Meest recent

    Vijf redenen waarom Macron het tot president schopte

    Frankrijk kent sinds gisteravond zijn nieuwe president: Emmanuel Macron. Drie jaar geleden nog een nobele onbekende, een jaar geleden nog minister in een amper geliefde regering, nu de nieuwe bewoner van het Elysée. Hoe is hij erin geslaagd zowel centrumlinks als -rechts als extreemlinks als -rechts te verslaan? BBC zocht en vond vijf verklaringen.
    AFP or licensors

    Hij had geluk

    De nieuwe president werd ongetwijfeld gedragen door de vleugels van geluk. Een publiek schandaal verjaagde de oorspronkelijke gedoodverfde favoriet François Fillon (Les Républicains) van het strijdtoneel, Benoît Hamon (PS) speelde nooit écht mee. "Macron had erg veel geluk omdat hij voor een situatie stond die compleet onverwacht was", zegt Marc-Olivier Padis, van de Parijse denktank Terra Nova, aan BBC.

    Hij was bij de pinken

    Maar geluk vertelt niet alles. Macron, tot een jaar geleden nog minister van Economie in de door socialisten gedomineerde regering, had de kandidatenkaart van de PS kunnen trekken. Maar hij besefte dat na jaren aan de macht en slechte waarderingscijfers de stem van de partij altijd moeite zou hebben om gehoord te worden. "Hij slaagde erin te voorspellen waar zijn kansen konden liggen, terwijl niemand anders dat kon", zegt Marc-Olivier Padis.

    Hij keek in de plaats van naar de traditionele partijen naar politieke bewegingen die de laatste jaren elders in Europa ontsproten zijn. Podemos in Spanje, Cinque Stelle in Italië, bijvoorbeeld. En hij realiseerde zich dat er geen gelijkaardig en gelijkwaardig politiek alternatief bestond in Frankrijk.

    In april 2016 richtte Macron zijn "door de mensen gestuwde" beweging En Marche! (Voorwaarts!), vier maanden later nam hij ontslag uit de regering en afscheid van president François Hollande, zijn beschermheer.

    Hij probeerde iets nieuws

    Met En Marche! inspireerde hij zich op de presidentscampagne van Barack Obama in 2008: heel erg to the grassroots, naar de mensen, naar de oorsprong van alles, zegt journalist Emily Schultheis aan de BBC. Zijn eerste grote actie was de Grande Marche (Grote Mars), waarmee hij zijn groeiende, energieke, maar onervaren aanhangers mobiliseerde.

    "De campagne gebruikte algoritmen van een organisatie waarmee ze samenwerkte, een organisatie die trouwens ook vrijwilliger was bij Obama's campagne in 2008. Daarmee identificeerde Macron districten en buurten die het meest representatief waren voor Frankrijk als geheel. Het team stuurde dan vrijwilligers uit om aan te kloppen bij honderdduizenden mensen."

    Die vrijwilligers deelden niet alleen flyers uit, ze voerden ook langere gesprekken met 25.000 stemmers over het hele land. De informatie die ze daaruit vergaarden, werd in een databank gestopt die het team hielp om prioriteiten in de campagne te bepalen en beleid uit te stippelen.

    "Het was een massieve controlegroep voor Macron, om de temperatuur van het land te meten, maar ook om er zich van te vergewissen dat mensen al van in het prille begin in contact stonden met zijn beweging, dat vrijwilligers wisten hoe ze van deur tot deur moesten gaan en mensen aanspreken. Het was een oefening die de basis legde voor wat hij dit jaar gerealiseerd heeft", zegt Schultheis.

    Hij had een positieve boodschap

    Macrons politieke persoon lijkt een vat vol tegenstellingen. De nieuwkomer, die Hollandes beschermeling was, en minister van Economie. De ex-investeringsbankier die een grassroots-beweging uit de grond stampt. De centrumpoliticus met een radicaal programma om te snijden in de openbare sector.

    Perfecte munitie voor zijn uitdager Marine Le Pen, die Macron een kandidaat van de elite noemde, en niet de nieuweling voor wie hij zich uitgaf. Maar Macron pareerde de pogingen om hem af te schilderen als een tweede François Hollande, door een profiel te creëren dat weerklank vond bij mensen die snakten naar iets nieuws.

    "Er heerst een zeer sterke pessimistische stemming in Frankrijk, in sommige opzichten misschien te pessimistisch, en daar komt hij dan met een optimistisch, positief verhaal", zegt Marc-Olivier Padis.

    "Hij is jong, zit vol energie, en hij zit niet uit te leggen wat hij zal doen voor Frankrijk, maar wel hoe mensen kansen zullen krijgen. Hij is de enige met die boodschap."

    Hij streed tegen Marine Le Pen

    Tegenover zijn optimistische toon kwam de boodschap van uitdager Marine Le Pen (Front National) als negatief: anti-immigratie, anti-Europa, anti-systeem.

    Campagebijeenkomsten van Macron werden letterlijk en figuurlijk "opgelicht", gekleurd door verlichting, door popmuziek. Le Pens bijeenkomsten werden gedomineerd door demonstranten die flessen en lichtpijlen gooiden, door een grote politiemacht, door donkere kraampjes en standjes, door een bozere ondertoon.

    Het tv-debat van afgelopen week was een grimmige affaire, met een stroom aan beledigingen langs beide kanten. Zij was een "priesteres van angst", een gladde handelaar met dezelfde extremistische achtergrond als haar vader. Hij was een socialistische handpop, een gevaarlijke speler in globale markten, die eender wat zou doen wat Angela Merkel hem vroeg.

    Maar velen waren bezorgd over het vooruitzicht van een potentieel destabiliserend en verdelend presidentschap. Marine Le Pen heeft misschien een effectieve campagne gevoerd, maar haar cijfers in peilingen waren al maanden aan het slabakken. Vorig jaar lag ze nog voor, nu is ze in twee weken tijd twee keer verslagen door Macron.