Meest recent

    Opa Boonen geeft startschot: "Elkaar eens vastpakken en dan: "Vooruit, ju"

    Het is de laatste wedstrijd van Tom Boonen op Belgische bodem. Een speciaal moment, niet het minst voor opa Raymond Boonen, die voor de gelegenheid het startschot mocht geven van de 105e Scheldeprijs. "Vanaf hier vertrekken ze. Ik vermoed dat dat met stoppen en vertrekken is. Maar hij zal wel even halt houden, we zullen elkaar eens vastpakken en dan: "Vooruit, ju", getuigde hij voor de start in "De bende van Annemie" op Radio 1.

    Na zondag hangt Tom Boonen zijn wielerschoenen definitief aan de haak en vandaag is het zijn laatste koers op Belgische bodem. Voor de gelegenheid lag de startsite in Mol, de geboorteplaats van Boonen. Een enorme mensenmassa kwam Boonen uitwuiven. "Het is heel leuk om te zien dat de mensen zo massaal aanwezig zijn", bedankte Boonen zijn fans.

    Opa Raymond Boonen mocht voor deze speciale gelegenheid het startschot geven in Balen. "Het is een van zijn laatste koersen, en we hopen dat alles goed meevalt, dat alles goed vlot verloopt. Vanaf hier vertrekken ze. Maar hij zal wel even halt houden, we zullen elkaar eens vastpakken en dan: "Vooruit, ju"." 

    Als er koers is, zit opa Boonen aan zijn scherm gekluisterd. En ook zondag - bij de Ronde van Vlaanderen - was dat niet anders. "Ik heb zondag gekeken naar de koers. Dan mag er rond mij gebeuren wat wil, dat beeld blijft draaien en ik blijf altijd bij de koers. Vandaag is dat weer zo."

    Zijn wens? Tom Parijs-Roubaix zien winnen

    En ook naar Parijs-Roubaix kijkt Raymond Boonen erg uit. Zijn kleinzoon zien winnen, zou de ultieme bekroning zijn. "Dat is een wens van mij en van al zijn supporters."

    En daarna? "Tom heeft altijd gezegd: "Ik koers tot mijn 30e". Hij heeft er nog zes jaar bij gedaan, dat is dus heel veel. Ik vind het goed zoals hij nu afsluit. Daarna kan hij zich op iets anders toeleggen. Wat er gaat komen, weet ik niet, maar hij zal niet stilzitten. Dat zit er niet in." En ook naar de bezoekjes van zijn kleinzoon kijkt Raymond Boonen uit. "Nu is dat eens binnen en buiten en vooruit. Maar dan: een halfuur, een uur, dat speelt geen rol meer."

    Zo grootvader, zo kleinzoon?

    Zelf heeft hij nooit gekoerst, maar toch zou het kunnen dat Tom Boonen iets van zijn talent van zijn grootvader erfde. "Ik ben van het jaar 1932. Toen de oorlog kwam, kregen mijn ouders een meisjesfiets op mijn maat, waarmee we toen naar Frankrijk gevlucht zijn. In Le Havre wilden mijn ouders inschepen naar Engeland. Maar dat zag daar zwart van het volk en je kon nergens door. En we zijn er niet geraakt en moesten terugkeren. Dat terugrijden heeft 21 dagen geduurd. Allemaal met de fiets. Ze hebben mij nooit moeten stoten. Misschien zat het er toen al in. Van grootvader op kleinzoon."