Meest recent

    Ruzie tussen N-VA en CD&V verbergt blokkering regering

    Het aanhoudende gekibbel tussen de meerderheidspartijen CD&V en N-VA maskeert dat de regering niet in staat is om nog beslissingen te nemen. Het lijkt wel of we te maken hebben met een regering in Slopende Zaken.
    opinie
    Carl De Vos
    Carl Devos doceert politieke wetenschappen aan de universiteit van Gent en becommentarieert regelmatig de politieke actualiteit voor deredactie.be.

    Carl Devos doceert politieke wetenschappen aan de universiteit van Gent en becommentarieert regelmatig de politieke actualiteit voor deredactie.be.

    Het zit er alweer bovenarms op tussen CD&V en N-VA. Het zoveelste incident binnen het kibbelkabinet. Aanleiding deze keer is harde kritiek van N-VA-staatssecretaris Zuhal Demir op CD&V. Ondertussen, elders in België, ligt N-VA-minister Liesbeth Homans onder vuur. In het Vlaams Parlement moet ze in de commissie Bestuurszaken antwoorden op vragen over haar voornemen om de erkenning van de moskee van Beringen in te trekken.

    De woorden van Demir waren hard. De staatssecretaris wil de Vlamingen "waarschuwen" voor een van haar coalitiepartners. Stel je voor. Volgens Demir zet CD&V haar waarden opzij, om allochtone kiezers niet voor het hoofd te stoten. CD&V behandelt hen volgens Demir als "kiesvee". Dat is een belediging, voor meerdere betrokkenen. Partijvoorzitter Beke reageerde fors. In het verleden werd hem wel eens verweten te mak te reageren. Al een tijdje is het "moedige midden" ook het "offensievere midden". Zo’n verwijten laat Beke niet passeren.

    Maar door excuses te eisen stelde hij zich ook wat zwak op: als N-VA ze niet wil geven, staat Beke daar. Een beetje zoals premier Michel, die maar blijft vragen aan de kinderen van zijn klas om hun manieren te houden. Wat ze dan zeker tien minuten doen. Na enkele lesuren verliest de leraar gezag. Daarom neemt CD&V geen genoegen met het antwoord van Demir aan de premier (niet aan Beke), dat ze haar toon zal milderen. En dus voert CD&V de forcing op.

    Aanslepende wrijvingen

    De reactie van Beke kwam niet uit het niets. De voorbije weken waren er tal van wrijvingen, over Unia, Artsen zonder Grenzen of de persconferentie van De Wever na het incident op de Meir. Die komen bovenop de spanningen en slagen van de voorbije maanden en zelfs jaren. Die zijn, samen met de constructiefouten van Michel I, al uitvoerig gerapporteerd.

    Vooral de repliek van Beke dat dergelijke uitspraken Filip De Winter zouden doen blozen, is ongemeen scherp. De Winter bloost immers nooit. Hij verdedigt zonder verpinken het beleid van een massamoordenaar. Beke zegt hier dus zonder het te zeggen dat N-VA erger is dan het VB. Want volgens Beke en veel andere CD&V’ers gaat het niet over een faux pas van Demir, maar om een strategie van N-VA.

    Immers, zo’n acht maanden geleden is dat debat al eens gevoerd. Toen liet De Wever in De Tijd optekenen dat "gelovigen behandelen als stemvee misschien goed is voor politiek gewin op korte termijn. Op lange termijn verliest Vlaanderen in zijn geheel." Hij zei dat CD&V het verbod op onverdoofd slachten tegenhield uit "louter electorale overwegingen". Eerder had De Wever in Joods Actueel al gezegd dat de "rekrutering’ van opiniemaker en moslim Youssef Kobo (CD&V) aantoont dat een aantal partijen bepaalde groepen wil charmeren." Wat Demir zegt komt dus ook niet uit het niets. Zelfs de term "moslimpartij" is niet nieuw.

    Het was Wim Soons, nationaal voorzitter van Jong CD&V, die in augustus 2016 voor het eerst de beschuldiging lanceerde "dat N-VA CD&V als een moslimpartij wil framen". Reden was de kritiek van De Wever op enkele moslims die actief waren binnen CD&V, waarvan Youssef Kobo de bekendste is. De Wever gebruikte destijds de term "moslimpartij" niet, Demir nu wel. Ook daarom is het voor CD&V er zwaar over.

    Polarisatie en verbinding

    Ook toen reageerde CD&V, maar vandaag dus nog wat forser. Waarom? Misschien omdat, dixit Maurice De Brabandere "van vlees en bloed", de emmer der vernederingen vol zit? De zgn. "identiteitspolitiek" is momenteel, in binnen- en buitenland, het voornaamste politieke strijdveld. Meer dan het sociaaleconomische. Daarin zet N-VA CD&V weg als de partij die te soft is. Die onze normen en waarden wil opofferen voor steun van nieuwkomers. Terwijl N-VA de partij is die duidelijke taal spreekt, weg van het politiek correcte denken. Die zegt dat er genoeg kansen zijn, ze moeten alleen maar genomen worden. CD&V noemt dat polarisering en wil verbinden. Wil meer oog hebben voor de moeilijke situatie van velen en ziet minder bedreigingen, wil meer bruggen dan muren bouwen. Enzovoort. Het gaat dus om meer dan enkel een steekspel tussen een handvol hoofdacteurs, in wat steeds meer slecht theater lijkt, met burgers als verveelde toeschouwers. Het gaat ook om ideologische, principiële verschillen. Toch voor een deel.

    Omdat die ideologische verschillen er nu eenmaal zijn en identiteitspolitiek nu eenmaal een cruciaal thema is, blijven die spanningen naar boven komen. Maar nog om andere redenen.

    Regering van Slopende Zaken

    De regering Michel komt niet meer aan regeren toe. De begrotingscontrole was een lachertje. Het investeringsplan is opgewarmde kost. Het akkoord over strengere regels voor langdurig zieken louter symbolisch. De tegenstelling over hoe de immense begrotingsberg opgereden moet worden blijft onveranderd groot. Ook op een akkoord over Arco, de ontwarring van de fiscale knoop en de nachtvluchten boven Zaventem – allemaal dossiers die tegen het zomerreces op een grote hoop gegooid zullen worden – is het nog wachten. De regering zit in Slopende Zaken, waarbij ze delicate dossiers uitstelt omdat ze weet dat ze nu niet in staat is tot beslissingen. Daardoor worden al die akkefietjes en stoere woorden ook uitvergroot: er is weinig anders om over te schrijven of te praten. Die wederzijdse aanvallen vullen de beleidsleegte.

    Omgekeerd hebben die slagen onder de gordel weer een negatief effect op de bestuurskracht van Michel I. En zo komen we in een vicieuze cirkel terecht, die enkel doorbroken kan worden met gezamenlijk leiderschap. Maar dat mist de regering al sinds haar ontstaan.