Meest recent

    De messen worden als geslepen - Ivan Ollevier

    Theresa May komt verzwakt uit de verkiezingen. Dit had Shakespeare moeten meemaken. Wat voor een fantastisch politiek drama zou dit wel niet hebben opgeleverd?
    analyse
    Analyse

    Ivan Ollevier is UK-specialist van de VRT-nieuwsdienst.

    De strategie van May is in haar gezicht ontploft. Ze wou een sterkere meerderheid, in plaats daarvan is het een kleinere geworden. Ze wou een stabiele regering, het is een in alle opzichten verzwakte regering geworden. Hoe is het zover kunnen komen?

    Toen ik gisteravond, na de live-interventie in het late journaal, samen met de cameraploeg terugkeerde naar het hotel, zagen we eerste minister Theresa May Downing Street verlaten en langs de oever van de Theems naar Maidenhead rijden, haar kiesdistrict ten westen van Londen.

    Op de achterbank van de Jaguar konden we haar profiel herkennen. Het leek op een vlucht.

    Nauwelijks een halfuur eerder had de BBC de exit-poll bekendgemaakt, waaruit bleek dat ze haar parlementaire meerderheid zou verliezen. De exit-poll sloeg de spijker op de kop. Nu ettelijke uren later, blijkt dat de Conservatieven in het zand hebben gebeten.

    Waar is Theresa May in de fout gegaan? Ongetwijfeld met het duizelingwekkende bochtenwerk dat ze tijdens de campagne heeft uitgevoerd. Geen verkiezingen, wel verkiezingen. Geen door de overheid betaalde ouderenzorg, wel door de overheid betaalde ouderenzorg. Het bochtenwerk maakte haar mantra “sterk en stabiel leiderschap” een bron van hilariteit.

    En toen ze weigerde om met haar grootste rivaal Jeremy Corbyn rechtstreeks in debat te gaan, fronsten veel Britten de wenkbrauwen. Waarom niet?, vroegen ze zich af. Waarom niet?

    Wel, omdat ze zich niet zo zelfverzekerd voelde als ze zich graag voordoet. So much for “strong and stable leadership”.

    Jeremy Corbyn was de come-back kid van deze verkiezingen. Tot voor enkele weken maakte iedereen zich nog vrolijk om de norse, soms sjofele Labourleider, recentelijk verloren de socialisten op spectaculaire wijze de plaatselijke verkiezingen.

    Corbyn slaagde erin, met een succesvolle campagne, de perceptie om te keren. Niet omdat hij zo’n charismatische persoonlijkheid is die vertrouwen en kracht inboezemde. Wel omdat hij authenticiteit uitstraalde. Omdat hij de indruk gaf dat hij het hart op de goede plaats draagt.

    Maar het gaat natuurlijk niet alleen om persoonlijkheden. Ook het programma van de socialistische Labourpartij sprak veel kiezers aan:

    Investeren in de overheidssector en de gezondheidszorg, het hernationaliseren van de spoorwegen (toen wij zelf een mini-enquête hielden aan Waterloo Station eerder van de week, schrik ik van de vele positieve reacties), een eind aan het torenhoge inschrijvingsgeld aan de universiteiten (10.000 euro per jaar, alstublieft. Veel afgestudeerden in Engeland beginnen hun carrière met een schuldenberg).

    Wraak

    En natuurlijk is er ook wel sprake van een “wraak van de Remainers”. Vermoedelijk vonden veel kiezers die bij het referendum afzijdig waren gebleven, dat het nu tijd was om hun stem te laten horen.

    Dat waren, alweer, vaak jongeren. Bij deze verkiezingen zijn opvallend meer jongeren gaan stemmen dan bij het referendum en de vorige verkiezingen.

    Zekerheid?

    “Het land heeft zekerheid nodig,” verklaarde Theresa May op de drempel van 10 Downing Street na haar bezoek aan de koningin op Buckingham Palace. Zekerheid?

    Dat lijkt me nu net wat Theresa May níét te bieden heeft. May-II zal de zwakste regering zijn sinds tientallen jaren. Ze is aangeschoten wild. Haar positie zal de komende maanden zwaar onder druk komen te staan. In aloude Conservatieve traditie worden de messen in de partij al geslepen.

    Dit had Shakespeare moeten meemaken. Wat voor een fantastisch politiek drama zou dit wel niet hebben opgeleverd?