Meest recent

    Het leven in "Little Odessa", een van de vele werelden in New York

    Deze week ontdekt onze man in Amerika Björn Soenens het leven in "Little Odessa" waar nagenoeg alle inwoners Russisch spreken ook al komen veel immigranten uit Oekraïne of Kazakhstan.
    expert
    Björn Soenens
    Amerikacorrespondent van VRT NWS. Hij woont in Brooklyn, New York City. | Voor meer van Björn Soenens, klik hier.

    “Trump does not love Russia, he loves money, he’ll take everybody’s money”, zegt Vladimir, een Rus die ik ontmoet op Brighton Beach, in de zuidertip van Brooklyn, New York.

    Genesteld tussen Coney Island en z’n reuzenrad en Manhattan Beach vind je Little Odessa, de bijnaam van Brooklyn’s Brighton Beach. In Little Odessa woont de grootste concentratie van Russische immigranten buiten Rusland. Al vanaf 1800 kwamen ze afgezakt naar de oceaankust van Brooklyn. In heel New York City leven naar schatting bijna 700.000 Russische immigranten, dat is bijna 1 op de 10 New Yorkers. Dat is veel.

    Vanochtend ben ik vanuit Prospect Heights aan Park Place en 7th Avenue in de metro gestapt voor een rit van een half uur op de Q-lijn. (je kan ook de B-lijn nemen). Voor het overgrote deel volgt de metro een bovengronds traject. Heel veel joden stappen op, op weg naar Klein Odessa.

    Odessa, aan de Zwarte Zee (nu in Oekraïne) was ook de eerste stad in Rusland waar de joden zich mochten vestigen. Op het witte doek werd Odessa onsterfelijk gemaakt door de beroemde trappenscène in Eisensteins film ‘Pantserkruiser Potemkin’.

    Het overgrote deel van de joden uit Odessa werd in de Tweede Wereldoorlog door de nazi’s naar concentratiekampen gedeporteerd en vermoord. Velen sloegen op de vlucht naar het beloofde land, Amerika.

    Als je uit het metrostation stapt (halte Brighton Beach) kan je je op slag onderdompelen in een authentieke Russische levensstijl. Overal langs de straat Russische winkeltjes, bakkerijtjes, deli’s of café’s.

    Hier adem je de levens van de Russische diaspora in Klein Odessa. Je hoort ook alleen maar Russisch op straat. Op nog geen 50 meter ligt het strand, op een boogscheut van het door toeristen overspoelde en door vergane glorie geteisterde Coney Island. Hier sloeg orkaan Sandy hard toe in oktober 2012. Pas nu is de schade stilaan hersteld.

    Ik ga met mijn vrouw op een bankje zitten. We turen naar de rustige Atlantische Oceaan. Op het strand een vlucht meeuwen en wat verdwaalde duiven tussen Russisch sprekende volleybalveteranen in het zand.

    Het is een mooie lentedag. Naast me zitten twee mannen. Ik probeer een gesprek aan te knopen, maar ze zijn vrij argwanend. Ik had al gehoord dat deze gemeenschap vrij gesloten is, dat het tijd kost om vertrouwen op te bouwen. Ik had ook gelezen dat hier veel illegale Russische immigranten wonen die liever niet ontdekt worden door de buitenwereld.

    Ik maak kennis met Aleksander en Vladimir (jawel!). Ik vraag hen of de oorlog tussen Oekraïne en Rusland hier op microschaal wordt voortgezet.

    "Bullshit", zeggen beide heren in koor. Hier leeft elke Oost-Europeaan vreedzaam naast de andere.

    "Bullshit", antwoordden Vladimir en Aleks nog een keer als ik vraag wat ze denken over de Ruslandconnecties van president Trump. Ze voegen eraan toe dat Poetin van mij zo houden door mijn naam.

    Björn is Zweeds voor beer en de liefde van Poetin voor beren is genoegzaam bekend. Beide heren breken de conversatie vrij snel af door verder te praten in het Russisch. Hier geen pottenkijkers of vraagstaarten gewenst. Het is zondag, en het is Memorial Day Weekend! Time to relax, dude!

    Mijn vrouw en ik eten iets op het terras van ‘Tatiana’. Volgens een alternatieve reisgids is het eten er lekker en kan je er ‘s avonds ook naar de night club: where Moscow meets Las Vegas. Zoiets.

    Bij Tatiana kan je stevige borschtsoep eten. Er is de rode versie van rode bieten, ui, runderbouillon en zure room (smetana) of je kan kiezen voor de groene (met zure spinazie). Mijn vrouw en ik kiezen voor de ‘eggplant caviar babaganoush’, dat is een soort tapenade van aubergine op z’n Russisch. Lekker, in combinatie met een Baltika #3, een Russisch biertje uit Sint-Petersburg.

    Rondom ons vol figuren die zo een personages zouden kunnen spelen in een film over de Russsische maffia: bonkige koppen, opzichtige en weerkaatsende zonnebrilglazen, armen zoals van een beer, en gouden ketting rond de hals. Soms lijken mensen levende clichébeelden.

    Je ziet veel hoogbouwappartementen in deze buurt. Rijk of bemiddeld ziet het er hier niet uit. Alle chic die je ziet is fake chic. Hier wonen veel eenzame en geïsoleerde immigranten. Zoals zoveel nieuwelingen kwamen ook Russische immigranten met de Amerikaanse droom in hun acherhoofd naar deze plek in de wereld, met de wilde fantasie om het hier te maken en een ‘fatsoenlijker’ leven te leiden dan in eigen land.

    Veel immigranten vertellen hun achtergelaten familie niet hoe hard het leven hier kan zijn, wat een strijd om te overleven het soms is. Geregeld moeten ze lange en vele uren werken om geld naar het thuisland te kunnen sturen. Ach, soms is de Amerikaanse Droom een kleine nachtmerrie. En er is vaak veel heimwee naar huis.

    Ik heb zin in een hotdog, laat in de middag. Op Coney Island is er het beroemde “Nathan’s Famous”, 101 jaar geleden op deze plek opgericht, op de hoek van Surf en Stillwell Avenue. Een eeuw geleden kostte een hotdog bij Nathan’s nog een nickel (5 cent). Ik betaal voor een original (2 happen en je bent klaar): 4 dollar 39.

    Nathan’s komt ook in onze contreien al een keer in het nieuws, als elk jaar op 4 juli de grote Hot Dog Wedstrijd wordt georganiseerd. Deelnemers proberen zoveel mogelijk broodjes met frankfurterworstjes op te peuzelen. Het record staat op 73 hot dogs in 10 minuten (Joey Chestnut in 2013).

    New York, dat zijn tientallen werelden op een kluitje. Soms slechts een metrohalte of twee van mekaar verwijderd. Little Odessa in het zuiden van Brooklyn zit ingeklemd tussen twee werelden, een veramerikaniseerde Russish-Oekraïnse-Kazakhse kolonie en het kosmopolitische Manhattan.

    Veel nieuwelingen kwamen aan toen in de jaren negentig van de vorige eeuw de Sovjet-Unie uiteenspatte en de Russen vluchtten in de armen van het walhalla van het kapitalisme. Moscow on the Hudson, als het ware.

    Soms kijken de ‘locals’ raar op als jong en hip volk uit Manhattan op een zaterdagavond naar hier komt afgezakt om een avondje vodka te drinken in Klein-Rusland. Zo blij zijn de bewoners daar niet om. Brighton Beach is geen echt uitnodigende buurt, een beetje grimmig en een beetje vervallen ook.

    Met eigen kranten, eigen apotheken (inclusief illegale medicijnen), eigen radiostations en eigen tv-zenders. Dit is een beetje een fort waar buitenstaanders nooit echt binnen geraken, een buurt waar je geen grip op krijgt. Maar tegen je harde dollars zeggen ze natuurlijk geen nee.

    Zoals Vladimir Poetin ooit zei: “Sometimes, it is necessary to be lonely in order to prove that you are right. “