    In de dagen na de ramp wil De Mey ook luchtbeelden van het wrak schieten. Maar dat blijkt niet zo eenvoudig. "De BBC was om de een of andere reden de enige die mocht meevliegen met de Seaking. Maar in het wachtlokaal bij de zeemacht hoorde ik per toeval een gesprek over vaten met vergif van de Herald. "Zet die maar daar vanachter waar niemand die kan zien", zei een overste. Mijn ploeg heeft die vaten toen gefilmd. Met die scoop stapte ik naar de BBC-ploeg, we sloten een deal en ik kon elke dag een uur met de Seaking vliegen."

    "Zoiets vergeet je nooit"

    De Mey blijft de hele tijd verslag uitbrengen vanuit Zeebrugge. Hij spreekt er ook met de overlevenden in de ziekenhuizen. "Sommige mensen sloegen dicht, maar anderen vertelden door de shock hun hele leven. Een Engelse dame vroeg van op haar ziekenhuisbed naar haar dochter. En net op dat moment komt iemand binnen om te zeggen dat haar dochter levend is teruggevonden. Dat filmen is een godsgeschenk."

    "Maar wat ik nooit heb gedaan, is de familieleden lastiggevallen die de lijken moesten komen identificeren die bijeen waren gelegd in een school in Zeebrugge. Je zag die mensen toekomen met een bepaalde blik en naar buitengaan met een andere blik. Die mensen val je niet lastig."

    Tot op de dag van vandaag blijft het verhaal van de Herald of Free Enterprise Reddy De Mey bezighouden. "Ik vraag me af hoe die mensen dat verwerkt hebben. Alleen al die banale samenloop van omstandigheden. Het had nooit mogen gebeuren." Vandaag zal De Mey ook even denken aan 30 jaar geleden. "Zoiets vergeet je niet, je staat er altijd bij stil als die maand maart eraan komt. Bovendien blijf ik voor de mensen den die van de boot."