Meest recent

    Engeland na de aanslagen en voor de verkiezingen: "Een gekke wereld"

    De campagne voor de Britse parlementsverkiezingen gaat weer verder, na de aanslag in Londen zaterdagavond. Ook de verkiezingen op donderdag vinden plaats zoals gepland. Vanaf vandaag volgen we onze reporters Veerle de Vos en Katrien Vanderschoot door het Verenigd Koninkrijk. Vandaag: Katrien Vanderschoot in Londen en Crowland.

    “It’s a mad world” zingt een zwarte man in een metrogang. Achter hem hangt een grote poster van Arsenal. Alles krijgt dezer dagen een extra betekenis, ten goede of ten kwade. De campagne is stilgelegd na de aanslag, maar elk uitgesproken of vergeten woord van een politicus wordt politiek geïnterpreteerd. Premier May, die de voorbije jaren minister van Binnenlandse Zaken was, krijgt ervan langs omdat er is bespaard op het aantal politieagenten, en omdat de geheime diensten al veel wisten van twee van de daders, Labourleider Corbyn vraagt opeens meer blauw op straat, ongewoon voor een radicaal linkse rebel.

    Voor veel gewone Londenaars lijkt de veer na drie aanslagen op drie maanden tijd gebroken. Een oudere uitbaatster van een krantenwinkeltje zit te jammeren naast de bloedige voorpagina’s. Dat het beesten zijn, die extremisten, want hoe kan je het anders in je hoofd halen om zo onschuldige kinderen te vermoorden? Wat er dan moet gebeuren? “Ik weet het niet. Dit gaat mijn begrip te boven.” Een koppel dat bloemen komt leggen aan London Bridge is feller. “Weg, deporteren, als ze zich niet aanpassen, moeten ze maar terug", zegt Alex.

    Een andere wereld

    Bovenaan de trap in Whitechapel Station kom je in een andere wereld terecht. Kraampjes met fruit, sluiers en djellaba’s, uitstalramen met islamitische lectuur en affiches met sponsoracties voor goede doelen.

    Er is weinig animo voor reacties, de jonge Nora is de enige die hier wil reageren. “Ik ben geschokt, dit is niets voor moslims. Die drie vertegenwoordigen ons totaal niet. Als het moslims waren, zouden ze de ramadanmaaltijd hebben gevierd, en niet op straat mensen zijn gaan vermoorden.“

    Een solidaire wereld

    Maandag in de vooravond groeit Pottersfield Park uit tot een bezinningsplaats. Op een half uur staan dichte drommen mensen te luisteren naar burgemeester Sadiq Khan. Het doet me denken aan de wake voor Labour-politica Jo Cox, vorig jaar, aan het vooravond van het referendum over de brexit. Rouw en woede staan op de gezichten af te lezen, maar ook warmte en samenhorigheid. Ook dit is Londen.

    Een bange wereld

    Ver van Londen ligt het plattelandsstadje Crowland, in het zuiden van Lincolnshire. Het is zo’n typisch stadje dat ook vandaag nog leeft van zijn roemrijke verleden: met een middeleeuwse abdij of wat ervan overblijft, met piepkleine winkeltjes en een theehuisje waar het goed schuilen is in de gure noordenwind.

    Hier in de regio werd vorig jaar het grootste aantal Leave-stemmers opgetekend. Arbeiders in de steden als Boston en Spalding, en traditionele landbouwers. “Dat komt omdat er ineens enorm veel seizoenarbeiders uit Oost-Europa hier zijn komen werken“, zegt een oude dame in de patisserie. "Het was moeilijk wennen en onze sociale voorzieningen konden dat niet aan."

    Een verantwoordelijke wereld

    Maar niet alle landbouwers zijn het ermee eens dat de brexit een betere toekomst biedt. Michael Sly bijvoorbeeld, de “Champion Farmer of the Year” uit Thorney. Alleen is er niemand om de klok terug te draaien. De liberaaldemocraten kunnen in dit kiessysteem niet winnen. “We moeten nu kiezen tussen teruggaan naar de jaren vijftig of naar de jaren zeventig met May of Corbyn... Maar wie het ook wordt, zich verschuilen achter Europa kan nu niet meer.“