Meest recent

    Eerste speech president Macron geanalyseerd: "Slechter kan eerste communicatie niet"

    Herinnert u zich nog de eerste televisiespeech van de kersverse Franse president Emmanuel Macron? Hoewel het nog maar een dag geleden is, zullen velen erop "neen" antwoorden. Bevlogenheid en enthousiasme waren amper op te merken, aldus critici. "Dramatisch", vindt communicatie-expert Jo De Poorter. "Een bewuste keuze", denkt mediatrainer Frank Van Oss.
    AFP or licensors

    Gisterenavond, 21 uur. Amper een uur na zijn overwinning richtte Emmanuel Macron zich als nieuwe president tot de Franse natie. Velen vonden het geen succes en zagen vooral een aarzelende en onzekere Macron. "Hij leek wel een konijntje dat in de koplampen van de auto keek", zei reportagemaker Wilfred De Bruijn gisteren al in "Terzake". 

    (Lees voort onder de video).

    "Het was dramatisch", zegt communicatie-expert Jo De Poorter aan onze redactie. Hij verwijst eerst en vooral naar de minuten vóór de eigenlijke speech, die ook werden uitgezonden. Zowat heel televisiekijkend Frankrijk zag zo hoe Macron zijn speech oefende en hoe hij nog snel wat werd geschminkt. "Dat gebeurt bij elke tv-opname, maar het is nooit de bedoeling dat dat ook wordt uitgezonden. Het zag er ook zo onecht uit."

    Aan de speech zelf was ook nog behoorlijk wat werk, vindt De Poorter. "Hij maakt twee grote fouten. Eerst en vooral moet je eigenlijk geen toespraak houden, maar wel een verhaal vertellen. Dat deed hij niet, want het was een opeenvolging van clichématige uitspraken. Daarnaast gaat een goede speech zo'n twintig procent van de tijd over wat je denkt en zo'n tachtig procent over hoe je je daarbij voelt. Ik denk wel dat hij energie, charisma en passie heeft, maar hij toonde het niet in deze speech."

    "De toespraak was ook veel te lang", zo benadrukt De Poorter nog. ""Terzake" heeft hem zelfs vroegtijdig afgebroken. Als media dat al doen, dan mag je ervan uitgaat dat de modale burger al vijf minuten eerder is afgehaakt. De beste toespraken uit de geschiedenis zijn minder dan 20 minuten. Macron is in de val van de minutenlange herhaling getrapt. Slechter kan je je eerste communicatie niet doen."

    Niet te triomfantelijk

    Of het effectief zo slecht was, daar wil collega-mediatrainer Frank Van Oss zich niet over uitspreken. "Het is geen speech die de wereld zal veranderen, maar wat wij nu bekijken als te schools is volgens mij een bewuste keuze", zegt hij aan onze redactie. "Dat hij kan lachen, merk je in dat minuutje voor de effectieve speech start. Hij kiest er echter bewust voor om dat niet door te trekken. Het was een ingetogen speech, maar misschien is het ook net dat wat Frankrijk nu nodig heeft."

    "Hoe hij het heeft aangepakt, is niet per sé fout", zo gaat hij voort. "Ik denk dat hij ervoor koos om niet te triomfantelijk over te komen, omdat het misschien ook niet gepast was. Er was het gevaar van een extreemrechtse president en binnen een maand zijn het parlementsverkiezingen. Dat zijn grote uitdagingen."

    En dan was er nog de autocue. Hoewel het gebruik ervan zeker niet uitzonderlijk is bij dergelijke speeches, viel het hier wel heel hard op. "Hij heeft geen half woord geïmproviseerd", zegt Van Oss. "Barack Obama was de koning van de autocue. Hij had er zo maar even vier, zodat hij alle kanten kon opkijken. Macron had er hier maar één, waardoor het bijna een hypnotische blik kreeg."

    De schuld van zijn entourage, vindt De Poorter. "Er was tijd genoeg om het te oefenen. Dat is blijkbaar onvoldoende gebeurd of toch niet met de juiste mensen. Alle fouten die erin zaten, kan je perfect aanleren. Dat zijn entourage niet ingreep toen hij minutenlang in de foute camera keek, is onbegrijpelijk."

    Groot ego

    Is Macron dan zo bescheiden? "Neen", vindt Van Oss. "Ik was verbaasd over zijn intrede aan het Louvre, waar hij vier minuten lang wandelde voor de camera. Hij leek zo een hoofdpersonage uit een film die de spanning liet stijgen. Om dat te doen, heb je een behoorlijk ego nodig."

    Lichaamstaal toonde stress

    "Zijn lichaamstaal liet vooral stress zien", besluit Jazz Jagarnathsingh van het Centrum voor Lichaamstaal. "Voor de start van de speech - toen hij nog niet wist dat hij op tv was - merk je hard dat hij nerveus is. Hij wiebelt een beetje, wrijft af en toe in zijn ogen en lacht ook eventjes. Hoewel hij daar allemaal mee gestopt is tijdens de speech, merkte ik in het begin toch ook vooral stress op."

    Toch betekent dat niet dat hij niet strijdvaardig is, zegt Jagarnathsingh. "Als het gaat over de obstakels toont hij boosheid en maakt hij duidelijk dat hij zich niet zal laten tegenhouden. Hij liet een fractie van een seconde zijn tanden zien en trok zijn wenkbrauwen even iets hoger."