Meest recent

    Zodra de geredde migranten aan boord komen, storten ze in - Mieke Strynckx

    Hoe gaat het met de mensen die de Louise-Marie eergisteren op zee heeft gered? Ze waren er erger aan toe dan we wisten, zegt buitenlandjournaliste Mieke Strynckx, die aan boord is. Eén man is ei zo na bezweken aan de tocht. "Als we ze redden, zien ze er altijd gelukkig en enthousiast uit", zegt een bemanningslid. "Maar zodra we ze aan boord hebben, storten ze in."

    Mieke Strynckx is buitenlandjournaliste bij VRT Nieuws.

    Zo hectisch als de dag van de reddingsoperatie was, zo rustig is de dag erna. De zee is kalm, het is bloedheet, er is weinig wind. Maar vreemd genoeg maken de smokkelaars geen gebruik van het gunstige weer om opnieuw massaal hun bootjes met menselijke waar uit te sturen, zoals de dagen voordien. Er zijn maar twee reddingsoperaties, schepen van hulporganisaties zijn al bezig met de klus.

    De mensen die de Louise-Marie eergisteren gered heeft, waren er erger aan toe dan we wisten, zo blijkt. Eén man is ei zo na bezweken aan de tocht. Hij had een hitteslag -dodelijk als er niet op tijd ingegrepen wordt. De man kon zelfs niet meer slikken.

    Een andere man was vlak voor hij op het bootje gestapt was door een slang gebeten. Zijn voet was gezwollen en hij had koorts, maar gelukkig was de beet waarschijnlijk niet dodelijk. Eén vrouw was ernstig gedehydrateerd, en ook de vijf dagen oude baby was uitgedroogd en verzwakt.

    40 minderjarige jongens

    Op het bootje zaten zowat 40 minderjarige jongens. Velen van hen zaten in het midden van het vaartuig, waar ze tweede- en derdegraads brandwonden opliepen door gelekte benzine die op de bodem van het bootje ronddreef. Ze kwamen met hun broek half afgestroopt aan boord van de Louise-Marie, ze konden de stof op hun verbrande billen niet meer verdragen.

    De reddingsoperatie roept bij veel bemanningsleden van de Louise-Marie herinneringen en emoties op. Vorige herfst heeft het schip al eens 172 mensen gered in twee reddingsoperaties op één dag. Het grootste van die twee bootjes had toen drie dagen lang rondgedobberd met een kapotte motor. De bemanning vertelt dat de migranten en vluchtelingen tot hun knieën in het water zaten, de uitwerpselen dreven tussen hun voeten.

    Vanessa hoort veel schrijnende verhalen

    Als we ze redden, zien ze er altijd gelukkig en enthousiast uit, zegt Vanessa. Ze is naast mij op de brugvleugel komen staan en tuurt met mij mee naar de zee. Maar zodra we ze aan boord hebben, storten ze in, zegt ze. De adrenaline die vrijkomt bij de redding, blijft maar een paar minuten, legt de scheepsdokter mij later uit. 

    Vanessa is één van de weinige vrouwen die bij de drenkelingen betrokken zijn zodra ze aan boord komen van de Louise-Marie. Ze helpt bij het fouilleren, en daarna bij de verzorging van de geredde mensen. Ze hoort dus heel wat verhalen.

    Eergisteren zijn de geredde Afrikanen meteen overgebracht naar een ander schip, maar vorig jaar bleven ze twee dagen op de Louise-Marie. Vanessa sloot vriendschap met een klein meisje, iets ouder dan drie was ze, en haar naamgenoot. Het kind hechtte zich onmiddellijk aan Vanessa.

    Ze was met haar moeder en jongere broertje de gevechten in Mali ontvlucht. Toen het gezin aan de Libische kust in een bootje stapte, hielden de smokkelaars het jongetje tegen. Hij moest op het volgende bootje, zijn moeder en zusje mochten niet bij hem blijven. Het meisje was er rotsvast van overtuigd dat ze haar broertje in Italië zou terugzien, vertelt Vanessa. Maar zijzelf vreesde erger.

    Er was ook een meisje van 16 dat op de vlucht haar hele familie was kwijtgeraakt. Ze was in handen gevallen van mensenhandelaars, die haar de prostitutie in hadden gedwongen. Een andere vrouw was volstrekt bij zinnen op het rubberbootje gestapt dat haar naar Europa moest brengen, maar op zee door de ene na de andere reisgenoot verkracht. Toen ze gered werd, was ze zo getraumatiseerd, dat ze nauwelijks nog reageerde.

    Enkele dagen geleden konden we op de brug van de Louise-Marie een radioconversatie volgen. Een vissersboot met 17 bemanningsleden sloeg alarm. De boot had meer dan 100 migranten en vluchtelingen gered, maar was daardoor zelf in nood geraakt. De vissersschuit kon het overgewicht niet aan, en moest ontzet worden door een schip van de Europese grens- en kustwacht Frontex. Hetzelfde schip nam nadien ook “onze” drenkelingen over, en bracht ze naar een haven.

    Middellandse Zee verbergt onvoorstelbare gruwel

    De azuurblauwe Middellandse Zee, die bij zonsondergang zo idyllisch lijkt, verbergt stilaan een onvoorstelbare gruwel. Vorig jaar alleen al verdronken er vijfduizend mensen. Bij alles wat je ziet ronddrijven, vrees je het ergste. De Louise-Marie moet alles wat op zee dobbert onderzoeken.

    Gisteren zagen we iets wat niemand kon thuisbrengen. Een stuk zeil, dacht de één, een lichaam, was de ander bang. Toen we dichterbij voeren, zagen we dat het een dode koe was. Helemaal opgeblazen, omdat ze al even in het water lag.

    Eergisteren, niet zo lang na de reddingsoperatie, was het een half gezonken rubberbootje. Niemand weet of de mensen die erop zaten het gered hebben. Vorig jaar zag de ploeg van wacht die van op de brug van de Louise-Marie de zee afspeurt, een lijk voorbijdrijven. En daarna nog één, en nog één. Vanessa heeft ook dat gezien.

    Aan wat onzichtbaar op de bodem van de zee ligt, wil ze niet eens denken. Die avond op het helikopterdek, bokst ze met haar sparringpartner haar woede weg.