Meest recent

    Politici zijn relatief veilig in "hell hole Brussels"

    Het mesincident waarvan de extreemlinkse politicus Raoul Hedebouw gisteren het slachtoffer was, is zeer uitzonderlijk in ons land. Politici krijgen er weliswaar bedreigingen, maar tot echt geweld komt het zeer zelden, maar "never say never".
    Nicolas Lambert

    Gisteren werd Raoul Hedebouw net voor hij een toespraak wou geven op de 1 meiviering van zijn extreemlinkse PVDA in Luik in zijn been geraakt met een mes. De aanvaller werd snel overmeesterd en de verwondingen van Hedebauw vielen al bij al nogal mee. Over de motieven van de aanvaller is er nog altijd niet veel duidelijkheid.

    Hoe dan ook is een dergelijke aanval erg uitzonderlijk in ons land, al klagen politici er de laatste jaren over dat het discours in dit land alsmaar agressiever wordt en dat ze veel meer dan vroeger bedreigd worden.

    Enkele maanden geleden nog gooide iemand een bijl door het raam in de living van Antwerps burgemeester en N-VA-voorzitter Bart De Wever. Die was toen wel met zijn gezin op vakantie in het buitenland, maar toch. De Wever is overigens al vaker in het vizier gekomen van mensen die graag angst aanjagen. Zo vond hij eerder al een varkenskop op zijn oprit.

    Zijn partijgenoten van de N-VA hebben er echter ook mee te maken gehad. Zo werd huidig Vlaams minister van Dierenwelzijn Ben Weyts (N-VA) enkele jaren geleden bedreigd op zijn website. De politie kon de identiteit van de dader achterhalen en de man voor de rechtbank brengen.

    Minister van Binnenlandse Zaken Jan Jambon en staatssecretaris voor Asiel en Migratie Theo Francken -ook beiden van de N-VA- kregen een tijdje geleden dreigbrieven van een man die zichzelf "een extreme moslim" noemde. Hij maanden hen  aan om "het grondgebied te verlaten" om erger te voorkomen.

    Wie daar ook over kan meepraten is Filip Dewinter van Vlaams Belang. Ook hij vindt dat de bedreigingen over de jaren heen steeds talrijker en agressiever worden en werd ook een paar keer met de dood bedreigd.

    Politiek geweld is hier uitzonderlijk, maar niet uitgesloten

    "De zever vloeit hier overvloedig, het bloed gelukkig nooit", was ooit een uitspraak van ex-premier Mark Eyskens (CD&V). Toch klopt de tweede stelling niet helemaal.

    In 1991 stond ons land in rep en roer toen André Cools, jarenlang de topman van de Franstalig socialistische PS en één van de machtigste mannen in het land, in Luik op straat werd doodgeschoten. De twee huurmoordenaars werden nadien in hun thuisland Tunesië gevat en veroordeeld. Twee PS'ers Richard Taxquet en Domenico Castellino werden hier veroordeeld als opdrachtgevers. Zij kwamen uit de entourage van Alain Van der Biest, een gewezen minister die bij Cools in ongenade was gevallen. Van der Biest hield zijn onschuld altijd staande en pleegde later zelfmoord.

    De vorige politieke moord dateert al van een generatie eerder. In augustus 1950 werd het communistische parlementslid Julien Lahaut (foto in tekst) doodgeschoten. Lange tijd bleef er nevel hangen over de omstandigheden, maar de moord is nadien toegeschreven aan een anticommunistisch netwerk dat banden had met de politie en veiligheidsdiensten. Hoe dan ook was dat in een periode waarin de spanningen erg hoog opliepen tijdens de Koude Oorlog en de Koningskwestie.

    Een apart geval was de ontvoering van voormalig premier Paul Vanden Boeynants (CVP-PSC) begin 1989. Dat bleek echter geen politiek geïnspireerde ontvoering. Een maand later werd Vanden Boeynants vrijgelaten na betaling van een losgeld. Nadien werd de bende van de gangster Patrick Haemers opgepakt en veroordeeld.

    Ook Europa is geen schietstand, maar toch...

    In onze buurlanden is geweld tegen politici ook eerder uitzondering dan de regel. Nederland is daar de uitzondering op met de moord van de rechtspopulistische politicus Pim Fortuyn (foto in tekst) in mei 2002. De dader, een radicaal-linkse milieuactivist, werd opgepakt en zat twaalf jaar in de cel. 

    Het was een bewogen periode voor Nederland, want twee jaar later werd de filmmaker Theo van Gogh vermoord door een moslimextremist en de liberale politica van Somalische afkomst Ayaan Hirsi Ali moest toen door de politie beschermd worden nadat ze kritiek had geuit op de islam. Wie ook herhaaldelijk bescherming nodig heeft, is de rechtsradicale politicus Geert Wilders.

    Het anders vreedzame Zweden werd in 1986 opgeschrikt toen daar de sociaaldemocratische premier Olof Palme op staat werd neergeschoten. De moord op Palme is nooit opgelost.

    Duidelijker was de ontvoering en de moord op de Italiaanse ex-premier Aldo Moro in 1978. Die werd ontvoerd door de communistische terreurgroep Rode Brigades. In mei werd zijn lichaam gevonden in een auto.

    In datzelfde jaar werd Hans-Martin Schleyer, de voorzitter van de Duitse werkgevers, ontvoerd en vermoord door de eveneens communistische terreurgroep Rote Armee Fraktion. Achteraf bleek dat Schleyer een tijdlang vastgehouden werd in Sint-Pieters-Woluwe, een sjiekere gemeente in wat een Amerikaans president onlangs "hell hole Brussels" noemde.