Meest recent

    Bob Dylan blijft even eigenzinnig na de Nobelprijs - Gert van Boxel

    Vorig jaar de Nobelprijs Literatuur. Vandaag een nieuw album en morgen de start van alweer zijn "Neverending Tour". Met zijn eigenzinnige keuzes brengt de zanger en (song)schrijver zelfs zijn hevige fans in verwarring, ook Gert Van Boxel.
    analyse
    Analyse

    Gert van Boxel is fan van Bob Dylan en journalist en nieuwspresentator bij VRT Nieuws.

    Op zijn (bijna) 76ste brengt Bob Dylan vandaag een nieuwe album uit: "Triplicate", een driedelig album met covers van grote Amerikaanse songwriters uit de eerste helft van de vorige eeuw. Morgen start hij deel zoveel van zijn Neverending Tour, in Stockholm, waar hem vorig jaar de Nobelprijs literatuur werd toegekend.

    Lang geleden, toen de kippen nog tanden hadden en radioprogramma’s een ondertitel, liep er een laatavondprogramma op Radio 1 met de naam “Crooners en soft-music”. Als ik het mij goed herinner van elf uur en tot het nieuws van middernacht, daarna was het écht tijd voor de nachtradio, toen nog met live-presentatie.

    Maar goed, het programma dat de nacht inluidde, had ook een ondertitel, die je er middels een zwoele stem in de begintune aan herinnerde dat er “een programma” volgde “om rustig naar te luisteren”. De barbaarse snoodaard in mij maakte daar meestal van “om rustig bij in te slapen, al dan niet voor goed”.

    Om maar te zeggen dat de muziek die dan volgde, niet de soundtrack van mijn leven was. En dat is ze nog altijd niet. Op een nieuwe CD -zijn derde op rij al- met Bob Dylan als opper-crooner zat ik dus niet te wachten, laat staan op een driedubbele. Maar wat een fan ervan denkt, daar heeft de meester lak aan.

    In een lang interview op zijn website, het eerste in vele jaren, zegt Dylan dat hij de plaat gemaakt heeft voor de man in de straat, of dat nu een fan is of niet. Een crowd-pleaser is Dylan dan ook nooit geweest.

    Hij doet wat hem het beste lijkt, covert op het podium al lang zijn eigen nummers in telkens weer andere versies en fraseringen die de diehard fans in extase brengen en alle anderen vaak vertwijfeld doen zoeken naar een herkenbaar stukje tekst.

    De dertig covers op “Triplicate” zijn stuk voor stuk klassiekers uit het grote Amerikaanse songbook, standards van ruwweg de jaren dertig tot de jaren zestig. Ogen dicht en je ziet tuxedo’s, avondjurken en tafellampen. Alle songs zijn vele malen gecoverd, bijna allemaal ook door Frank Sinatra. Sinatra die ooit op zijn terras naar de sterren wees en tegen Dylan zei: “You and me, pal, we got blue eyes, we’re from up there”.

    Nummers waarbij je zo een brede uitvoering met bigband hoort, maar die Dylan brengt met de uitstekende begeleiding waarmee hij al jaren toert, hier en daar aangevuld met enkele slepende blazers.

    En het moet gezegd, Dylan zingt alweer veel zuiverder en geconcentreerder dan ik hem op de meeste concerten de afgelopen twintig jaar heb zien doen. Alsof hij duidelijk recht wil doen aan deze erfenis van –zijn woorden- “enkele van de meest hartverscheurende nummers ooit op plaat gezet”.

    De dertig songs hadden makkelijk op twee CD’s geraakt, maar de literatuurliefhebber in Dylan dacht aan een triade zoals de Oresteia van de oud-Griekse dramaturg Aeschylos, en tien nummers vindt hij een perfect aantal voor één LP.

    Hij geeft nu overigens toe dat hij vroeger vaak te veel nummers op één plaat propte, wat de klankkwaliteit niet altijd ten goede kwam. Een driedubbele CD en plaat dus, ook een primeur voor de heer Zimmerman.

    In het bovengenoemde interview, afgenomen door auteur en tv-producer Bill Flanagan, overigens geen woord over de Nobelprijs. Voorspelbaar. Het was vorig najaar dan ook lachen geblazen met alle critici die op de achterste poten van hun boekenrek stonden, toen bekend werd dat die prijs naar –stel je voor- een zanger ging.

    Dylan heeft zich nooit afgevraagd of wat hij schreef literatuur is. Maar heeft Shakespeare dat wel gedaan, vroeg hij in het dankwoord dat hij de Amerikaanse ambassadrice liet voorlezen bij de uitreiking.

    Ook diens woorden waren geschreven voor het podium, eerder om gedeclameerd dan om gelezen te worden. De komende dagen speelt Dylan enkele concerten in Zweden, en ja, hij gaat bij die gelegenheid zélf zijn oorkonde ophalen en ja, er komt wellicht een aanvaardingsspeech/video. Kan de inkt van de verontwaardiging weer eens voor wat anders gereserveerd worden.

    Scanpix

    “Bob Dylan at Budokan”, genoemd naar de befaamde concertarena in Tokio, is een dubbele live-lp uit 1979 die toen door de Bob-cats bekritiseerd werd als te glad en te poppy. Maar de versies van “Shelter from the storm”, “Ballad of a thin man” en “All along the watchtower” op die plaat maakten van mij als 14-jarige een Dylan-fan voor het leven.

    Met ups en downs. En wie weet, wanneer ik over een kwart eeuw zijn huidige leeftijd heb, zal ik misschien ook “Triplicate” waarderen. Als een cd “om rustig naar te luisteren”.

    Lees het volledige interview van Bill Flanagan met Bob Dylan op https://bobdylan.com/news/qa-with-bill-flanagan