Meest recent

    AP

    Summer of Love leidde niet tot meer love and understanding, integendeel 

    De herdenking van de Summer of Love is voorbij. Daarmee ook de evocatie van een leugenachtige mythe, stelt Mark Van de Voorde. Want de erfenis van 1967 is helaas niet meer "love and understanding", maar meer "me and myself".

    opinie
    Mark Van de Voorde
    Mark van de Voorde is onafhankelijk publicist.

    Natuurlijk was het een mooie tijd, de Summer of Love van 1967. We waren ons eerste jaar unief met onderscheiding doorgeraakt en hadden dus de langste vakantie ooit. We kregen ons eerste lief dat we in mei 1968 op de barricaden weer kwijt zouden raken. We luisterden op ons transistorradiootje naar de zeezenders en leerden de hitparades uit het hoofd.

    Meer was die Summer of Love voor ons en de meesten niet. Aan vrije seks deden we niet en aan drugs zaten we niet. Zo "counterculture" waren we nu ook weer. Heel gewoon waren we. Natuurlijk zouden we in mei van 1968 betogen, maar soms wisten we niet goed waarvoor, of liever waartegen. En betogen deden we ook enkel als het niet regende en er 's anderendaags geen examens waren.

    De Summer of Love en Mei '68 zijn vooral één grote mythe in de herinnering. Natuurlijk waren we solidair, wilden we inspraak, droomden we van vrijheid, waren we tegen de oorlog. Maar als puntje bij paaltje kwam, studeerden we gewoon en deden we voor het examen een dasje om (omdat de prof dat wou). We zongen wel van "Flowers in your hair", maar droegen zelf geen bloemen in ons haar dat we hooguit een Beatlelengte lieten groeien, niet langer.

    Geen Afro-Amerikaan te zien

    We dachten wel dat al onze Amerikaanse leeftijdsgenoten in San Francisco zaten. Dat was natuurlijk  niet zo, maar die veronderstelling was het begin van de mythe die tot op vandaag is blijven bestaan: de hele jeugd kwam in opstand tegen de kneuterigheid, wou de spruitjeslucht vervangen door de geur van patchouli en wou alle egoïsme opgeven voor grenzeloze broederlijkheid.

    Van die grenzeloze broederlijkheid was alvast in San Francisco weinig sprake. Hét sociale thema van de Amerikaanse samenleving, de rassenkwestie en de achterstelling van de zwarten, stond er niet op de agenda. Op foto's van die tijd en die plaats is trouwens geen enkele Afro-Amerikaan te zien. Net zomin als arbeidersjongens en -meisjes.

    In plaats van spruitjeslucht de geur van patchouli

    Wie dat zomertje in Frisco door wou brengen, had om filosofisch te freewheelen en psychedelisch stoned te worden beter niet alleen een bloempje in het haar zitten, maar ook een pak dollars op zak zitten.

    Het zogenoemde antiautoritarisme van toen was in wezen helemaal niet gericht op wat we voor elkaar konden betekenen maar op hoe ik meer met mezelf bezig kon zijn. Daarvoor moesten alle instituties op de schop: politieke, maatschappelijke, juridische, levensbeschouwelijke en relationele.

    Desastreuze gevolgen

    De erfenis van de Summer of Love en Mei '68 is precies door die tabula rasa helemaal niet meer love and understanding gebleken maar meer me and myself. Het werd uiteindelijk geen sociaal maar een individueel verhaal. Peter Furth van de Berlijnse Freie Universität en een van de (Europese) denkers van toen, noemt de gevolgen van die "hippe jaren" desastreus.  

    Door de tussenliggende instanties tussen het individu en de samenleving - gezin, geloof, traditie, gezag - te ontwaarden heeft dit anti-autoritarisme ertoe geleid dat vandaag de mens een enkeling is geworden zonder verbanden en zonder verbonden, zonder middenveld en zonder geestelijke terugvalbas.  

    Zonder de leugen van Mei '68 geen Margaret Thatcher en geen Trump

    Hij is onbeschermd overgeleverd aan de markt waarin alleen de sterksten overleven. Hoe ironisch ook, zonder de Summer of Love en zonder Mei '68 had Margaret Thatcher nooit kunnen zeggen: "There is no such thing as society." En wellicht was er zonder de Summer of Love en zonder Mei '68 vandaag geen Trump president.

    Generatie zelfbediening

    De rebellerende Generatie 1968 is, als je goed kijkt hoe ze het nadien heeft gerooid, een genietende Generatie Zelfbediening geworden. De revolutie eet haar eigen kinderen op, zegt men. De "revolutionairen" van de Zomer '67 en Mei '68 hebben het geld voor hun kinderen opgesoupeerd: de staatskassen zijn leeg,  de schuldenbergen hoog en in de sociale uitgaven wordt gehakt.

    In de wijk van de Summer of Love wonen nu techies uit Silicon Valley

    Het is geen toeval dat Haight-Ashbury, de wijk van San Francisco waar het vijftig jaar geleden allemaal plaatsgreep, vandaag  wordt bewoond door techies uit Silicon Valley. Als je dit jaar de Summer of Love ter plaatse wilde herdenken, had je best geen Flowers in Your Hair maar veel Money in Your Pocket (de hotelkamers waren peperduur). Je moest dus alle revolutionaire gedachtegoed zijn ontgroeid om de revolutie van toen te kunnen vieren.

     Eén troost: de muziek van toen blijft cool.  

     

    VRT NWS wil een bijdrage leveren aan het maatschappelijk debat over actuele thema’s. Omdat we het belangrijk vinden om verschillende stemmen en meningen te horen, publiceren we regelmatig opinieteksten. Elke auteur schrijft in eigen naam of in die van zijn vereniging. Zij zijn verantwoordelijk voor de inhoud van de tekst.