Meest recent

    Dromen van een wereld zonder angst en fatalisme - Jürgen Mettepenningen

    De auteur zou zijn kinderen willen opvoeden in een wereld die niet gedomineerd wordt door angst en fatalisme, zonder soldaten in de buurt, zonder wantrouwen ten aanzien van mannen met een grote rugzak. Maar hij is ervan overtuigd: het leven bevat veel geluk in alles wat er toe doet.
    opinie
    Opinie

    Jürgen Mettepenningen is bisschoppelijk afgevaardigde Onderwijs in het aartsbisdom Mechelen-Brussel en theoloog aan de KU Leuven.

    In Brussel werd een aanslag verijdeld. Kijken we nog echt op van dergelijk bericht? Het is nochtans belangrijk nieuws, maar we zijn het gewoon geworden: de ene keer een aanslag, de andere keer een verijdelde aanslag. Vreemde wereld waarin we leven. Terwijl een van de grootste verworvenheden van de groeiende Europese samenwerkingsverbanden sinds de Tweede Wereldoorlog vrede is op het continent, lijkt aan die vrede een einde te komen door de golf van aanslagen en verijdelde aanslagen. De term 'Derde Wereldoorlog' valt dan wel eens, met nieuwe wapens, technieken en strategieën.

    Angst

    Is het angst die overheerst? Vorig jaar na de aanslagen in Brussel misschien nog wel. Vandaag komt het me voor dat we het stadium van de angst gepasseerd zijn. Te lang in angst leven voor iets waar we niets aan lijken te kunnen doen, is verlammend en maakt het leven onleefbaar. Op dat moment komt fatalisme om de hoek kijken: 'het kan inderdaad vandaag met me gedaan zijn, maar het kan ook niet'. Een zekere gelatenheid. O ja, we zullen wel wat voorzichtiger zijn en eens extra om ons heen kijken, maar that's it: meer kunnen we niet doen. Politie en soldaten ook niet overigens, maar het geeft ons een veiliger gevoel dat ze er zijn.

    Telkens ik in de metro stap in Brussel, kan het met me gedaan zijn. Dat zou niet de gedachte mogen zijn in een metro. Metro's maken verbindingen tussen plaatsen, het mogen gewoonweg geen potentiële doodskisten zijn.

    Dood

    In welke naam ook mensen medemensen bewust doden, het is verwerpelijk. Maar met wie van de verantwoordelijken voor al dat doden te praten? Is er iets waarover te onderhandelen valt om dat geweld te doen stoppen? Met de mensen van Islamitische Staat valt in ieder geval niet te praten: zij spreken de taal van het dictaat en ondersteunen die taal met beestachtige taferelen van mensen die levend in kooien te water worden gelaten, die de keel worden overgesneden, enzovoort. Hun geweld is wereldwijd geëxporteerd met aanslagen in allerlei vormen: bommen in metro's en luchthavens, vrachtwagens die mensen wegmaaien in steden,...

    Leven

    En dan zie ik mijn kinderen in de tuin spelen, onbezorgd. Mijn zoon vraagt wanneer we nog eens naar de zoo gaan met de trein. Ik zie de hunkering naar zo'n dagje uit in zijn ogen. Hoe graag zou ik hem en mijn twee dochters willen opvoeden in een wereld die niet gedomineerd wordt door angst en fatalisme. Gewoon waterspelletjes in de tuin. Of lekker leuk naar de zoo, zonder soldaten in de buurt, zonder wantrouwen ten aanzien van mannen met een grote rugzak,...

    Wat er toe doet

    Vreemde wereld waarin we leven. Maar het blijft ook voor een belangrijk deel een fantastische wereld, waarin ik inderdaad in mijn tuin met de kinderen kan spelen, een kraan kan opendraaien waar daarna vanzelf water uit komt, met mijn zoon de trein kan nemen om gezellig dieren te gaan bekijken, een wereld waarin ik op een terrasje met een vriendin een diepzinnige babbel kan doen, iets mag betekenen voor mensen op het werk en in de buurt, voor kansarmen ook, enzovoort.

    Het leven bevat veel geluk in alles wat er toe doet: gezin, vriendschap, van betekenis mogen zijn, werken en genieten. Tot je op je smartphone het bericht krijgt van weer eens een aanslag of een verijdelde aanslag. En dan word je stil over wat gebeurde of kon gebeuren, plus je omarmt de mensen rondom jou die je dierbaar zijn en voor wie jij dierbaar mag zijn.

    VRT Nieuws wil op deredactie.be een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst.