Meest recent

    Mark Roberts: "Eerst was er pure verrukking. En dan werd het nog beter!"

    Ruim 500 keer ging hij uit de kleren voor een dolenthousiast publiek dat zoveel branie tijdens vooral sportieve evenementen wel wist te waarderen. Maar het toonmoment van Mark Roberts 15 jaar geleden tijdens de tennisfinale op Wimbledon blijft een van de meest spectaculaire. De man uit Liverpool toonde voor een miljoenenpubliek zijn attributen en dook zelfs als een volleerde gymnast over het tennisnet. De overwinning van Lleyton Hewitt op 7 juli 2002 zal altijd in één adem vermeld blijven met de naakte fratsen van Roberts.

    In 1993 voerde Roberts zijn eerste streak uit, tijdens een rugbytornooi in Hong Kong ("Het gevolg van een uitdaging nadat ik te veel gedronken had"). Daarna vroeg hij zich af of zoiets in Groot-Brittannië ook mogelijk was ("Er was al zeker 20 jaar geen naakt iemand meer een sportveld opgelopen") . Wat volgde was een aaneenschakeling van streaks, over de hele wereld. Met vaak arrestaties, die nooit tot een gevangenisstraf leidden ("Ik ben een lastpost, en geen gevaar voor de maatschappij"), wellicht dankzij de hulp van een "vriend-advocaat, die mijn zaken maar al te graag bepleit". Roberts wordt momenteel beschouwd als de "King of streaks", met meer dan 500 streaks achter zijn naam.

    Maar een van zijn meest opmerkelijke streaks deed hij wellicht tijdens de tennisfinale op Wimbledon tussen Lleyton Hewitt en David Nalbandian in juli 2002. "Dit is nog altijd mijn beste streak ooit", aldus Roberts in juli 2015 op nieuwswebsite The Guardian. Roberts was toen 37.

    Roberts: "Iedereen juichte, zelfs op de koninklijke tribune. Ik deed een paar buitelingen en imiteerde de 'moonwalk'. Intussen kwamen een aantal beveiligingsmedewerkers al met rode dekens aangelopen. Ik ben dan over het net gedoken. Ik had vooraf dergelijke salto’s geoefend in het park. Toen een vrouwelijke medewerkster me uiteindelijk tegenhield, heb ik me overgegeven. Ik ga nooit beginnen wringen en doen als men me gevangen heeft.' (The Guardian, juni 2015)

    'Er mogen dan miljoenen kijkers zijn voor die finale op Wimbledon, dat deert me niet. Mocht ik dat doen, dan zou ik nerveus worden. Terwijl ik in mijn dagdagelijkse leven juist erg bescheiden ben. En als ik op het strand wandel, doe ik een handdoek om mijn middel.'

    'Die paar seconden dat je je uitkleedt, dat is pure verrukking. En het wordt daarna nog beter, als men achter je aan jaagt. Euforie! Het beste gevoel van vrijheid dat je ooit kan bereiken. Het is stout, een beetje Benny Hill-achtig, maar het is geen misdaad. Wat kan er verkeerd zijn aan mensen te doen lachen.'

    "2002 was een geweldig jaar voor mij. Er was niet alleen de finale op Wimbledon, er was ook de Champions League-finale en er waren de Commonwealth Games. Door die 3 evenementen heeft men me wereldwijd leren kennen. Sponsors boden spontaan geld aan om bijvoorbeeld reiskosten te betalen." (Vice Sports UK, november 2016)

    "Mensen vinden het leuk wat ik doe. Ik word er altijd op een positieve manier over op straat aangesproken. Ook agenten vinden het leuk. Het mag dan tegen de wet zijn, het is om te lachen en zo zien agenten dat ook: als een grap. Ook de ambtenaren in de rechtbank zien het op die manier." (Streakerama, februari 2003)

    "Ik streak om mensen te entertainen. Ik was altijd degene die de grappen uithaalde op school, degene die de zotste dingen op café deed. De volgende stap was streaken. Tegelijkertijd is het een avontuur om de streaks te doen lukken. Noem het een kleine voorstelling, want ik plan mijn streaks zoals iemand een dansoptreden voorbereidt." (The Guardian)

    Uiteindelijk waren het zijn 3 kinderen die hem in 2013 overtuigden te stoppen met streaken: "Het is voor hen dat ik mijn kleren aanhou. Ik heb nog voorgesteld om een laatste keer naakt tijdens "X Factor" te verschijnen. Maar hun reactie was: "Nee, paps, doe dat alstublieft niet. Mijn vrienden kijken daar ook naar."" (Independent, februari 2013)

    "Mijn zoon vroeg me onlangs wanneer ik ermee zou ophouden, omdat al zijn vrienden voortdurend naar mij keken. En dat ze zich te pletter lachten. "Maar wat is dan het probleem?, vroeg ik hem. "Wel, je bent nu eenmaal mijn vader." Dat kwam hard aan." (Daily Mail, februari 2013)

    lees ook