Meest recent

    Het creatieve lab van... Soe Nsuki: "Het leven is gewoon grappig"

    Je bent creatief of je bent het niet, beweren sommigen. Maar klopt dat wel? Zijn er manieren om creatiever te worden? Om meer inspiratie te vinden? Om op betere ideeën te komen? Heb je daar voldoende nachtrust, sport, discipline of speciale voeding voor nodig? Zoals elke zaterdag vragen we het aan een multitalent in de rubriek "Het creatieve lab van…". Deze week: Soe Nsuki (28), stand-upcomedian, dj en breakdancer. In alle drie haar bezigheden heeft ze bijna uitsluitend mannelijke collega’s, maar dat vindt ze geen punt.

    Hoe laat sta je op?

    Vrij laat, rond halfnegen. Als ik de moed vind, doe ik eerst twintig minuten yoga. Ik ben constant aan het nadenken, en dat is vermoeiend. Soms heb ik zin in wat rust in mijn hoofd. Door yoga ben ik hard bezig met mijn lichaam. Dat gaat ook zo met breakdance. Het brengt rust in mijn hoofd. Na de yoga neem ik een douchke, zalig. Daarna ontbijt ik. Meestal havermout met rijstmelk, dat is lekker en dat ligt ook niet op de maag.
     
    Zo ben je klaar voor de dag. Wat gebeurt er na het ontbijt?
    Als het kan lees ik liefst nog even. De krant, of iets online, of een boek, of een strip. Dat is heel fijn, lezen om de dag te beginnen. 
     
    Waar haal je de inspiratie voor je comedy-optredens? 
    Het leven is gewoon grappig. Er zijn zoveel absurde dingen in je leven. Je denkt toch heel dikwijls: wat is dat nu voor een situatie? Een postbode met een scheve pet, ik zeg maar wat. De inspiratie is overal. Ik maak daar lijstjes van. En dan ga ik schrijven met dat lijstje in de hand. 
     
    Hoe maak je daar een coherent verhaal van?
    Sinds kort heb ik een nieuwe manier van werken: stream of consciousness. Johan Terryn heeft me dat geleerd. Dan schrijf ik alles op wat in mij opkomt. En dan begint het: ik voeg dingen toe, ik overdrijf, ik vergelijk, ik verzin grappige woorden, of ik zet dingen in een tegenstelling. Comedy heeft dat soort vaste vormen. Die helpen om tot grappen te komen. Een grap schrijven, dat is nog niet mijn sterkste kant, daar moet ik nog het hardst aan werken. Ik denk dat ik op het podium een goeie presence heb. Daar heb ik een beetje natuurlijk talent voor, omdat ik dat graag doe. Maar die grappen schrijven dat is zoals Shakespeare zei: brevity is the soul of wit. Hoe korter hoe beter. Hoe langer je wacht met de grap, hoe meer de mensen gaan denken dat dat een keigoede grap zal zijn. 

    Dus je ondervindt wel de spreekwoordelijke 99 procent transpiratie?
    Sowieso. Wat je op podium ziet, is één procent van het werk. Soms heeft een minuut tekst twee-drie uur werk gekost. De tekst, dat is superintensief: je kan altijd nog aanpassen, inkorten, en tegelijk zorgen dat het nog spreektaal blijft. Zinnen omkeren, moppen van volgorde veranderen. 
     
    Heb je een vaste werkplek?
    Ik werk soms hier thuis. Maar ik merk dat het beter lukt als ik in een koffiebar ga zitten. Ik zit heel graag in de Caffènation, dat is een bekende koffiebar hier in Antwerpen. Die hebben een grote tafel. Ik zit graag met andere mensen rond mij. Dat heb ik thuis geleerd. We waren met vijf, en er was boven geen verwarming. Dus we studeerden beneden, in het gewoel.

    En dan ga je het podium op, vertel daar eens over.
    Ik speel vaak twintig minuten, soms veertig. Dat is zot hoeveel energie die twintig minuten van je vergen. Het moet allemaal van mijn kant komen, ik moet honderd verwachtingen inlossen. Dat is een enorm coole uitdaging. Na het optreden heb ik nog zoveel adrenaline in mijn lijf. 
     
    En hoe geraak je die adrenaline kwijt?
    Als de optredens heel goed waren, dan is iedereen euforisch en dan wordt er wel eens in de drank gevlogen. Dat gaat dan eerder over die vaste comedy-plekken. Clubs, café’s, veel collega’s zijn van ‘t stad. Als we nog moeten rijden, zijn we voorzichtig met drank. En als ik dan thuis kom, dan wil ik van alles gaan doen, soms kijk ik televisie, of ik eet nog iets, of vrijen, dat helpt ook. Of gaan dansen. 
     
    Hoe bereikbaar ben je? 
    Dat verschilt van dag tot dag, ik kan heel onbereikbaar zijn. Ik wil mij niet laten domineren door mijn gsm. Ik heb een paar media gekozen: email, gsm, sms, en WhatsApp. Dat is al veel om te onderhouden. 

    Dus geen Twitter of Facebook?
    Ik ga daar wel op. Maar mensen die mij een Facebook-bericht sturen moeten vaak een week wachten op een antwoord. Als je mij professioneel wil bereiken, mail mij gewoon, of mail naar mijn management. Maar niet via Facebook. 
    Wat is je voorkeurmoment om productief te zijn?
    Als ik vroeg genoeg kan beginnen, dan voel ik me alsof ik nog heel de dag voor mij heb, dan ben ik heel energiek. Naar de avond toe is dat al minder. Tien jaar geleden was dat wel anders. 

    Oei, je wordt oud met je 28?
    Ik voel gewoon: na elf uur doe ik niets meer. Maar dat is ook omdat ik er over ben gegaan. Ik heb altijd een probleem gehad met nee zeggen. Dat is al bezig van mijn 15. Toneel, studeren, vanaf mijn 19 breakdance zowat overal in Europa, studentenraad, raad van bestuur van de hogeschool, comedy-tournees, in het voorprogramma voor Thomas Smith of voor Geubels, ik draai ook nog muziek. Op een dag moest ik gaan draaien. En ik voelde dat mijn oren wat gevoelig waren, ik hoorde een piep in mijn oor: tinnitus. 
     
    En dat heeft niets te maken met luidruchtige optredens?
    Nee, ik ben naar de oorarts geweest, ik heb geen gehoorschade. Ze weten niet hoe het komt. Maar ik denk dat ik het zelf weet: dat is een beetje mijn natuurlijke alarm geworden. Als ik er dreig over te gaan, dan wordt dat veel luider. Dat is wel goed dat dat gekomen is, omdat ik daar echt wel naar luister nu. En dan zeg ik een paar dingen af.
     
    Zijn er trekjes die je aan jezelf wil veranderen?
    Ik wou dat ik meer focus had. Ik voel me soms een ongeleid projectiel. (roept en lacht en gooit de armen in de lucht) Ja, we doen alles. Maar ik ben zelfstandige, het is belangrijk dat ik mij bezig hou met betaalde opdrachten, anders ga ik ten onder (lacht). Maar als ik kijk waar ik geld aan verdien, dan kom ik aan 40 procent van de dingen waar ik mee bezig ben. Ik moet me focussen op betaalde opdrachten, op dingen die uiteindelijk geld gaan opbrengen. Zoals schrijven aan comedy.
     

     

    Heb je vakantie nodig?

    (denkt na). Ja, ik heb vakantie nodig, maar ik ben niet zo goed in vakantie (lacht). Ik merkte dat ik als ik op vakantie ging met mensen, dat iedereen zei: ik wil niet weggaan, ik wil blijven. En ik had dat nooit. Ik dacht: het is goed geweest, maar we gaan lekker terug. Onlangs ging ik met andere comedians naar New York, om comedy te kijken. En dat was de eerste vakantie  waar ik echt niet weg wou. Nu had ik dat zelf: willen blijven. Niets doen, op een strand liggen, dat is geen vakantie. Vakantie is indrukken opdoen, zoals in New York, ik heb dat hard nodig. En ook geen verplichtingen hebben. 
     
    Maar je blijft ook dan schrijven. Die indrukken die je binnen pakt, dat is werken?
    Ja, ik kan dat niet afzetten. Het enige moment dat ik dat kan afzetten, dat is als ik kan lezen. Dat is vakantie thuis. 
     
    En wat lees je dan? Romans?
    Ja romans. Strips en graphic novels. Kranten, online, alles. Ik lees heel veel dingen graag. Maar om te ontsnappen toch vooral romans. Dat is vakantie in mijn hoofd. Ik ga ook zo slapen. 

    Laatste vraag, hou je vast: heb je een levensmotto?
    Ha, een levensmotto… (denkt na) Nee, dat vind ik heel moeilijk. Ik lees elke dag de Druivelaar, die stomme scheurkalender. Er staan heel vaak van die inspirational quotes in, ik huiver van het woord. Het coole aan levensmotto’s is: niemand vertelt je wanneer je welk motto moet toepassen. Dus dat is een beetje de uitdaging. Ik heb er dus heel veel in mijn hoofd, maar eigenlijk komen ze allemaal neer op: komaan hé. Dat is het, (lacht), komaan hé.
     

    lees ook