Meest recent

    U2

    U2 in Brussel: "De hele avond draaide vooral om nostalgie"

    De Ierse rockband U2 speelde gisteravond in het Koning Boudewijnstadion het slotconcert van het Europese luik van zijn "The Joshua Tree Tour", een tournee die helemaal in het teken staat van de 30e verjaardag van de succesplaat uit 1987. Drie van onze collega's die er bij waren, blikken tevreden terug: "Het concert was gewoon af."

    De "The Joshua Tree Tour 2017" draait uiteraard in de eerste plaats om "The Joshua Tree", de succesplaat uit 1987 waarmee de Ierse rockband U2 wereldberoemd werd en doorbrak in de Verenigde Staten. De plaat bestaat dit jaar 30 jaar en de vier mannen van U2 vonden dat een goede reden voor een feestje, in de vorm van een wereldtournee.

    Sober begin

    Toch begonnen Bono en co niet met een nummer van die plaat, maar met "Sunday Bloody Sunday", een van hun grote hits uit de periode voor "The Joshua Tree". En over de setlist en de manier van opvoeren was volgens Ronald Verhaegen, muziekkenner bij Radio 1, goed nagedacht.

    "Ze hebben de plaat van a tot z in de juiste volgorde gespeeld, maar ze zijn er niet mee begonnen. Ze hebben eerste enkele nummers gespeeld om het publiek zeg maar op te warmen: vier hits, vier heel belangrijke en grote nummers van vóór 1987", vertelde hij in "De ochtend" op Radio 1.

    U2 trapte af met "Sunday Bloody Sunday", gevolgd door "Pride", "Bad" en "New Year's Day" (zie setlist onderaan dit artikel). "En dan was het stadion natuurlijk meteen helemaal warm. Het voorafje gebeurde ook niet op het hoofdpodium, voor het grote scherm, maar op een tweede, kleiner podium aan het einde van een soort catwalk, die ze altijd hebben." Op dat kleiner podium speelden ze hun eerste vier nummers, zonder visuals, "als om te zeggen: toen waren we nog een band die het moest hebben van vier muzikanten en instrumenten".

    Grootste scherm ooit

    Na die vier hits volgde dan het integrale album "The Joshua Tree". "Met die plaat is de band eigenlijk ontploft, is het een wereldband geworden en zijn ze doorgebroken in Amerika", vertelt Verhaegen. "En met het spelen van die plaat, kwamen ook de visuals op het grote scherm."

    Groot scherm is trouwens een understatement, voor deze tourneegebruikte U2 het grootste scherm ooit in het bestaan van de band. Een scherm dat overigens van Belgische makelij is en bestuurd wordt door Belgen. Bono dankte het Belgische gedeelte van de crew dan ook uitvoerig aan het einde van dit concert op Belgische bodem.

    "De visuals waren echt heel indrukwekkend", zegt Verhaegen. "Ze trokken je echt in het verhaal van het album", voegt onze online-collega Kirsten Sokol eraan toe. "Zo waren er heel weidse woestijnlandschappen te zien en kwamen verschillende soorten Amerikanen aan bod."

    (lees verder onder de foto)

    Het verhaal van "The Joshua Tree" is dat van het Amerika van de jaren 80, waarbij de nummers heel kritisch waren voor de regeerperiode van de toenmalige Amerikaanse president Ronald Reagan, legt Verhaegen uit.

    De boodschap van de plaat is overigens ook vandaag nog heel actueel. Dat bleek toen alle nummers van "The Joshua Tree" waren afgewerkt en na een korte pauze een filmpje over een Syrisch meisje op het gigantische scherm werd geprojecteerd. De band zette toen ook het nummer "Miss Sarajevo" in, voor de gelegenheid omgedoopt in "Miss Syria".

    Tegelijkertijd ging in het zitgedeelte van het stadion een heel grote tifo rond waarop het gezicht van hetzelfde Syrische meisje stond afgebeeld. "Die was ook op het grote scherm te zien. Veel mensen hadden niet direct door dat die tifo hier rondging, maar toen ze dat toch beseften, zorgde dat toch wel voor een heel speciaal moment", zegt Sokol. "Het is eens een andere manier om dezelfde boodschap te brengen."

    De verwijzingen naar de actualiteit mogen niet verbazen, een concert van U2 is namelijk nooit alleen een rock-'n-rollshow. Er wordt ook altijd een boodschap meegegeven. Over de vluchtelingencrisis dus, maar Bono had ook het een en ander te zeggen over de brexit. "Zo zei hij onder meer: Europe is a very good idea", zegt Sokol.

    Tijdens het laatste gedeelte van het concert werd het nummer "Ultraviolet (Light My Way)" opgedragen aan de vrouwen van de vier bandleden, en stak Bono nog een speech af over vrouwenrechten, terwijl op het scherm achter hem op dat moment enkele belangrijke vrouwen de revue passeerden, met onder meer in het Belgische gedeelte ook atlete Nafi Thiam en koningin Mathilde.

    (lees verder onder de video)

    Jeugdsentiment

    Eindigen deed U2 in Brussel met "I will follow", een nummer waarmee de band begin jaren 80 doorbrak in ons land. "Ze spelen dat niet elke keer tijdens deze tournee. Beschouw het als een toegift aan de Belgische fans", aldus Verhaegen. Voor Verhaegen zelf was dat laatste nummer overigens hét hoogtepunt van het hele concert.

    Het publiek gisteravond bestond voornamelijk uit volwassen mensen, "een mix van dertigers, veertigers en vijftigers", weet Verhaegen. "Veel toeschouwers waren, en dat bedoel ik niet verkeerd, iets oudere concertgangers", zegt ook Stijn Van de Voorde van Studio Brussel. "Veel ervan hebben "The Joshua Tree" zelf meegemaakt en voor die mensen was dat natuurlijk geweldig jeugdsentiment."

    De hele avond draaide dan ook vooral om nostalgie, blikte Van de Voorde vanochtend terug op Studio Brussel. "Sommige mensen zeggen dat het toch niet enkel nostalgie is, dat de boodschap van die plaat op een of andere manier nog altijd relevant blijft en dat zal allemaal wel, maar natuurlijk gaat het voor een groot deel om nostalgie, om wat er 30 jaar geleden is uitgebracht."

    Het voordeel, volgens Van de Voorde, is dan wel dat U2 nog heel fris en heel gemotiveerd speelt, waardoor die nostalgische factor niet erg is. "Het zijn natuurlijk wel goeie nummers en die worden natuurlijk ook wel met de juiste visuals gebracht."

    "Het was af"

    "Het enige nadeel was wel dat de eerste helft van die plaat uit alle hits en de beste nummers bestaat. De tweede helft vind ik persoonlijk iets saaier en je merkte ook wel dat toen ze aan die tweede helft begonnen, het qua sfeer minder interessant was dan tijdens het eerste deel, waarin alle hits kort op elkaar zaten."

    "Maar als je bijna dertig nummers speelt, mag er af en toe wel eens wat rust ingebouwd worden, want alleen maar hits achter elkaar pompen, is ook wel raar en vermoeiend en ook niet nodig."

    Zowel Van de Voorde, Verhaegen als Sokol blikken hoe dan ook tevreden terug op het concert. "Het was precies wat je ervan kon verwachten", aldus Van de Voorde. "Het klopte wel en ik denk dat er weinig mensen zullen geweest zijn die het niet goed vonden."

    "Het was zeer, zeer goed", is Sokol net iets enthousiaster. "Er zijn weinig groepen die het zich kunnen permitteren om een album integraal te spelen en het toch interessant te houden." Dat vond ook Verhaegen: "Het concert was echt wel goed, het was gewoon af."

    Setlist

    Sunday Bloody Sunday
    New Year's Day
    Bad
    Pride

    Where the Streets Have No Name
    Still Haven't Found
    With or Without You
    Bullet the Blue Sky
    Running to Stand Still
    Red Hill Mining Town
    In God's Country
    Trip Through Your Wires
    One Tree Hill
    Exit
    Mothers of the Disappeared

    Miss Syria (Sarajevo)
    Beautiful Day
    Elevation
    Vertigo
    Ultraviolet (Light My Way)
    One
    I Will Follow

    Bekijk het verslag uit "Het Journaal":