Meest recent

    Misbruik in sport is al lang bekend. Waarom zo weinig gedaan? - Yves Vanden Auweele

    Het probleem is al minstens 15 jaar bekend. De héle sportsector had dus beter kunnen weten, maar er was blijkbaar geen "sense of urgency" zolang men zich niet persoonlijk geviseerd voelde.
    opinie
    Opinie
    ROPI

    Yves Vanden Auweele was hoogleraar aan het "Sportkot" in Leuven. Hij is lid van Panathlon en Logia.

    Alle verontwaardiging, haat en aversie om grensoverschrijdend gedrag in de sport wordt thans in de media gericht op judo. Geen enkel onderzoek in binnen- en buitenland kan nochtans aantonen dat er verschillen zijn in het voorkomen van misbruik tussen sportdisciplines.

    Er werden enkel verschillen gevonden in functie van het geslacht van de sportbeoefenaar (meisjes meer dan jongens) en van het niveau van de sportbeoefening (hoe hoger het niveau, hoe meer misbruik).

    Grensoverschrijdend gedrag komt in alle sporttakken evenveel voor.

    Koning Voetbal

    De heftigheid van de publieke verontwaardiging geventileerd langs de media bewijst hierdoor echter nog maar eens dat seksueel misbruik enkel ernstige aandacht krijgt naar aanleiding van ontluisterende en publiek gebrachte getuigenissen van iconische voorbeeldfiguren en minder naar aanleiding van sinds 20 jaar gepubliceerd onderzoek.

    Op het einde van zijn opiniestuk (De Standaard, 30 januari) stelt Joris Van Cauter (advocaat Vangheluwe) nogal cynisch: “Dat Vangheluwe alle haat en aversie opzuigt van de maatschappelijke pest van het seksueel misbruik”. En: “Zolang Vangheluwe leeft hoeft koning Voetbal zich geen zorgen te maken”.

    Andere sectoren meten zich eigenlijk onterecht een vals gevoel van onkreukbaarheid aan en ontlopen daardoor (slechts tijdelijk) het odium van publieke verontwaardiging.

    Ik kan er dus in komen dat het judomanagement vindt dat judo te exclusief geviseerd wordt en ten onrechte als zondebok fungeert voor de sportsector.

    Ik kan begrip opbrengen voor het feit dat slachtoffers het publieke forum kiezen na de onbevredigende pogingen om club en federatiemanagement deelgenoot te maken van wat hen overkwam.

    Slachtoffers willen gerespecteerd worden in hun persoon, willen vooral dat hun twijfels en klachten erkend worden, dat zijzelf geholpen worden, dat ook anderen hetzelfde lot niet wordt beschoren en dat de daders zo niet juridisch vervolgd dan wel op zijn minst verhinderd worden hetzelfde te doen met anderen.

    Waar is de "sense of urgency"?

    Ik kan minder begrip opbrengen voor de afwachtende houding en slechte communicatie van het judomanagement. Dit betekent immers dat er na de eerste berichten van grensoverschrijdend gedrag in de sport, nu een 15-tal jaar geleden, na de harde woorden van de bijzondere parlementaire commissie aan het adres van ook de sportsector toen en na de maatregelen die door het kabinet Muyters zijn genomen, er geen ‘structurele’ maatregelen zijn genomen of niet naar behoren hebben gewerkt in de eigen club/federatie qua preventie, melding en opvang van slachtoffers, of qua procedures voor een correcte behandeling van vermoedelijke daders.

    Men had al beter kunnen weten doch er was geen “sense of urgency” zolang men zich niet persoonlijk geviseerd voelde.

    De laatste jaren zijn er inderdaad door de Vlaamse overheid met veel respect voor de emoties van de slachtoffers een aantal goede concrete beleidsinitiatieven genomen, zoals de installatie van het meldingsnummer 1712, de uitvaardiging van een decreet “ethisch verantwoord sporten” alsook het uitschrijven van een uitvoerig onderzoek zowel naar de omvang van het seksueel misbruik als naar de meest geschikte antwoorden om zowel slachtoffers op te vangen als om misbruiken in de toekomst zoveel mogelijk te voorkomen.

    Het is zaak van het ganse sportlandschap, van alle federaties, sportkoepels en alle clubs om een en ander op eigen niveau structureel uit te voeren.

    Waarom gaat zoveel tijd verloren?

    Het blijft daarbij voor mij de grote onopgeloste vraag: Hoe de décalage tussen feiten en melding kleiner maken? Inderdaad de meeste meldingen betreffen feiten van 15 tot 20 jaar geleden.

    Moeten we echt zolang wachten om slachtoffers te helpen en om daders ter verantwoording te roepen?