Meest recent

    “De agenten die mijn getuigenis noteerden, konden hun lach niet onderdrukken”

    Exhibitionisme: er wordt nog altijd wat lacherig over gedaan. Getuige daarvan de reactie van de burgemeester van kleine Limburgse gemeente op het nieuws dat er een exhibitionist in zijn gemeente actief is. Maar de nietsvermoedende mensen die een exhibitionist op hun pad treffen, houden er toch vaak een wrang gevoel aan over, zo blijkt uit enkele getuigenissen die het Radio 1-programma “De wereld vandaag” bijeensprokkelde.

     

     De agenten deden er een beetje lacherig over

    Vrouw, veertiger, Antwerpen

    “Het gebeurde toen ik op een ochtend heel vroeg op weg was naar het werk. Een auto met daarin twee jonge mannen kwam naast me rijden op de autosnelweg. De jongen op de passagiersstoel was heel schunnige dingen aan het doen. Ik was op dat moment heel erg in paniek, ik was bang dat ze me zouden klemrijden, maar ze reden gewoon voort en ik ben zelf ook naar mijn werk gereden.

    De dag erop ben ik wel aangifte gaan doen bij de politie en dat was helemaal griezelig, want de twee agenten – allebei mannen – deden er een beetje lacherig over. Ze lachten me niet echt uit maar toen ze mijn getuigenis aan het opnemen waren konden ze een lach niet onderdrukken en dat vond ik helemaal niet fijn. Ik was toen echt een beetje verbouwereerd. Ze hebben me wel achteraf nog gebeld om te zeggen dat de mannen opgepakt waren voor verhoor. Dus er is uiteindelijk wel gehoor aan gegeven.”

    Ik ben lange tijd niet meer op die plaats gaan lopen

    Vrouw, veertiger, Mechelen

    “Ik was aan het joggen langs het water en zag plots een man die nogal ostentatief stond te plassen. Hij had een helm op, maar toen ik voorbij liep probeerde hij op een of andere manier toch oogcontact te zoeken. Ik vond het allemaal nogal vreemd. Op een gegeven moment heb ik rechtsomkeer gemaakt en was hij ook verdwenen.

    Maar even later hoorde ik een brommertje achter me en toen dat voorbijreed zag ik dat diezelfde man zichzelf aan het bevredigen was, met één hand. Hij reed wel door, maar vertraagde en keek ook in zijn spiegeltje om te zien of ik aan het kijken was. Ik deed alsof ik hem niet zag, maar wist wel heel goed wat er aan de hand was. Ik voelde me niet meer op mijn gemak. Ik ben trager gaan lopen, waarna de man op het brommertje ook vertraagde. Gelukkig kwam er toen uit de andere richting een fietser aan en is de man op brommer weggereden.

    Ik heb achteraf aangifte gedaan bij de politie. De vrouwelijke agente heeft alles heel nauwkeurig genoteerd, ze nam me echt heel ernstig en gaf me ook tips om me meer op mijn gemak te voelen tijdens het joggen. Maar ik ben lange tijd niet meer op die plaats gaan lopen want ik voelde me echt niet meer op mijn gemak.”

    Hij vroeg of ik niet wou meedoen

    Man, dertiger, Gent

    Het gebeurde in de winter van mijn eerste jaar aan de universiteit. Ik pendelde tijdens dat eerste jaar en fietste elke dag door het Citadelpark. Daar waren twee tunneltjes, waar -volgens de verhalen-  wel eens bepaalde activiteiten plaatsvonden, maar waar je overdag gewoon door kon rijden.

    Ik kwam de tunnel ingereden en daar stond een man met een berenmuts op het hoofd, gekleed in een winterjas, maar wel met zijn broek tot op zijn enkels. Hij was aan het masturberen. Ik schrok en fietste heel snel door.

    De volgende dag moest ik opnieuw op hetzelfde uur in de aula zijn en ik dacht dat die man daar wel geen twee dagen na elkaar daar zou staan.  Maar nee, hoor. Diezelfde man, in dezelfde outfit, stond er gewoon weer en was opnieuw aan het masturberen. Maar nu vroeg hij of ik niet wou meedoen. Ik zei “Nee, nee, bedankt”, en fietste snel door. Dat was toen wel even schrikken en sindsdien heb ik de tunnels ook nooit meer gebruikt.”